Tibetan
བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་གསོ་བའི་འབད་པ་ཡིན་པས་ན། སེངྒེའི་སོ་བྲག་ཏུ་ཝས་མ་འཕྲས་པ་ཉིད་ཆེས་དགེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་གང་ལའང་རིགས་པ་འདི་དག་གི་གང་རུང་རེ་རེས་ཕྱེ་མའི་རྡུལ་དུ་འཐག་པས་དབུ་མ་པ་ཀུན་ལས་མཆོག་ཏུ་འཕགས་པར་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྔགས་ཏེ། ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་གསལ་བ། ཡིད་གཞུངས་པ་དག་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རྟོག་གེ་བ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང༌། ཚིག་གསལ་ལས། སྡེབས་ལེགས་ངག་གིས་སྦྱར་ཞིང་རྟོག་གེ་ཡི། །རླུང་གིས་མ་དཀྲུགས་པ་དག་གསལ་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བས་དོན་དགོད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ཉིད་དཔྱོད་པ་ནི། དུས་གཉིས་ཏེ། ཕན་ཚུན་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པར་རྩོད་པ་དང༌། ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གྲོལ་བའི་ཚེ་ནའོ། །གྲུབ་མཐའ་རྩོད་དུས་ཀྱང་རང་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་མེད་པས་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པ་དང་སྐྱོན་སྤོང་བ་མི་དགོས་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ནང་འགལ་བ་བསྒྲིག་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད་ཅེས་པ་དང༌། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །སྒྲུབ་པའམ་དགག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་གླན་ཀ་མེད། །ཅེས་སོ། །ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་དུས་ནའང་ཕྱི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་ཡུལ། ནང་སྣ་ཚོགས་རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པའི་སེམས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་མྱོང༌། འགྲོ་བ། འདུག་པ། ཟ་བ། འཆག་པ། དགའ་བ།མི་དགའ་བ། གཏམ་སྨྲ་བ། ཆོས་སེམས་པ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་སེམས་པ། ཉལ་བ། གཉིད་ལོག་པ། སད་པ། ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ། འདི་ནི་རང་གི་གྲུབ་མཐའོ། །འདི་ནི་གཞན་ནོ། །འཁོར་བའོ། །འདས་པའོ། །དངོས་པོའོ། །དངོས་པོ་མེད་པའོ། །བདེ་སྡུག་གོ །སྤང་བླང་ངོ༌། །ཆོས་སོ། །ཆོས་མ་ཡིན་པའོ། །སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁས་ལེན་དང་སྙམས་༼༡༽བྱེད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར། ག་ལའང་མཚན་ཞེན་དང་དམིགས་པ་མེད་པས། བྱ་བྱེད་ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྣང་བརྙན་པའི་རང་བཞིན་ཆུ་ཟླ་དང་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལྟར་དཔྱད་པ་ཉིད། སྡུད་པ་ལས། དཔེར་ན
Chinese
已经说完了。因此，所有主张实有的论证，都像是为了医治梦中城市而做的努力，不如像狮子的牙齿那样，不被虫子咬噬那样更好。对于任何其他的观点，这些道理中的任何一个，都能将其磨成粉末，因此，能仁释迦牟尼佛赞叹中观行者是所有宗派中最殊胜的。在《母经》中说：‘善现，此法性甚深，唯有聪慧明智、心性调柔者方能领悟，而非思辨者之境界。’《明句论》中说：‘以善妙之语组合，未被思辨之风搅动者，方能显明。’此处，所有主张实有者，都因其各自的分别念而显现，为了确立其意义，故称为思辨者。对此道理进行分析，有两个时机：一是互相辩论宗派之时，二是通过智慧之路获得解脱之时。在辩论宗派之时，因为没有自己一方的承诺，所以不需要立宗和破斥过失，而是揭示主张实有者自身论典中的矛盾。如果我说我有什么承诺，在《辩破论》中说：‘如果通过现量等，确定了某些事物，如果需要建立或破斥它，因为它不存在，所以我没有争论。’在通过智慧之路进行分析之时，对于外在的各种显现之境，内在的各种分别念和无分别念之心，禅定和修行等经验，行走、安住、饮食、行走、喜悦、不悦、说话、思考佛法、思考非法、睡觉、入睡、醒来、行持佛法等一切，都不应有‘这是我自己的宗派’、‘这是其他的’、‘轮回’、‘涅槃’、‘实有’、‘非实有’、‘乐’、‘苦’、‘应舍’、‘应取’、‘法’、‘非法’等任何承诺和想法，在任何地方都没有名相执着和目标，对于所作所为的一切都应进行分析。因为中观是极其远离戏论，如同三圣者等持的境界，所以对远离戏论的显现，如同水月和幻化的自性般进行分析。《摄颂》中说：例如
English
It is finished. Therefore, all proofs of those who assert entities are like the effort to heal a dream city, so it is much better if the teeth of a lion are not infested by worms. Whatever the desires of others, each of these reasons grinds them into dust, so the Buddha, the Subduer, the Bhagavan, praised the Madhyamikas as being the most supreme of all. In the Mother Sutra, it says: 'Subhuti, this Dharma-nature is very profound, and it is to be understood by wise and clear-minded beings who are gentle in mind, but it is not the domain of logicians.' In the Clear Words, it says: 'Those who are well-arranged in speech and not disturbed by the winds of logic are to be made clear.' Here, all those who assert entities are called logicians because they appear to their own thoughts and establish meaning. There are two times to examine this principle: when mutually debating philosophical tenets, and when liberating through the path of wisdom. Even when debating philosophical tenets, since there is no acceptance of one's own side, there is no need to establish a proposition or refute faults, but rather to arrange the contradictions within the very texts of those who assert entities. If I say that I have some proposition, in the Refutation of Debate, it says: 'If some object is determined by direct perception, etc., if it is to be established or refuted, since it does not exist, I have no argument.' Even when examining through the path of wisdom, in all of the external objects of various appearances, the internal minds of various thoughts and non-thoughts, the experiences of samadhi and meditation, etc., walking, sitting, eating, walking, happiness, unhappiness, speaking, thinking of Dharma, thinking of non-Dharma, sleeping, falling asleep, waking up, practicing Dharma, etc., there should be no acceptance or thought of 'This is my own tenet,' 'This is other,' 'Samsara,' 'Nirvana,' 'Entity,' 'Non-entity,' 'Happiness,' 'Suffering,' 'To be abandoned,' 'To be adopted,' 'Dharma,' 'Non-Dharma,' etc. Since there is no attachment to names or aims anywhere, everything that is done should be examined. Since the Middle Way is extremely free from elaboration, like the state of equipoise of the three noble ones, the nature of the appearance of freedom from elaboration should be examined like the nature of a water moon and illusion. In the Compendium, it says: For example,
Tibetan
། ཤིང་མཁན་བཟོ་བོ་མཁས་པས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང༌། །འདྲ་བའི་བཟོ་བྱས་དེ་ཡང་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་སྤྱོད་མཁས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང༌། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ།དགོས་ཆེད་དོ། །ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། དེའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་བློ་དང་དབང་པོས་བསམ་པའི་ཡུལ་དང༌། དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་༼༡༽སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀའང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད།༼༢༽ འཇུག་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སོ་སོ་རང་རིག་དང་བློ་གཅིག་ཡིན་མོད་༼༣༽སྙམ་ན། བརྡ་ལ་རྨོངས་པས་རེ་བདེན།འོན་ཀྱང་བློ་ནི་ཀུན་རྟོག་པ་ལ་སྐབས་འདིར་མཛད་དེ། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྟོག་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི། མ་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང༌། མཚན་བརྗོད་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་མི་གཡོ་བ། །མཆོག་གི་དང་པོ་སྐུ་གསུམ་འཆང༌། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་བློ་དང་རང་རིག་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་ཏེ། འདིར་སྐབས་འཆོལ་བར་ཟད་དོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སྒྱུ་མར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཀུན་རྫོབ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་ངོར་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བས་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ་བློའི་ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྣང་ཡུལ་བདེན་རྫུན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བློས་འདི་ནི་སྣ
Chinese
木匠工匠精通，制造出男人和女人， 制作的（人偶）也做所有的事情。 同样，精通智慧的菩提萨埵， 以无分别智做所有的事情。 如是说。第二，不遮止世俗显现而安立之理有三：基为中观二谛，道为中观二资粮，果为中观二身。第一有五：二谛的体性、词义、定义、分类、必要。体性是诸法无自性，其中，世俗的体性是心和感官所思之境，胜义的体性是各自自证智慧之境，远离戏论之边，二谛皆是无自性。《入行论》云：二谛之中亦无自性故，彼等非常亦非断。如是说。若想自证和心识是一，实因不解词义。然心识于此处乃指分别念，心识被认为是世俗。如是说。分别念之境、感官和作意皆是世俗，是为错乱。各自自证乃是不错乱之智慧，超越言思表达，如《声闻母赞》云：言思表达皆无，般若波罗蜜多，不生不灭，虚空之体性，各自自证智慧之境，三世诸佛之母我顶礼。如是说。《名号赞》云：各自自证不可动摇，至上之初，具足三身。如是说。自性上心识和自证视为一体是唯识宗的观点，此处是场合错乱。词义是如幻显现而无自性是世俗，暂时在错乱显现中各自的定义不欺骗故称为谛，即心识之境连同各种显现和所有执着真实的部分。《入行论》云：愚昧自性覆障故为世俗，由此虚假显现为真实，世俗谛是能仁所说。如是说。显现之境无论是真假、错乱与否皆不成立，因其无自性。然而心识认为此
English
A skilled carpenter craftsman makes men and women, The made (dolls) also do all things. Likewise, a Bodhisattva skilled in wisdom, With non-discriminating wisdom, does all things. Thus it is said. Second, there are three ways to establish without obstructing the appearance in conventional terms: the basis is the Madhyamaka two truths, the path is the Madhyamaka two accumulations, and the result is the Madhyamaka two bodies. The first has five: the nature of the two truths, the etymology, the definition, the classification, and the purpose. The nature is that all dharmas are without inherent existence, of which, the nature of the conventional is the object of thought by mind and senses, and the nature of the ultimate is the object of the wisdom of individual self-awareness, free from the extremes of elaboration, both truths are without inherent existence. The Entering (the Middle Way) says: Because there is no inherent existence in either of the two truths, they are neither permanent nor annihilated. Thus it is said. If you think that individual self-awareness and mind are one, it is true because of ignorance of terms. However, mind here refers to conceptual thought, and mind is considered conventional. Thus it is said. The object of conceptual thought, the senses, and attention are all conventional, and are only delusions. Individual self-awareness is non-delusive wisdom, beyond speech, thought, and expression, as in the Praise to the Mother by Rāhula: Speech, thought, and expression are absent, Prajñāpāramitā, unborn, unceasing, the nature of space, the object of individual self-awareness wisdom, to the mother of the Buddhas of the three times, I prostrate. Thus it is said. The Name Praise says: Individual self-awareness is immovable, the supreme first, possessing the three bodies. Thus it is said. Considering mind and self-awareness as one in nature is the view of the Mind-Only school, which is a confusion of occasions here. The etymology is that what appears like an illusion but is without inherent existence is conventional. For the time being, in the appearance of delusion, each of their definitions does not deceive, so it is called truth, that is, the object of mind together with various appearances and all parts of clinging to reality. The Entering (the Middle Way) says: Because ignorance obscures its own nature, it is conventional, and whatever is falsely perceived as true by it, the Thus-gone One said is the conventional truth. Thus it is said. The object of appearance, whether true or false, deluded or not, is not established, because it is without inherent existence. However, the mind thinks this is