Tibetan
ག་ན། །དོན་དམ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ལ། །ཀུན་རྫོབ་གང་ཡིན་སྟོང་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། ཐ་དད་པའང་ཁེགས་པ་ཉིད་དེ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། ། གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་འོག་མ་སྒྱུ་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང༌། སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་འདོད་པས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པའང་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། རྟག་དང་ཆད་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གང་ཡང་གཉིས་པོ་དག་ནི་མེད་ཤེས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །རང་རྒྱུད་གོང་མ་ནི། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང༌། ཞི་བ་འཚོ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་འདི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་འཇོག་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང༌། གཞན་ཕྱོགས་དགག་པ། རང་རྒྱུད་འཕེན་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱི་ཚད་མས་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་རྟག་པར་འདོད་པ་ན། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པས་བཀག་པའི་རྗེས་སུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའོ། །འདིའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ལ། གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་མན་ཆད་ནང་པ་ཀུན་གཞན་སྐྱེ་འདོད་པར་མཐུན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་ཡང་སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས།སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དང༌། །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ལས། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་དག་པའི་ས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་ལྡོག་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་
Chinese
何处？胜义中无所缘。空性为何即是世俗，世俗为何即是空性。如是。同样，二谛本体为一也被其遮破，相异也被遮破。如《解深密经》云：行蕴界与胜义自性，一与异性离之自性，谁于一与异性而起分别，彼等即是趣入非理之见。如是。因此，自续下部认为幻化是胜义，故立二谛本体为一；认为显现与空性相异，故立本体相异，这并不是很好地领悟了能仁的密意。为何呢？因为堕入了有无的边。如《三摩地王经》云：常与断也是边，有与无，此二皆是边，知二者皆无，智者亦不住于中。如是。自续上部是，学士智藏和寂护，以及莲花戒等，如此领悟能仁的密意：于真实中超越边，于世俗中如随缘幻化之相而安立。而且，于世俗中以自方成立、他方破斥、自续施设三种理证来成立。譬如，如果有人认为事物是常，则事物法，应是不常，因为是有为法之故，如瓶子。以如是遮破之后，自续的立宗是，事物法，是不常，因为是有为法之故，因为是从因缘所生之故。此宗的二谛是，所显现的此等是世俗谛，仅于缘起中显现种种，并且认为是自他而生。此下所有内道都一致认为他生。世俗也分为，显现且能起作用的真实世俗，显现却不能起作用的虚妄世俗。如《二谛论》云：显现虽相似，然由作用与，能与不能故，立为真实非真实，世俗之差别。如是。而且，世俗法都是错乱的，所以在未获得清净地之前不会退转，圣者们
English
Where? In ultimate truth, there is no object of focus. Whatever is emptiness is conventional truth, and whatever is conventional truth is emptiness. Thus it is. Similarly, the oneness of the two truths is also refuted by that very fact, and difference is also refuted. As it is said in the Sutra Unraveling the Thought: 'The element of formations and the nature of ultimate reality are of a nature that is free from one and different. Whoever conceives of them as one and different, those ones have entered into a wrong view.' Thus it is. Therefore, the lower Svatantrika school, by considering illusion as ultimate reality, establishes the oneness of the two truths; and by considering appearance and emptiness as different, establishes difference in essence. This is not a good understanding of the intention of the Able One. Why? Because it falls into the extreme of existence and non-existence. As it is said in the King of Samadhi Sutra: 'Constancy and annihilation are also extremes. Existence and non-existence, both of these are extremes. Knowing that both of these are absent, the wise do not even abide in the middle.' Thus it is. The higher Svatantrika school, such as the scholar Yeshe Nyingpo, Shantarakshita, and Kamalashila, understood the intention of the Able One in this way: In reality, it transcends extremes, and in conventionality, it is established as it abides in the form of dependent origination and illusion. Moreover, in conventionality, it is established by the three modes of valid cognition: establishing one's own position, refuting the position of others, and projecting one's own system. For example, if one asserts that things are permanent, then the subject, things, should be impermanent, because they are produced, like a pot. After refuting in this way, the self-established proposition of the Svatantrika is: the subject, things, is impermanent, because it is produced, because it arises from causes and conditions. According to this system, the two truths are: these appearances are conventional truths, appearing in various ways merely as dependent origination, and it is asserted that they arise from others. From this point on, all Buddhists agree that things arise from others. Conventional truth is also divided into: valid conventional truth, which appears and can perform a function, and false conventional truth, which appears but cannot perform a function. As it is said in the Two Truths: 'Although appearances are similar, the distinction between valid and non-valid conventional truth is made based on whether they can or cannot perform a function.' Thus it is. Moreover, all conventional phenomena are mistaken, so they do not revert until the pure ground is attained; the noble ones