Tibetan
རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་སྣང་ཙམ་མི་དགག་པ་ལ་གཞན་སྐྱེ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།སྣང་ཙམ་ལ་བདག་གཞན་གྱི་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འགག་མི་འགག་ཏུ་བློས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟག་མི་རྟག་དང་རྫས་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པའི་རིགས་པས། སྣང་བ་མི་དགག་པར་གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་པ་ཙམ་ཡང་ཁེགས་པས་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཚངས་པས་ཞུས་པ་ལས། རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ ལ། །སྐྱེ་བ་འཇིག་པ་འགག་པ་དག ཁྱོད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་འདྲར་བསྟན། །ཞེས་ སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་༼༡༽འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་འགལ་བས་ཀྱང་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འགག་མ་འགགས་ལ་སོགས་ཀྱི་དཔྱད་པས་བདག་སྐྱེ་གཞན་སྐྱེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྣང་ཚོད་དཔྱད་ནས་མ་དམིགས་པའི་དོན་དམ་ཡང་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཆ་ཤས་ལ་སོགས་པའི་ཆར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དཔྱད་མཁན་རྟོག་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེས་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། དམིགས་བཅས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་བློ་སྟོང་ཉིད་དང་འགལ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་དང༌། སེམས་ནི་དམིགས་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དཀའ་བར་གནས། །ཞེས་སོ། །རྟོག་པས་གཞིག་པ་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། ཀུན་ཏུ་རྟོག་དང་བཅས་རྣམས་ལ། །སྟོང་ཉིད་དམ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དམིགས་པས་ཀུན་ཏུ་དཀྲུགས་པའི་ཡིད། །འཁོར་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་མ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་དུ་མི་འཐད་དེ། མ་དམིགས་པ་དེ་བློས་ངེས་པ་དེ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་དེ་ཡིན། བློ་དེ་ཡིན་ན་དཔྱད་བྱ་དང་དཔྱོད་བྱེད་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་ལ། ཡུལ་ཡིན་ན་ཆ་ཤས་དང་ཆ་མེད་དང་མ་གྲུབ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་བས་དོན་དམ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེ་འགག་ཏུ་སྣ
Chinese
原因已经成为，应当遣除真实之想，就像那样。如果你们说，我们不遮止显现，却成立由他而生，那是不对的。因为对于显现，没有加入自他的观察；因为没有生与不生的说法；因为没有以心确定灭与不灭。因此，以观察常与无常、事物和时间等的理智，仅仅说显现不被遮止，却由他而生，也是被驳斥的，所以不能承认。因此，应当了知如梦境的生起一样，显现而无自性。如《梵天请问经》中说：以恒常无自性，事物种种显现上，生灭坏灭皆无有。你已示现如梦幻。就像这样。如此显现，与世俗的说法也不相违背。如《入行论》中说：他生世间亦无有。因此，应当了知以观察因的灭与不灭等，自生他生都不能成立。如果观察显现后没有见到，胜义也不存在。因为世俗本身在部分等方面没有成立，因此对于它的观察，胜义也不能成立，就像石女之子没有成立，因此对于它的观察，胜义也不能成立一样。而且，因为观察者产生于分别，因此以它观察的胜义也不能成立，因为有对境的分别观察之心与空性相违背而不能成立。如《入行论》中说：胜义非是心境域，心乃世俗许为是。以及：心乃有境诸法中，空性安住实为难。就像这样。以分别破斥也是分别，因此也不是实相，因为是遍计所执。如《宝积经》中说：于诸一切分别者，胜义空性实非有，以境普皆扰乱意，轮回自性即如是。如是宣说。观察的对境，世俗没有见到，那本身也不应理成为胜义。没有见到，那是心所决定的呢？还是境呢？如果是心，那么所观察和能观察是实体相违，因此不能成立。如果是境，那么会变成部分和无部分以及不成立三种，因此与任何胜义都不能成立的自性相违背，并且显现为生灭
English
The cause has become, and the thought of truth should be dispelled, just like that. If you say that we do not negate appearance, but establish arising from others, that is not correct. Because for appearance, there is no joining of the examination of self and other; because there is no saying of arising and not arising; because there is no certainty in the mind of cessation and non-cessation. Therefore, with the reasoning of examining permanence and impermanence, things and time, etc., merely saying that appearance is not negated, but arises from others, is also refuted, so it cannot be admitted. Therefore, one should know that like the arising of a dream, it appears but has no self-nature. As it is said in the Brahma's Inquiry Sutra: With constant non-self-nature, on the various appearances of things, there is no arising, destruction, or cessation. You have shown it like a dream illusion. Just like that. Such appearance is not contradictory to worldly sayings. As it is said in the Entering the Middle Way: There is no arising from others in the world. Therefore, one should know that by examining the cessation and non-cessation of causes, etc., neither self-arising nor other-arising can be established. If, after examining appearance, one does not see it, then ultimate truth does not exist either. Because conventional truth itself is not established in terms of parts, etc., therefore, the ultimate truth of examining it cannot be established, just as the son of a barren woman is not established, therefore, the ultimate truth of examining it cannot be established. Moreover, because the examiner arises in conceptualization, therefore, the ultimate truth examined by it cannot be established, because the mind of conceptual observation with an object is contradictory to emptiness and cannot be established. As it is said in the Engaging in Bodhisattva Deeds: Ultimate truth is not the object of the mind, the mind is considered to be conventional truth. And: In all minds with objects, emptiness is difficult to abide in. Just like that. Refuting with conceptualization is also conceptualization, therefore it is not reality, because it is completely imputed. As it is said in the Heap of Jewels Sutra: In all those with complete conceptualization, there is no ultimate emptiness, the mind disturbed by objects, is the very nature of samsara. Thus it is proclaimed. The object of observation, the conventional truth that is not seen, that itself is not reasonable to become ultimate truth. Is that not seeing determined by the mind? Or is it the object? If it is the mind, then the object of observation and the observer are substantially contradictory, therefore it cannot be established. If it is the object, then it will become three: parts, no parts, and non-establishment, therefore it is contradictory to the nature of not being established in any ultimate truth, and appears as arising and ceasing.
Tibetan
ང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མིག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་རྣལ་མ་ནི་དཔྱད་རུང་མ་དཔྱད་རུང་དཔྱད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་གནས་དགོས་ཏེ། ཡུམ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བྱོན་ཡང་རུང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱོན་ཡང་རུང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ནི་འཕེལ་བའམ་འགྲིབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དཔྱད་པ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། བློ་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཆ་མེད་པས་དཔྱོད་མཁན་མ་གྲུབ་པ་དང༌། དོན་དམ་དམིགས་བསམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་དཔྱད་གཞིར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་མི་འཐད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་ན་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་ཞིང༌། ལྡོག་པ་ཐ་དད་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མཐུན་པའི་སྣང་རྫས་ཀྱང་ཁེགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལས་རྫས་གཞན་དོན་དམ་མེད། དོན་དམ་ལས་རྫས་གཞན་ཀུན་རྫོབ་མེད་དུས་གཉིས་ཀའི་རྫས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་མ་གྲུབ་ན་ལྡོག་པའང་མེད་པས་བདེན་གཉིས་བཞག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། བློས་དཔྱད་པ་དང་དཔྱད་ཡུལ་གྱི་བདེན་གཉིས་དངོས་པོ་ལ་མེད་པས་བདེན་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བདེན་པ་གཅིག་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད། །བྱིས་པ་སྤྲོས་ལ་དགའ་བས་བརྟག་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ལུང་ལས་གསུངས་མོད་ཅེ་ན། དཔྱད་བྱ་དཔྱད་ཡུལ་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྣང་ཚོད་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་ཙམ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཀྱི། གཤིས་ལ་བདེན་རྫུན་གང་ཡང་མེད་པས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་ཡོད་ན་རྫུན་པ་དང་གསུམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྟགས་པ་མཚུངས་སོ། །ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའམ་རྫུན་པ་གང་དུ་ཡང་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་དུ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱད་པ་མཚུངས་ཏེ་དོན་ལ་མ་གྲུབ་ན་ཐ་སྙད་དུའང་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མོ་གཤམ་ལ་བུ་དོན་དམ་ལ་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚུལ་འདི་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་གཟེབ་ལས་མ་འདས་པས་སྣང་བར་གྲུབ། དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཅེས་པས་རྟག་ཆད་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དེ་སྣང་སྟོང་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གང་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཁས་བླངས་པ་
Chinese
因为陷入我中之故，以及陷入眼等之境中之故。因此，真正的胜义，必须安住于无论可否分析，都不依赖于分析的状态。如《般若经》云：如来出世也好，如来不出世也好，此如如性都不会增减。如果说分析是证悟的方法，那也是不行的。因为对于无刹那、无分的部分的意识，没有思辨的部分，所以分析者不能成立。而且，胜义是超越了目标、思考和戏论的，所以作为分析的对象也不能成立。认为仅仅以反体来区分本体是不合理的，因为如果本体是一个，就会有互相混淆的过失。而且，不同的反体是虚构的，因为在实体上不存在，所以共同的显现之实体也会被否定。因为在世俗中没有与胜义不同的实体，在胜义中没有与世俗不同的实体，所以二者的实体都不能成立。如果实体不能成立，那么反体也不存在，因此二谛也不能成立。因为以意识分析和分析对象的二谛在事物中不存在，所以既不是一个也不是不同。如《楞伽经》云：真谛只有一个，没有两个真谛。孩童喜欢戏论，所以才进行观察。如果说经典中这样说过，那也不是说分析者和分析对象，而只是在现象上，对于没有进行分析的本体，只是在显现和无自性的部分上进行称谓而已。在自性上，无论真假都不存在，所以二谛不能成立。如果二谛可以成立，那么就会有虚假和第三者存在，这样的推论是相同的。《般若经》云：善现，一切法既不是真谛也不是虚假，因为其自性是无自性的。如果说这在胜义中说过，那么推论是相同的，因为如果在意义上不成立，那么在名言中也不能成立。就像石女的儿子，在胜义中不存在，但在世俗中存在是不可能的。因此，这种方式也没有超出虚构的范围，所以只是在显现上成立，在意义上不成立，这本身并没有超出常断二边，因为对于显现和空性，还没有脱离真实执着的成分。在《六十正理论释》中说：凡是以世俗存在而承认的
English
Because of falling into the self, and because of falling into the realm of the eye and so on. Therefore, the true ultimate reality must abide in a state that, whether it can be analyzed or not, does not depend on analysis. As the Prajnaparamita Sutra says: Whether the Tathagatas appear or not, this suchness will not increase or decrease. If it is said that analysis is the method of realization, that is also not acceptable. Because for the momentary, partless consciousness, there is no part of speculation, so the analyzer cannot be established. Moreover, the ultimate reality is beyond the object, thought, and elaboration, so it cannot be established as an object of analysis. It is not reasonable to think that the essence is distinguished only by the opposite, because if the essence is one, there will be the fault of mutual confusion. Moreover, different opposites are fabricated, because they do not exist in substance, so the common phenomenon of substance will also be negated. Because in the conventional there is no substance other than the ultimate, and in the ultimate there is no substance other than the conventional, so the substance of both cannot be established. If the substance cannot be established, then the opposite also does not exist, so the two truths cannot be established. Because the two truths of analysis by consciousness and the object of analysis do not exist in things, they are neither one nor different. As the Lankavatara Sutra says: The true truth is only one, there are no two truths. Children like elaboration, so they observe. If it is said that it is said in the scriptures, it is not said that the analyzer and the object of analysis, but only in the phenomenon, for the essence that has not been analyzed, it is only called in the part of appearance and no self-nature. In nature, neither true nor false exists, so the two truths cannot be established. If the two truths can be established, then there will be falsehood and a third, and the reasoning is the same. The Prajnaparamita Sutra says: Subhuti, all dharmas are neither true nor false, because their nature is without self-nature. If it is said that this is said in the ultimate, then the reasoning is the same, because if it is not established in meaning, then it cannot be established in name. Just like the son of a barren woman, it is impossible to exist in the ultimate but exist in the conventional. Therefore, this method has not gone beyond the scope of fabrication, so it is only established in appearance, and not established in meaning, which itself has not gone beyond the two extremes of permanence and annihilation, because for appearance and emptiness, there is still a component of clinging to reality. In the commentary on the Sixty Stanza Reasoning, it says: Whatever is acknowledged to exist in the conventional