Tibetan
ཡང་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མི་མཐོང་བས། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གསལ་བར་ཐལ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་དུ་རུང་ཞིང་གཟུང་འཛིན་ཙམ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ནི་གཞན་དུ་སྣང་ཡང་གཞན་དུ་བདེན་ན་ལྷོའི་མེ་འབར་བ་བྱང་གི་ཆུ་རྡོལ་བར་བདེན་པ་དང༌། རྒྱང་འཕེན་པ་ལྟར་བློ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དུ་བདེན་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་པ་ལྟར་བདེ་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་བེམ་པོར་བདེན་པ་དང༌། གཏི་མུག་ཤེས་རབ་ཏུ་བདེན་པ་དང་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པར་རྟོགས་པ་བདེན་གྱི། གཞན་དུ་སྣང་བ་གཞན་དུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དམུས་ལོང་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བ། །དེ་འདྲའི་མུན་ནག་རྣམ་པ་དེ་གང་ཞིག །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང༌། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས། སེམས་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུའང་ཅུང་ཟད་བདེན་པར་མི་འདོད་དེ་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་རྫུན་པ་ལའང་དང་པོ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པས་གཞན་རིག་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལ་སྣང་བའི་ཀུན་བརྟགས་ཉིད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་བས། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་བཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྩད་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་རྫཽབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོར་མི་སྲིད་ཅིང༌། རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཤར་བ་དང༌། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི། བག་ཆགས་བརྟན་མི་བརྟན་གྱིས་སྣང་བ་ཡུན་རིང་ཐུང་དང་བདེན་རྫུན་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་གཟུང་བ་རྫུན་སྣང་དང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་
Chinese
又因为不能成为一个实体的缘故。《释量论》中说： “因无实见故非一，不见识与实物异，故定无有差别。”这样说。过于明显的过失是，一切众生都会变成一个相续，因为众生的心相续能够显现于佛，并且仅仅是能取和所取相同。太过分的过失是，如果显现为其他就真实为其他，那么南方燃烧的火焰会真实为北方水涌出，如同顺世外道一样，心识本身也会真实成为外境，如同数论派一样，快乐和痛苦本身也会真实成为物质，愚痴会真实成为智慧，快乐会真实成为痛苦，因为理由相同。《母经》中说：“没有能辨别的识，也无法指明。”因此，如诸法所显现那样去认识真实是真实的，如果认为显现为其他就真实为其他，那就是盲人。《经庄严论》中说：“何人不见有，见无有之事，如是黑暗相，为何物所为？”这样说。通过这种方式，遮止了认为显现是心，以及声称一切众生是一个识相续的愚痴者。我们认为，在错乱的显现中，仅仅是如其所显现的缘起而显现，因此，对于心和心以外的事物，也丝毫不会认为是真实的，如同梦境一样。对于完全虚假的，首先是陈述所许诺的：法称论师等认为，显现为其他识的，都不是外境和识，而是被无明所蒙蔽而显现的遍计所执。《释量论》中说：“所知能知无体性，如发等识之差别，何时能取所取分，自性即是极迷乱，如由错乱所见故，如是此乃被安立，尔时能取与所取，自体之性不应责。”这样说。因此，显现为外境的一切，即使在名言中也不可能是实有，梦境的境和显现各种各样，与现量境的显现也没有丝毫差别，只是由于习气稳固与否，显现为时间长短和真实虚假一样。因此，外境的所取是虚假显现，并且对此的能取也不成立，证悟能取所取二取的智慧
English
Furthermore, it is because it cannot be a single entity. The *Pramanaviniscaya* states: "Because there is no perception of reality, it is not one. Because the difference between mind and reality is not seen, it is certain that there is no difference." It says. The fault of being too obvious is that all beings would become a single continuum, because the mind-continuum of beings can appear to the Buddha, and only the object and subject are the same. The fault of being too extreme is that if appearing as other is true as other, then the fire burning in the south would be true as water bursting in the north, and like the Lokayata, the mind itself would be true as an external object, and like the Samkhya, happiness and suffering themselves would be true as matter, ignorance would be true as wisdom, and happiness would be true as suffering, because the reasons are the same. The *Mother Sutra* states: "There is no discriminating consciousness, and it is not discernible." Therefore, understanding that things are true as they appear is true, but believing that what appears as other is true as other is blindness. The *Ornament of the Sutras* states: "Whoever does not see what exists, and sees what does not exist, what is the nature of such darkness? It says. In this way, it refutes those who believe that appearances are mind, and those ignorant ones who claim that all beings are a single mind-continuum. We believe that in the face of delusion, only the dependent arising appears as it appears, and therefore, we do not believe that anything other than mind is true, just like a dream. Regarding the completely false, first, the promise is stated: Acharya Dharmakirti and others believe that all that appears as other consciousness is neither object nor consciousness, but only the completely fabricated that appears because it is obscured by ignorance. The *Pramanaviniscaya* states: "Object and subject have no nature, like the difference of hair and other consciousnesses. When object and subject are distinguished, the nature is extremely confused. As it is seen by delusion, so this is established. At that time, the nature of object and subject should not be questioned." It says. Therefore, all that appears as object is not possible as a real entity even conventionally, and the realm of dreams and the appearance of various things, and the appearance of the direct perception realm have no difference, but due to the stability or instability of the imprints, the appearance seems to be long or short and true or false. Therefore, the external object is a false appearance, and the subject that grasps it is not established, and the wisdom that realizes the non-duality of object and subject
Tibetan
པ་རང་གསལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དོན་དམ་དུའང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ཏེ། དྲི་བཅས་པ་དང་དག་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་དུས་དང༌། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དྲི་བཅས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཅར་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་སྣང་བར་འདོད་དོ། །དག་པ་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་ཚོགས་བདུན་གནས་སྐབས་གློ་བུར་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་མེད་པས། རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་ཞེས་དོན་དམ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནའང་གཉིད་སད་པ་ན་རྨི་ལམ་ཞི་བ་ལྟར། འཁྲུལ་པའི་དོན་སྣང་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་ནས། སེམས་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ཞིང་ཅིར་ཡང་མི་རྟཽག་པ་མྱོང་བ། རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ། དེའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་མེད་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་ངོར་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང༌། ཆོས་གསུངས་པ་དང༌། དོན་མཛད་པར་སྣང་བ་ནི་གཟུགས་སྐུའོ། །དག་པ་བ་ཁ་ཅིག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་མྱོང་བ་རང་གསལ་ལས་གཞན་ཤེས་རིག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ནི། དོན་སྣང་ཅི་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འཐད་མོད་ཀྱི།སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ་མགོ་སྙོམས་ལྔ་སྟེ། དོན་དང་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དང༌། རང་རིག་དང་གཞན་རིག་མཚུངས་པ་དང༌། འཛིན་པ་དང་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་དང༌། གཞན་དབང་དང་ཀུན་བརྟགས་མཚུངས་པ་དང༌། གཉུག་མ་དང་གནས་སྐབས་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཕྱི་དོན་དངོས་པོར་མེད་ན་ནང་གི་སེམས་ཀྱང་དངོས་པོར་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བདེ་བ་སིམས་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གདུང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དོན་ཡང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མེས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་པ་དང༌། ཆུས་ངོམས་པའི་དོན་བྱེད་པས་སོ། །དོན་དུ་སྣང་བའི་གཞན་རིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་བའི་རང་རིག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་ངོར་གཉིས་ཀ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་ལ་གཉིས་ཀ་ཁེགས་པར་མཚུངས་ཏེ། ལུང་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ ཅིག །སེམ
Chinese
自明的刹那本身也被认为是胜义谛存在。它也有两种差别：有垢者和清净者。这二者的差别在于因时和果时的差别。有垢者认为众生时期的八识聚都是胜义谛，而在成佛的阶段，一切器情都显现清晰。清净者则认为，即使在众生时期，七识也都是暂时的、突发的世俗谛的识，而阿赖耶识没有增减和执著的差别，因此被称为自性本有的识，是胜义谛。在成佛的阶段，就像睡醒时梦境消失一样，一切错觉的显现都断绝，除了心之外什么也不显现，什么也不分别的体验，仅仅是自知自明的状态，那就是法身。通过它的加持，事物本来没有，但在所化众生面前，一切器情都显现为全知、说法和利生，那就是色身。有些清净者认为心的因果等部分是胜义谛，有些则认为除了体验自明之外，一切知识都是世俗谛。」「驳斥它：虽然认为一切显现都不真实非常合理，但为了驳斥认为心是胜义谛的观点，有五个平等：境与识平等、自证与他证平等、执著与体验平等、他起与遍计平等、本有与暂有平等。第一个是，如果外境不存在，那么内心的心也不存在。这不是的，因为自证现量证明了平息快乐的作用和痛苦折磨的作用等等。如果说境也是真实存在的，因为他证现量证明了火烧的作用和水足的作用。显现为境的他证是错觉，因为它的对境微尘经过分析已经被否定了。那么，显现为苦乐的自证也是错觉，因为它的对境刹那也经过分析已经被否定了。因此，在错觉的层面上，两者都成立，在实物的层面上，两者都被否定是相同的。经文也同样出自《入行论》：若无色，则不应执有心。
English
The self-luminous moment itself is also considered to exist as the ultimate truth. It also has two distinctions: the defiled and the pure. The difference between the two lies in the difference between the causal time and the resultant time. The defiled ones believe that all eight consciousness aggregates are the ultimate truth during the sentient being's time, and that at the stage of Buddhahood, all vessels and essences appear clearly. The pure ones, however, believe that even during the sentient being's time, the seven consciousnesses are all temporary and sudden mundane consciousnesses, and that the alaya consciousness has no difference in increase or decrease and clinging. Therefore, it is called the naturally inherent consciousness, which is the ultimate truth. At the stage of Buddhahood, just as dreams disappear when one wakes up, all illusory appearances are cut off, and nothing other than the mind appears, and the experience of not discriminating anything, just the state of self-awareness and self-illumination, that is the Dharmakaya. Through its blessings, although things do not exist in reality, in front of the beings to be tamed, all vessels and essences appear as omniscient, teaching the Dharma, and benefiting beings, that is the Rupakaya. Some pure ones believe that the cause and effect of the mind, etc., are the ultimate truth, while others believe that all knowledge other than the experience of self-illumination is the mundane truth." "Refuting it: Although it is very reasonable to think that all appearances are untrue, in order to refute the view that the mind is the ultimate truth, there are five equalities: object and consciousness are equal, self-awareness and other-awareness are equal, clinging and experience are equal, other-powered and completely imputed are equal, and inherent and temporary are equal. The first is that if external objects do not exist, then the internal mind does not exist either. This is not the case, because self-awareness directly proves the function of pacifying happiness and the function of tormenting suffering, etc. If it is said that objects also exist in reality, because other-awareness directly proves the function of burning by fire and the function of satisfying by water. Other-awareness that appears as an object is an illusion, because its object, the atom, has been negated by analysis. Then, self-awareness that appears as happiness and suffering is also an illusion, because its object, the moment, has also been negated by analysis. Therefore, on the level of illusion, both are established, and on the level of reality, the negation of both is the same. The scripture also comes from the "Entering the Middle Way": If there is no form, then one should not cling to the existence of mind.