Tibetan
་པ་ལས། དེ་དང་དེ་ནི་དམ་བཅའ་མཚུངས་མཐོང་ནས། །རྩོད་འདི་སེལ་བྱེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །འགར་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་གཞག་འགལ་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་མི་སྲིད་པ་དང༌། གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་སེམས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་སེམས་ངོ་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེའང་དབང་པོའི་ཁྱད་ཀྱིས་བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཉན་ཐོས་པས་རྡུལ་ཆར་གྱུར་པ་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་གཟུང་དུ་མེད་པར་མཐོང་བ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་བུམ་པའི་ཆོས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་གཞི་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་དང་དེས་གཟུང་བ་མ་གྲུབ་པ་གང་ཟག་དང༌། ཡུལ་ཆོས་སུ་སྣང་བ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཞག་གོ །ལྟ་བས་སེམས་༼༡༽དང་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་སྒོམ་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་འགལ་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་སྲིད་དེ། དོན་ཤར་དུ་གཉེར་བ་ལ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ནས་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་ལ་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པ་དང་རྒྱུན་བརྟན་པ་བ་འདོད་པ་དང༌། ཟབ་མོའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་བསྟན་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཁེགས་པ་ཡིན་ ནོ། །འདིར་ནི་འཁྲུལ་ངོར་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་བཏགས་ཀྱང་རིག་པ་ཉིད་ལས་གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་པ་དང༌། རྫས་དང་རྒྱུན་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་མེད་དེ་བྱིས་པ་བློ་འཁྲུལ་བའི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་དང༌། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དོན་སྣང་ཤེས་པར་འདོད་དང་མི་འདོད་ལས། །རྣམ་པ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་གྲགས་དེ་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་སྦྱར་བ་ཉིད། །ཕྱི་རོལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རང་གི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང༌། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པར་རྫུན་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་ཀྱང༌། དབུ་མའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པས་རང་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གཡོ་བས་སྦྱར་བའི་གྲུབ་མཐར་ཟད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་འདོད་པ་དགོད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཕྱིའི་དོ
Chinese
ལས་སོ། །彼と彼とは誓約同じと見て、この論争を鎮める仏たちは、誰にも事物があるとは示さなかった。と。分別が矛盾するのは、所取と能取があり得ないことと、他者の心を識る現量を欲することが矛盾する。所取がすべて遍計所執ならば、他の人に心がないことになるからである。法の無我と心を勝義諦と欲することが矛盾する。法の我というのは法の本質であるから、心を本質有りと欲するからである。それも感覚の差によって、一つの瓶に対して声聞は微塵の雨となったのを見て、私と私のものとして捉えることがないと見るのが人我であり、大乗はその上に瓶の法としても成立しないので、根拠がないと悟るから法我というのである。要するに、識とその所取が成立しないのが人我であり、対象が法として現れるのが根拠がないと悟るのが法我と立てるのである。」「見解によって心༼༡༽と円成実を勝義諦と欲することと、修行で何も見出さないことが矛盾する。原因の時の状態と捉え方が一致しないことを修行しても結果は得られない。目的を東に求めているのに顔を西に向けて行くようなものである。この理によって、事物に八識を欲することと、恒常不変を欲することと、深遠な意味があっても示すことができないと欲することなどが否定されるのである。ここでは迷いの現れに八識と名付けたとしても、認識そのものから一でも多でもなく、実体と恒常には恒常不変はなく、子供が心を迷わせる現れに過ぎず、何一つ成立しない法性を対象にしないやり方で修行すると欲するのである。さて、それぞれの区別を詳しく説くのは、対象が識に現れることを欲するか否かによって、相が真実か虚偽かの二つに分かれるというのは、正しくなく、分別を混ぜ合わせたものである。外に様々に現れるのが自分の識が対象として現れることを欲するのが唯識真実であり、識ではなく識に偽であるから、潜在意識が安定した相に現れるのだというのが唯識虚偽である。しかし、中道の意味から外れて、それぞれの分別が動き回って混ぜ合わせた結果、自らの宗派に固執してしまうのである。そこで最初に欲するところを述べるのは、二人の唯識者は外の
English
From. Seeing that they are the same in vows, the Buddhas who eliminate this dispute have not shown that there is anything at all. So it is. The contradiction in the system is that grasping and grasper are impossible, and that it is contradictory to desire the direct perception of knowing the minds of others. If all that is grasped is imputed, then other people will have no mind. The contradiction is that the selflessness of phenomena and the mind are desired as ultimate truth. The self of phenomena is the essence of phenomena, so it is because the mind is desired to have essence. Also, due to the difference in faculties, when a Hearer sees a single pot turned into a rain of dust, he sees that there is nothing to grasp as "I" and "mine," which is the selflessness of the person. The Great Vehicle, on top of that, does not establish the pot as a phenomenon, so it is called the selflessness of phenomena because it realizes that there is no basis. In short, the non-establishment of consciousness and its object is the selflessness of the person, and the realization that the object appears as a phenomenon without a basis is established as the selflessness of phenomena." "It is contradictory to desire mind(1) and perfect reality as ultimate truth by view, and not to perceive anything by meditation. It is impossible to obtain the result by meditating on something that does not match the state of the cause and the way of grasping. It is like seeking the goal in the east but looking west and going. By this method, it is refuted to desire the eight aggregates for things, to desire permanence, and to desire that the profound meaning exists but cannot be shown. Here, even if the eight aggregates are named as an illusion, there is neither one nor many from awareness itself, and there is no permanence or impermanence in substance and continuity. It is merely an appearance in the eyes of a child who confuses the mind, and it is desired to meditate in a way that does not objectify the nature of phenomena that does not establish anything. Now, to explain the distinctions of each in detail, whether or not one desires the appearance of an object in consciousness, the fact that the aspect is known as true or false is not correct, but a combination of discriminations. The one who desires that one's own consciousness appears as an object that appears variously outside is the Mind-Only True Aspect, and the one who says that it is not consciousness but false in consciousness, so it appears in the aspect where the latent consciousness is stable, is the Mind-Only False Aspect. However, deviating from the meaning of the Middle Way, each of their discriminations moves around and mixes, resulting in clinging to their own tenets. Therefore, the first thing to state is what they desire: the two Mind-Only ones, the outer.
Tibetan
ན་དངོས་པོར་རང་མཚན་མེད་པ་དང༌། ནང་གི་སེམས་ཡོད་པ་དང༌། ཁ་ནང་ལྟ་རང་རིག་ལ་མཐུན་ཡང༌། དོན་སྣང་འདི་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་ལ་མི་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྡ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་ཆར་སྣང་བ་ཙམ་ཆོས་ཅན། འཛིན་བྱེད་ངོ་བོ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་བཞིན་ཞེས་པས། དངོས་མེད་མི་སྲིད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་གཞན་དབང་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་བརྟགས་ནི་དེ་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་ཟེར་ཞེས་སྨྲའོ། །འདིར་དེའི་ལུགས་རྣམ་བདེན་པ་ལ། བྱེ་བྲག་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རྣམ་སོ་སོ་བ། རྣམ་པའི་གྲངས་སྙེད་པ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག་རི་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཟུང་ཆར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཞེན་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པས་ན་སྒོ་ང་བཙོས་པ་བསྐམས་དུས་སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་ཐད་ཀར་ཡོད་པ་ལྟར་སྔོ་སྣང་དང་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ཐད་ཀར་ཆ་གཉིས་སུ་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ཅི་ཙམ་རྣམ་པ་ལ་དབྱེ་བར་ནུས་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པས་ན་སོར་མོ་ལྔ་ཤེས་པའི་རྫས་ལྔར་བདེན་གྱི། གཅིག་ཏུ་མི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་མི་སྲིད་པར་འདོད་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི་སྔོ་སེར་དང་བརྟན་གཡོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ངོ་ཅོག་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་ཞིང་ངོ་བོ་བདེན་པར་འདོད་ཀྱི། ཚོགས་པ་དུ་མར་སྣང་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་གི་སྣང་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ།སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟགས་ཀྱི་དོན་རིག་བྱ་ཡིན་ནམ། རིག་པའི་བྱ་བ་ཙམ་པོ་ཡིན། སྣང་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་རིག་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང༌། རིག་བྱ་ཙམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་རིག་པ་ལའང་འཇུག་པར་དོགས་པས། ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དུས་མཉམ་པ་ལ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་རིག་ཏུ་མི་རུང་ཞིང༌། དུས་མི་མཉམ་པ་དང་འདྲ་བ་བཀག་པས་རིག་ཏུ་མེད་པས།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁེགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་དོན་དངོས་ཁེགས་ཀྱང་གཟུང་བྱ་དངོས་མེད་མ་ཁེགས་པས་ན་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་བྱད་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་མེ་ལོང་དུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། ། གནོད་བྱེད་ལ་ལྔ་སྟེ། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཐད་པ། གཅིག་དང་དུ་མར་མི་འཐད་པ། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་བ། གསལ་བར་ཐལ་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ
Chinese
而且事物没有自性，内有心，表面上与内观自证相符，但在事物是否存在上不一致。因此，婆罗门商羯罗阿难陀等人认为，所取显现只是法，能取只是自性，因为光明且有知，如苦乐种种。他们说，事物不存在是不可能的，一切法都是心的事物，是无常的，是他性，遍计所执是指执着于此为我。在此，他们的宗派认为有三种真识：识相各异，相的数目众多，以及多样性无二。第一种观点是，有些人认为显现为山等事物的本身就是知识，但由于所取显现的知识与执着是不同的实体，就像煮熟的鸡蛋干燥时，黄色和白色直接存在一样，蓝色显现和蓝色执着的知识直接被认为是两种真实。第二种观点是，有些人认为，就像可以区分多少种相一样，知识也可以区分，因此，知道五个手指的实体被认为是五个真实的实体， 认为在一个知识中不可能显现不真实等两种相。第三种观点是，蓝色、黄色、稳定、移动等一切显现都显现在一个知识中，并且认为其自性是真实的，虽然显现为许多集合，但被认为是同一个知识的显现。对这些进行驳斥有两种方式：没有成立的理由，以及存在损害。第一点是：所谓的光明且有知，其标志的含义是所知，还是仅仅是知的行为？显现是知识，因为是所知，以及因为仅仅是所知的行为，这些说法并不成立，因为担心事物也可能属于知，因此对反面产生怀疑。那是同时的，因为没有关联所以不能被知，并且因为排除了不同时和相似，所以不能被知。也不能说在不一致的方面被排除，因为即使那样排除了事物，也不能排除所取非事物，因此不能成立为知识的自性，就像排除了影像的来源，也不能成立在镜子中一样。损害有五种：不适合是错觉或非错觉，不适合是一或多，必然会成为知识的自性，必然会变得光明，以及太过分
English
Moreover, things have no self-nature, there is mind within, and superficially it agrees with introspective self-awareness, but it disagrees on whether things exist or not. Therefore, Brahmins like Shamkara Ananda and others believe that the appearance of what is grasped is merely a dharma, and the grasper is merely its own nature, because it is clear and knowing, like various kinds of happiness and suffering. They say that it is impossible for things not to exist, that all dharmas are mental objects, impermanent, and other-powered, and that the completely imputed refers to clinging to this as self. Here, their school believes in three kinds of true cognition: cognitions with separate aspects, a multitude of aspects, and non-duality of diversity. The first view is that some people think that the appearance of things like mountains is itself knowledge, but because the knowledge of the appearance of what is grasped and clinging are different entities, just as when a boiled egg dries, the yellow and white directly exist, the knowledge of blue appearance and blue clinging are directly considered two truths. The second view is that some people think that just as one can distinguish how many aspects there are, knowledge can also be distinguished, so knowing the five fingers is considered five true entities. It is believed that two aspects, such as untruth, cannot appear in one knowledge. The third view is that all appearances, such as blue, yellow, stable, and moving, appear in one knowledge, and it is believed that their nature is true, although they appear as many collections, they are considered to be appearances of the same knowledge. There are two ways to refute these: there is no reason to establish, and there is harm. The first point is: the meaning of the sign called clear and knowing, is it the knowable, or is it merely the act of knowing? Appearance is knowledge, because it is knowable, and because it is merely the act of knowing, these statements are not established, because there is concern that things may also belong to knowing, therefore doubt arises about the opposite. That is simultaneous, because there is no connection, it cannot be known, and because it excludes non-simultaneity and similarity, it cannot be known. It also cannot be said that it is excluded in the inconsistent aspect, because even if that excludes things, it cannot exclude what is grasped as non-things, therefore it cannot be established as the nature of knowledge, just as excluding the source of the image, it cannot be established in the mirror. There are five harms: it is not appropriate to be illusion or non-illusion, it is not appropriate to be one or many, it will necessarily become the nature of knowledge, it will necessarily become clear, and it is too extreme