Tibetan
་ས་སྟེང་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་ཡང༌། །ལོ་བརྒྱའི་ནང་དུ་ངེས་པར་མེད་པར་འགྱུར། །སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་རིམ་བཞིན་འཆི་བས་ཀྱང༌། །བདག་གི་ཚེ་འགྲོ་འཆི་བར་འགྱུར་བ་སོམས། ། འདི་ལྟར་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་ཚེ་ལོ་མ་ངེས། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་ད་ལྟ་ལྔ་བཅུ་ཁ་རལ་ལ་སོང་བས་ཚེ་ཐུང་བ་སྟེ། ད་ལྟ་སའི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་མི་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་འགྲོ་བ་འདི་དག ད་སྟེ་ལོ་བརྒྱའི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པར་འཆི་ངེས་ན། བདག་རྟག་འཛིན་གྱི་སེམས་བོར་ལ་སྙིང་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྩོན་དགོས་སོ། །ཡང་ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ལས་ཀྱིས་ལུས་བླངས་ནས། ཆེ་བ་དང༌། ཆུང་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། འབྱོར་པ་དང༌། རྒུད་པ་དང༌། མཐོ་བ་དང༌། དམའ་བ་ལ་སོགས་ལ་༼༡༽བཟང་ངན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཚེ་རིང་བ་བསྐལ་པར་ཐུབ་ཀྱང་མཐར་འཆི། ཐུང་བ་སྐད་ཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་མཐར་འཆི། བར་མ་ལོ་ཟླ་ཞག་ལ་སོགས་པ་ཐུབ་ཀྱང་མཐར་འཆི་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་འཆི་བ་ཡོད། །འདུས་པ་ཡོད་ན་འབྲལ་བ་ཡོད། །ཚེ་ལོ་གྲངས་མེད་ཐུབ་པ་ཡང༌། །ཐ་མ་ཟད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅིང་འཕོ་བ་ལ། བདག་གཅིག་པུ་རྟག་པར་རེ་བ་འདུ་ཤེས་སྟོར་བ་ཡིན་པས་འཆི་ངེས་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་གང་ལའང་ཡིད་བརྟན་མེད་པས་མ་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་སྟེ། འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པས་དངོས་པོ་ཅི་ལའང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དཔེ་དུ་མ་ལ་བསམས་ཏེ་མི་རྟག་པར་བསྟན་པ་ནི། ཚོང་འདུས་བཞི་མདོ་འགྲོན་ཁང་གནས་རྣམས་སུ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་འདུས་ཤིང་འགྱེས་པའི་དཔེས། །འདུས་པ་འབྲལ་ཞེས་ངེས་པར་སྙིང་ནས་བསམ། །ཉོ་ཚོང་གི་ཕྱིར་མང་པོ་འདུས་པའི་ས་དང༌། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་དང༌། འགྲོན་ཁང་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་དར་ཅིག་རྟག་རྟག་འདྲ་ཡང༌། མྱུར་དུ་ཕྱོགས་ཕྱོགས་སོ་སོར་འགྱེས་པ་བཞིན་དུ། ད་ལྟ་བདག་དང་དགྲ་གཉེན་དང༌། བར་མའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གནས་གཅིག་ཏུ་འདུས་སམ། འདུས་པ་མཐོང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་བསམས་ལ། རང་གི་ཕ་མ་གཉེན་འདུན་མཁན་སློབ་གྲོགས་མཆེད་ཕལ་བ་སྟེ། གང་དུ་ལྷན་ཅིག་ཚོགས་ཀྱང་རུང༌། དེར་ཡོད་རིང་ལ་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་མི་འཐབ། མི་འཚེ། ངན་མི་སྨྲ། གཤེ་སྐུར་མི་གདབ་སྟེ།
Chinese
地上的一切众生，百年之内必定无常。一切有情次第死去，思及自身寿命亦将终结。如此赡部洲之寿命不定，其中五十年已过半，寿命短暂。如今地上所见之人与畜生等众生，若百年之内全部无余死去，则应舍弃我执之心，从内心精进修持正法。又三界六道所摄之有情，皆由各自业力而受生，无论大小、苦乐、善恶、贫富、高低等，一切善恶显现，寿命长久可达劫数，终将死亡；短暂如刹那，亦终将死亡；中间经历年月等，亦终将死亡。如《涅槃经》所云：一切世间有为法，有生必有死，有合必有离，寿命无数劫，终将有尽时。如是，一切有情皆无常变迁，若独盼望自身恒常，乃是舍弃正念，应思维必定死亡，对任何事物皆不信任，修持无执之念。如《度母智慧》所云：一切和合之事物皆无常，故应精进修持对任何事物皆不执著之念。以诸多譬喻显示无常：集市路口客栈处，四方之人聚散离，聚者必散铭于心。为买卖而聚集的场所，道路的十字路口，以及客栈等地，众多人聚集，看似恒常，却迅速向四方离散。如今自身与怨亲，以及中等众生聚集一处，所见之聚集皆应思维无常。无论与父母亲眷、师徒道友等何人相聚，在相聚之时，不应互相争斗，不应加害，不应恶语相向，不应谩骂。
English
All beings on this earth will surely become impermanent within a hundred years. All sentient beings die in succession, contemplate that one's own lifespan will also come to an end. Thus, the lifespan of Jambudvipa is uncertain, and fifty years have already passed, so life is short. If all the beings, such as humans and animals, that are now on the earth will surely die without exception within a hundred years, then one should abandon the mind of clinging to permanence and diligently practice the sacred Dharma from the heart. Furthermore, all sentient beings included in the three realms and six classes take bodies according to their own karma, and whether they are large or small, happy or suffering, virtuous or non-virtuous, rich or poor, high or low, etc., all appearances of good and bad, even if they can last for eons, will eventually die. Even if they are short, lasting only for a moment, they will eventually die. Even if they last for years, months, and days, they will eventually die. As it is said in the Nirvana Sutra: All conditioned things in the world, if there is birth, there is death; if there is gathering, there is separation; even if life lasts for countless eons, it will eventually come to an end. Thus, all sentient beings are impermanent and changing. If one hopes that only oneself is permanent, it is abandoning mindfulness. One should think that death is certain, and because one does not trust anything, one should cultivate the thought of non-attachment. As it is said in the Wisdom of Tara: All compounded things are impermanent, therefore one should diligently cultivate the thought of not being attached to anything. Showing impermanence by contemplating on many examples: In marketplaces, crossroads, and inns, people from all directions gather and disperse, and one should contemplate from the heart that gathering is sure to lead to separation. In places where many people gather for the sake of buying and selling, at crossroads, and in inns, all the people who gather seem to be permanent for a while, but they quickly disperse in different directions. Similarly, one should contemplate that all the gatherings of oneself, enemies, friends, and intermediate beings in one place are impermanent. Whether one gathers with parents, relatives, teachers, friends, or ordinary people, one should not fight, harm, speak ill, or scold each other while together.
Tibetan
འབྲལ་བ་ན་འགྱོད་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་ན་གྲུ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་ཀྱང་འབྲལ་བའི་བློ་བཞག་ནས་མི་འཐབ་ཅིང༌། ཡིད་དགའ་བར་བྱའོ། ། གཞན་ལྟ་ཞོག་རང་གིའང་ཚེ་སྟོད་ཁང་པ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕ་མ་དང༌། བཟའ་ཚོ་དང༌། ཕྱུགས་ལུག་དང༌། སྒོ་ཁྱི་དང༌། སྤྱད་ཆ་རྣམས་ལ་སོམས་དང༌། དེའི་དུས་ན་རྟག་རྟག་འདྲ་བས། བདག་ཏུ་འཛིན་ཞིང༌། འཐབ་རྩོད་དང༌། དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང༌། ད་ལྟ་གང་ན་ཡོད། གཅིག་ཏུ་མེད་དེ་ལ་ལ་ཤི ལ་ལ་སོང༌། ལ་ལ་འདུ། ལ་ལ་འབྲལ་བ་ལ་ལྟོས། དེས་ན་གར་སྡོད། སུ་དང་འགྲོགས། ཅི་བྱེད་ཀྱང་འབྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཡིད་ལ་བཞག་ལ། སུ་དང་ཡང་མི་འཐབ། མི་འཚེ།བཟོས་བླང་བ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །མི་རྟག་པའི་ཚོམས་ལས། འདུས་པ་ཐམས་ཅད་འབྲལ་བས་ན། །གང་ལའང་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བས། །སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་བདག་ཉིད་ལ། །ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་མེད་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང༌། ལོངས་སྤྱོད་འབྱོར་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི། །གྲོང་རྣམས་སྟོངས་ཤིང་མེད་པར་གྱུར་པའི་དཔེས། །བསགས་པ་འཛད་ཅེས་ནོར་རྣམས་གང་ལ་ཡང༌། །མི་རྟག་སྙིང་པོ་མེད་པས་མ་ཆགས་བྱ། །རང་གི་ཚེ་སྟོད་དང༌། བར་དང༌། དེའི་གོང་ནས་སྟོང་པའི་གྲོང་རྙིང་པ་དག་ལ་བསམས་ནས། འདི་དག་ནའང་སྔོན་འབྱོར་བ་དང་བདེ་བ་དང་སྐྱིད་ཅིང་ཉམས་དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཡོད་ཀྱང༌། མཐར་འདི་ལྟར་གྱུར། བདག་གི་ནོར་དང་ཁང་པ་དང་རྫས་ཀྱང་འདི་ལས་མ་འདས། གཞན་ཡང་འདི་ལས་མ་འདས་པས་བདག་གི་ནོར་དང་རྫས་རྣམས་ཀྱང་འདོར་བས། བདག་གིས་འདི་འདོར། འདིས་བདག་འདོར་བས། འདི་དག་རང་དབང་ཡོད་རིང་ལ་ཆོས་ཕྱོགས་སུ་གཏང་བར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་བཏང་བས་ཐར་པ་འགྲུབ་ངེས་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལས་སྙིང་པོ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་ཆབས་གཅིག་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག ། ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་བསྒྲུབ། །ཅེས་སོ། །དེའང་ནོར་རྫས་གང་ལའང་སྤྱད་དབང་མེད་པ་ཡོང་བས་ད་ལྟ་སྤྱོད་དབང་ཡོད་དུས་དགེ་བ་ལ་རང་གིས་བཏང་ན་དགེ་བ་ཆེར་འཐོབ་ཀྱི་ཤི་དུས་གཞན་ལ་ཁ་ཆེམས་བཞག་པའི་ལུགས་བཞིན་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཕན་པ་ཆུང་ལ། མལ་གྱི་མཐའ་མར་ལྷུང་དུས་རང་གི་རྫས་ལ་གཞན་གྱིས་བགོ་བཤའ་མི་འཆམ་པ་ནི་སྡིག་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཆོས་ལ་སེམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཐོག་མར་རང་སེམས་འདོད་པ་ཆུང་བ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་མཁས་གྲུབ
Chinese
分离时就不会产生后悔。 甚至同乘一条船，也要抱着分离的念头，不要争斗， 心里要高兴。 别说别人，想想自己一生中，聚集在一个房子里的父母、 夫妻、 牲畜牛羊、 看门狗、 用具等等。 那时好像总是那样， 执着， 争斗， 辩论， 现在在哪里呢？ 一个也没有，有的死了，有的走了， 有的留下，看看有的在分离。 因此，无论住在哪里， 和谁交往， 做什么， 都要把分离的念头放在心里， 和谁也不争斗， 不伤害， 努力行善。 不常住的聚会中说： 聚集的一切终将分离， 因此， 对什么都不能信任， 对众生和自己， 不要执着和贪恋。 是这样说的。 还有， 拥有圆满的享受和财富的， 城镇变成空虚消失的例子。 积攒终将耗尽，对任何财物， 因为无常没有意义，不要执着。 想想自己一生中， 中间和之前空虚的旧城镇， 在这些地方，以前也有财富、安乐、快乐和令人愉悦的享受， 但最终变成了这样。 我的财产、房屋和物品也无法超越这个。 此外，因为无法超越这个，我的财产和物品也将被抛弃。 我抛弃这些， 这些抛弃我， 在这些还有自主权的时候，要用于佛法方面。 用于佛法方面，想着一定能成就解脱，从无意义的变动享受中获取精华。 入行论中说： 一切都布施的同时， 对众生布施是最好的。 布施一切就能脱离痛苦， 我要努力脱离痛苦。 是这样说的。 也就是说，对任何财物都没有使用权，现在有使用权的时候，自己用于善事，就能获得更大的善报，死的时候像给别人留遗嘱一样去做，利益很小。 躺在床边的时候，别人对自己财物分配不和，是罪恶的根源。 因此，出家后对佛法有心的人，在佛法的开始，必须学习减少自己的欲望。
English
There will be no regret when separating. Even when on the same boat, hold the thought of separation and do not fight, but be happy in your heart. Not to mention others, think of your own parents, spouse, livestock, guard dog, utensils, etc., who gathered in one house in your early life. At that time, it seemed like it would always be that way, clinging, fighting, and arguing, but where are they now? None are together, some have died, some have left, some remain, and some are facing separation. Therefore, no matter where you live, who you associate with, or what you do, keep the thought of separation in mind, and do not fight or harm anyone, but strive to do good. From the collection on impermanence: Since all that gathers will separate, one should not trust in anything. Towards beings and oneself, one should be without attachment or clinging. That is how it is said. Furthermore, like the example of towns that were once full of enjoyment and wealth becoming empty and desolate, accumulation will eventually be exhausted. Therefore, do not cling to any possessions, as they are impermanent and without essence. Reflect on the old, empty towns from your early life, middle life, and before. In those places, there were once wealth, happiness, joy, and delightful enjoyments, but in the end, they became like this. My wealth, houses, and possessions will not be any different. Moreover, since they will not be any different, my wealth and possessions will also be abandoned. I will abandon these, and these will abandon me. While there is still autonomy over these, they should be used for the sake of Dharma. By using them for Dharma, thinking that liberation will surely be attained, one should take the essence from the meaningless, fleeting enjoyments. As it says in the Bodhisattvacharyavatara: At the same time as giving away everything, giving to sentient beings is the best. By giving away everything, one transcends sorrow. I will strive to transcend sorrow. That is how it is said. That is, since there will come a time when one has no right to use any possessions, one should give to virtuous deeds while one still has the right to use them, and one will obtain greater merit. Doing so at the time of death, like leaving a will for others, is of little benefit. When one is lying on the edge of the bed, disagreements among others over the distribution of one's possessions become the root of sin. Therefore, those who have renounced the world and have a mind for Dharma must first train in reducing their desires at the beginning of their Dharma practice.