Tibetan
ལ་སོགས་བཞིན་རྫུན། །ཞེས་སོ། །དམིགས་པ་དགག་པ་ནི། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དམིགས་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དོན་སྤྱི་སྣང་བ་ཡིན་ན་རྟོག་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། མེད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ན་སྣོད་བཅུད་དངོས་ལ་མ་དམིགས་པར་གྱུར་ལ། དོན་རང་མཚན་སྣང་ན་མུན་པ་དང་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྣོད་བཅུད་ཙམ་ལ་དམིགས་ན་རང་གི་འཁོར་ལའང་དམིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་སྨིན་དང་གཅིག་མི་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད། བག་ཆགས་བགོས་པ་དགག ནུས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཉིད་རྣམ་སྨིན་དང་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འཇོག་བྱེད་ལས་མ་བྱུང་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་གཞིའི་རྫས་གཉིས་ཡོད་པས་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ རོ། །གཅིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བགོ་བྱ་བགོ་བྱེད་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་མི་རུང་སྟེ་བག་ཆགས་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མི་མཉམ་ན་བགོས་པར་མི་རུང་སྟེ། བགོ་བྱ་ཡོད་དུས་བགོ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་དགག་པ་ནི།སྤྱིར་གང་ལའང་གང་གིས་ནུས་པ་ཉིད་མི་སྲིད་དེ། རྒྱུ་འགགས་ན་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པས་ནུས་པ་མ་གྲུབ་ལ། མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྟག་དངོས་མི་སྲིད་པས་ནུས་པ་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཀུན་གཞིར་བརྗོད་ཀྱང་རྨི་ལམ་བཞིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མེད་པས་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རང་རིག་མེད་ཅིང་རྣམ་རིག་མེད། །ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད། །བྱིས་པ་ངན་པ་རྟོག་གེ་བ། །རོ་དང་འདྲ་བས་འདི་དག་བརྟགས། །ཞེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་མེད་དེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིད་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཙོ་འཁོར་ཕན་ཚུན་མི་དམིགས་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ལ་མ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ད་ལྟར་བ་རྣམས་མི་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་ཡང་མེད་དེ་དགག་བྱ་ཚོགས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང༌།དགག་གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་གྲུབ་༼༡༽ནི་རང་བཞིན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀར་མེད་དེ་སྣང་བ་དང་གཅིག་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུ
Chinese
等等一样是虚假的。如是说。破斥所缘：阿赖耶识缘广大器情世界是不可以的，如果器情世界的总相是显现，那么会被分别念现量确定，如果显现为不存在，那就变成了没有缘器情世界实物，如果显现为义自相，那么就会有被黑暗和遮蔽物损害的过失，如果仅仅缘器情世界，那么也会有缘自己的眷属的过失。破斥种子有三种：与异熟果一异不合理，破斥习气分割，破斥能力。第一，种子的体性与异熟果不能是他体，因为不是从安立者产生，所以会变成无因，并且因为阿赖耶识有两个实体，所以会有两个相续的过失。成为一体也是不行的，因为部分不可能同时是生者和所生。第二，能分和所分二者同时是不行的，因为习气会变成两个部分。如果不同时，那就不能分割，因为所分存在时能分不存在。破斥能力：总的来说，任何事物都不可能有任何能力，因为因停止了就没有产生的因，所以能力不成立，如果不停止，产生是不可能的，因为常有事物是不可能的，所以能力被否定。因此，虽然在错觉中说为阿赖耶识，但也如梦一般，因为在事物中不存在，所以成立是不可能的。《楞伽经》中说：自智也没有，异智也没有，阿赖耶也没有，事物也没有，恶劣的孩童思辨者，如尸体一样观察这些。如是说。没有烦恼意，因为所缘的境阿赖耶识不存在，并且因为烦恼没有成立，并且因为意不是相续和刹那。主眷互相不缘也是不行的，因为意识的境所有法都会变成不是，并且阿赖耶识会变成没有缘所有器情世界，并且全知智会变成不显现现在的法。灭止也没有，因为所破的六识等等是虚假的，并且破斥的基础如来藏也不存在。如来藏真实成立༼༡༽在自性和名言中都不存在，如果与显现是一体，那就会变成无常。
English
etc. are false like that. Thus it is said. Refuting the object of focus: It is not permissible for the ālaya to focus on the vast container and contents, because if the general meaning of the container and contents appears, then it will be ascertained by conceptual thought as manifest, and if it is clear that it is non-existent, then it will become not focused on the actual container and contents, and if the self-characterized meaning appears, then it will be subject to harm by darkness and obscurations, and if only the container and contents are focused on, then it will also be subject to focusing on one's own retinue. There are three refutations of the seed: it is not reasonable to be neither one nor different from the maturation; refutation of the division of habitual tendencies; refutation of capacity. First, the very nature of the seed cannot be different from the maturation, because it does not arise from the establisher, so it will become without cause, and because there are two substances of the ālaya, it will be subject to two streams. It is also not permissible to be one, because it is impossible for a part to be both the producer and the produced. Second, it is not permissible for the divider and the divided to be simultaneous, because the habitual tendencies will be subject to two parts. If they are not simultaneous, then it is not permissible to divide, because when the divided exists, the divider does not exist. Refutation of capacity: In general, it is impossible for anything to have any capacity, because if the cause ceases, there is no cause for arising, so capacity is not established, and it is impossible to arise from what has not ceased, because permanent things are impossible, so capacity is negated. Therefore, although it is said to be the ālaya in illusion, it is like a dream, because it does not exist in things, so establishment is impossible. In the Laṅkāvatāra Sūtra it says: There is no self-awareness, and there is no other-awareness. There is no ālaya, and there is no thing. Foolish children, logicians, examine these as if they were corpses. Thus it is said. There is no afflicted mind, because the object of focus, the ālaya, does not exist, and because afflictions are not established, and because the mind is not established as a continuum or an instant. It is also not permissible for the main and subordinate to not focus on each other, because all phenomena that are the objects of mind-consciousness will be subject to not being, and the ālaya will be subject to not focusing on all containers and contents, and all-knowing wisdom will be subject to not appearing to present phenomena. There is also no cessation, because the objects to be negated, the six aggregates, etc., are false, and the basis of negation, the suchness, does not exist. Suchnesstruly established༼༡༽does not exist in either nature or convention, and if it is one with appearance, it will become impermanent.
Tibetan
ར་ཞིང༌། མི་གཅིག་ན་སྣང་བས་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པས་གང་ནའང་མི་གནས་པར་ཐལ་ལོ། །དགག་བྱ་བདག་དང་ཤེས་པ་ཆོས་རྫུན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བུམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བྱས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁྱེན་ཚུལ་དགག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱི་དོན་མ་དག་པར་སྣང་དུ་མི་རུང་སྟེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ལོ། །མི་སྣང་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་དོན་སྣང་གི་སེམས་མཁྱེན་པའི་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་སྣང་བ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའང་རྫུན་པས་ན་རྫུན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མིན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང༌། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞིག་ན། །སྲིད་པ་རྣམས་ནི་ཡོང་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། །མཁས་པ་བྱིས་པ་དག་དང་རྩོད་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཤལ་ལོ་ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་དགོངས་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བྲལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་དག་བདག་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་གིས་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་བརྗོད་མི་ཤེས་ཀྱི་བརྗོད་མེད་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་དུ་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པས། སྣང་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་སྒྱུ་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མེད་དེ། འཇུག
Chinese
如是。因为如果一个人，现象没有不遍及的，所以推论为任何地方都不存在。所要否定的我和知识，是因为法是虚假的缘故；以及瓶子的如是性，是因为成为所作的缘故。《般若经》中说：“如是性不可得。”驳斥智慧的知见方式是：佛陀不应该显现不净的外境，因为会成为错乱。也不应该不显现，因为会变成不是以现量见到一切所知。以知晓利益有情之显现的心力的力量来知晓也不行，因为“义显现”是作为义的差别，也是虚假的，所以推论为以虚假作为对境。不是能仁的密意是指，不是以三种无自性为密意。《三摩地王经》中说：“诸法恒时性空寂，胜者之子若坏物，有事一切皆空性，唯是少分空性者，外道邪见不与诤。”以及“一无一无者，乃是空性之劣者。”如是说。对于诸法不生不灭，是以自己的体性无生等为密意。《释论》中说：“以自性空之故，立空性为二十。”如是。缘起离边，也不是仅仅从因缘产生，而是本来就存在。《般若经》中说：“诸法从何处来亦不去往何处。”不是仅仅清净无我，而是以生灭去来而清净的缘故。《般若经》中说：“所谓诸法清净，即是自性不生。”不可说，也是存在，不是不可说的不可说，而是因为有无离边而不可说。《般若经》中说：“所谓不可说，即是不可思议、不可见，且超越一切所缘之故。”如幻，也不是从因缘所生。《般若经》中说：“无为之空性，也如梦如幻。涅槃也如梦如幻。”因此，将显现而自性空的法称为幻。因此，佛陀的密意不是在于说有实物。《入行论》结束。
English
Thus. Because if a person, phenomena are not all-pervasive, it follows that they do not exist anywhere. The self and knowledge to be refuted are because the dharma is false; and the thusness of a pot is because it is made. The Prajnaparamita Sutra says, "Thusness is not found." Refuting the way of knowing of wisdom is: Buddhas should not appear to have impure external objects, because it would be mistaken. It should also not be invisible, because it would not be seen directly by all knowable objects. It is also not possible to know by the power of knowing the mind that appears for the benefit of beings, because "meaning appearance" is a distinction of meaning, and it is also false, so it is inferred to take falsehood as its object. Not the intention of the Able One means that it is not intended to be the three natures of non-self-existence. The Samadhiraja Sutra says: "All dharmas are always empty of nature, if the sons of the Victorious One destroy objects, all things are empty, only those who have a small part of emptiness, heretics do not argue with them." And "One without one is the worst of emptiness." It is said. For all dharmas that are unborn and unceasing, it is intended that their own nature is unborn, etc. The commentary says: "Because of emptiness by its own nature, emptiness is established as twenty." Like this. Dependent origination is free from extremes, and it does not arise only from causes and conditions, but exists from the beginning. The Prajnaparamita Sutra says, "All dharmas do not come from anywhere and do not go anywhere." It is not just pure selflessness, but because it is purified by birth, death, going and coming. The Prajnaparamita Sutra says, "What is called the purity of all dharmas is unborn by nature." What is inexpressible is also existent, not the inexpressible of the inexpressible, but because it is inexpressible because it is free from the extremes of existence and non-existence. The Prajnaparamita Sutra says, "What is called inexpressible is unthinkable, invisible, and beyond all objects." Like a mirage, it is not born from causes and conditions. The Prajnaparamita Sutra says, "The unconditioned emptiness is like a dream, like a mirage. Nirvana is also like a dream, like a mirage." Therefore, the dharma that appears but is empty of nature is called illusion. Therefore, the Buddha's intention is not to say that there are real things. The Entering the Middle Way ends.