Tibetan
ང་བའོ། །འདི་དབང་པོ་དང༌། ཤེས་པ་དང་ཆོས་སོ་སྙམ་ནས། གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་དུས་གཟུང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་སོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་ངེས་ཚིག་ནི། གཉེར་བྱའི་དོན་ཡིན་པ་དང༌། ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མི་བསླུ་བར་བདེན་པས་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་མཚན་མས་དབེན་པ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང༌། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློའི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དཔྱད་བཟོད་མི་འཐད་དེ་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པའི་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལས་མ་གསན་རང་གིས་ གཟྀགས། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་པས་བདེན་རྫུན་དུ་བྱེད་པ་དང་བསྟུན་ནས་བརྡ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དབང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་དྲུག་གི་སྣང་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི། གཟུགས་སྒྲ། དྲི་རོ། རེག་བྱ་དང་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གནོད་པས་དཀྲུགས་པའི་སྣང་བ་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི། །ཡུལ་འགྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ཡུལ་གྱུར་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་ དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ནི། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་ཞིང༌། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །འོད་གསལ་བ་ནི་སེམས་སེམས་
Chinese
第五，关于二谛： 这是指认为“是根、是识、是法”等等，在执着能取所取时，所取的方面被认为是世俗谛。胜义谛的定义是：它是需要努力的目标，并且在道和果的法上不会欺骗，因此是真实的。如《母经》中说：“般若波罗蜜多是需要证悟和修习的。从完全修习中可以获得无上之法。因此，菩萨们的胜义谛就是般若波罗蜜多。”其体性是法和法性等同，超越戏论的自性，远离心和相。如《根本慧论》中说：“非从他知是寂静，无有分别义各异，不以戏论而戏论，是名诸法之实性。”世俗谛的体性是不超出意识范围的法，无法经受分析。胜义谛的体性是超出意识范围的法性，所缘寂灭。分析无法成立，因为之前已经遮破了。分类有世俗谛和胜义谛两种。如《父子相会经》中说：“世间智者的谛有两种，你不是从他人听闻，而是自己亲见。”在世俗谛中，随顺世间人的名言，将真假作为认识事物的工具。其中，清净的世俗谛是六根无损所显现的对境，即色、声、香、味、触和法。虚假的世俗谛是被损害扰乱的显现，如眼花和发网等。如《入行论》中说：“无损六根之对境，世间说彼为真实，余者即是依世间，说为颠倒虚妄相。”必要是，如《二谛论》中说：“若能善知二谛别，不为能仁教所惑，彼等一切皆积集，圆满资粮趣彼岸。”中观道是二资粮，即依于世俗谛，修持方便福德资粮，如六度等；依于智慧资粮，修持胜义谛的智慧光明之义。光明是心心
English
Fifth, regarding the two truths: This refers to thinking "this is a root, this is a consciousness, this is a dharma," etc. When clinging to the grasper and the grasped, the aspect of the grasped is considered the conventional truth. The definition of the ultimate truth is: it is the object that needs to be strived for, and it does not deceive in terms of the dharma of the path and the result, therefore it is true. As it says in the Mother Sutra: "The Prajnaparamita is to be realized and cultivated. From complete cultivation, the unsurpassed dharma can be obtained. Therefore, the ultimate truth for Bodhisattvas is the Prajnaparamita." Its nature is that dharma and dharmata are equal, the self-nature that transcends elaboration, and is devoid of mind and characteristics. As it says in the Root Wisdom: "Not known from others, it is peaceful, without conceptualization, meanings are not different, not elaborated by elaborations, that is the nature of suchness." The nature of the conventional truth is the dharma that does not go beyond the scope of consciousness, and cannot withstand analysis. The nature of the ultimate truth is the dharmata that goes beyond the scope of consciousness, and the object of focus is pacified. Analysis cannot be established, because it has already been refuted before. The classification is twofold: conventional truth and ultimate truth. As it says in the Father and Son Meeting Sutra: "The truth of the wise of the world is twofold, you have not heard it from others, but have seen it yourself." In the conventional truth, following the expressions of worldly people, truth and falsehood are used as tools for understanding things. Among them, the pure conventional truth is the object that appears to the six unimpaired senses, namely form, sound, smell, taste, touch, and dharmas. The false conventional truth is the appearance disturbed by impairment, such as blurred vision and hair nets, etc. As it says in the Engaging in Bodhisattva Deeds: "The objects of the six unimpaired senses, the world says are true, the rest, relying on the world, are said to be inverted and false appearances." The necessity is, as it says in the Two Truths: "If one knows well the distinction between the two truths, one will not be confused by the teachings of the Able One, all of them will accumulate, perfect the accumulation and go to the other shore." The Middle Way is the two accumulations, that is, relying on the conventional truth, cultivating the means of accumulating merit, such as the six perfections, etc.; relying on the accumulation of wisdom, cultivating the meaning of the wisdom light of the ultimate truth. Light is mind, mind.
Tibetan
བྱུང་གི་འཇུག་པ་ཞི་བས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ནང་དུ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཤེས་པ་གང་བབས་ཅིག་ལ་ཙེན་གྱིས་གློད་ནས། གང་ལ་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ས་ལེ་སིང་ངེ་མ་ཡེངས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་པས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་དང༌། ནང་སེམས་སུ་མི་རྟོག་པས་ནང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པས་ན་དམིགས་བྱ་བློའི་མདུན་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་རིག་པ་ཉིད། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་ལ་བལྟས་ནས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་ཆགས་ཞེན་དང་འཁྲི་བ་ཅུང་ཟད་མེད་པས། ཕྱག་དང༌། བསྐོར་བ་དང༌། མདོ་བཀླག་པ་དང༌། ཚ་ཚ་གདབ་པ་དང༌། ཆུ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའང་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་བློ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་དང་བཅས་པ་ཞི་ནས། ཕྱིས་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ལའང་འཛིན་པ་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བསྒོམས་པས་ནི། །ཕྱི་ནས་དེ་ཡང་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྤང་བྱ་བདག་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་བཞག་པས་ཞི་དུས། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་ཞི་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང༌། ངང་ལ་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་ལའང་མི་གནས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་སྣང་བཅས་ལ་འབད་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་དང་མཐར་ཐུག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ནི། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་འ
Chinese
生起的终结，寂灭，是远离戏论之义，内在是觉性的智慧。 《八千颂》中说：心上无有心，心的自性是光明。 那么，如何修持它的意义呢？ 在舒适的坐垫上结跏趺坐，皈依，发菩提心后，随意放松任何念头，处于什么也不想，什么也不分别的状态，放松，不散乱，远离收放，安住其中。 由于不向外分别，所以没有外在的事物；由于不向内分别，所以没有内在的事物，这就是远离能取所取二者。 因为对于修行的心也没有肯定和否定，所以它不是除此之外的其他法，因此称为目标在心中不存在。 无有目标的各自自证的智慧，从内心深处觉知。 《入行论》中说：何时事物与非物，不显现于心前，彼时无有他相故，无目标中得寂灭。 这就是它的意义。 之后，观察如幻显现而自性不成立的现象，为了如幻的众生而回向。 在座间休息时，对于此生的显现，因为对如幻的自性没有丝毫的贪恋和执着，所以要努力进行顶礼、绕塔、读经、制作擦擦、布施水等有相的积资。 此外，安住于等持法性中，对实物的执着，以及伴随分别念的散乱平息后，之后对于所修的法性，执着也会平息。 如彼经云：空性串习力，能断实物习，修习一切无，后亦断彼无。 如此等等。 当将所断的我和对事物的执着的念头安住于无生状态而寂灭时，作为对治的法性也因目标寂灭而成为般若波罗蜜多，并且不住于安住状态的禅定中。 《摄颂》中说：念想尽断灭，舍弃到彼岸。 之后，在后得位努力于有相的二资粮，就能成就暂时的利益和究竟的愿望。 果，中观二身是，十地相续的最后，轮回之因，心和心所的
English
The cessation of arising, pacification, is the meaning of being free from elaboration, and inwardly it is the wisdom of awareness. The Eight Thousand Verse says: There is no mind on the mind, the nature of the mind is luminosity. So, how to practice its meaning? Sit comfortably on a cushion in the lotus position, take refuge, generate bodhicitta, and then casually release any thought that arises. Abide in a state of not thinking about anything, not discriminating anything, relaxed, not distracted, free from grasping and releasing. Because there is no outward discrimination, there are no external objects; because there is no inward discrimination, there are no internal objects, which is being free from the two, grasper and grasped. Because there is no affirmation or negation for the mind of meditation, it is not established as any other dharma besides that, therefore it is called the object is not present before the mind. The self-aware wisdom of individual self-awareness without an object, knowing from the depths of the heart. The Bodhisattvacaryāvatāra says: When neither things nor non-things, appear before the mind, then there is no other aspect, and one is completely pacified in the absence of an object. This is its meaning. Afterwards, observe the appearance that is like an illusion but whose nature is not established, and dedicate it for the sake of sentient beings who are like illusions. During the breaks between sessions, because there is no attachment or clinging to the illusory nature of the appearances of this life, one should diligently engage in accumulating merit through prostrations, circumambulations, reading scriptures, making tsatsas, offering water, and so on, with appearances. Furthermore, by abiding in the samadhi of dharmata, the mind that grasps at things, along with the distraction of thoughts, is pacified. Afterwards, the grasping at the dharmata that is being meditated upon will also be pacified. As it says in that very text: By habituating to emptiness, the habit of things will be abandoned, and by meditating that there is nothing, afterwards that too will be abandoned. And so on. When the notion of grasping at the self and things, which are to be abandoned, is placed in the unborn state and pacified, the dharmata, which is the antidote to be abandoned, also goes beyond wisdom because the object is pacified, and it does not abide in the samadhi of abiding. The Condensed Prajñāpāramitā Sūtra says: Thoughts are completely cut off and abandoned, going to the other shore. Afterwards, in the post-meditation period, by striving in the two accumulations with appearances, all temporary benefits and ultimate desires will be accomplished. The result, the two kayas of Madhyamaka, are the last of the ten bhumis, the cause of samsara, the mind and mental factors of