Tibetan
་ཅད་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་སྟོང་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང༌། གཞན་དབང་ལ་རང་ལས་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་མེད་པར་གསུངས་པའང༌། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་པའོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པར་གསུངས་པ་ཡང་རང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགགས་པ་ལ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རྟེན་འབྲེལ་བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང༌། ཚོགས་པ་ལ་ཡང་ཡེ་ནས་མི་གནས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པའང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་ཅེས་པའང་ལྐུགས་པའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་འཕགས་པའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དོན་སྤྱི་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དངོས་སུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་པའང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། སྒྲ་བརྗོད་པ་དང༌། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་དག་དོན་སྤྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པས་དེ་དག་ལས་སེམས་ཉིད་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་པའང༌། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་སྒྱུ་མ་ཤིན་ཏུའང་མི་རུང་ངོ༌། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམ་རིག་པ་ཁོ་ན་ལ་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་སྟོང་གཟུགས་རང་གིས་སྟོང་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་གྱི། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལྟ་བུ་ལ་བརྗོད་པས། གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདི་སྟོང་ངོ༌། །དགག་བྱ་གང་གིས་སྟོང་ན་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ༌། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ནི་དགག་གཞི་མེད་པས་ན་སྟོང་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །སྒོམ་པ་དམིགས་པའི་གཞི་ནི་བདག་མེད་པ་ཡིན་པས་གཞན་དབང་ལ་ཡང་བློ་མི་གཏད་པར་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ངང་ལ་བཞག་པ་སྟེ། ས་བསྡུ་བ་ལས། འདི་དག་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་དམིགས་ནས་སུ། །ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་འཇོག་ན། །དེ་ཉིད་ཙམ་ལའང་མི་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་སེམས་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཙམ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་འགྲོ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་དོན་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའོ། །གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང༌། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དག་པ་འབའ་ཞིག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་དོན་དམ་ཡིན་ལ། རྗེས་ཐོབ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པའི་རྟོགས་༼༡༽པ་ནི་གཞན་དོན་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང༌།འོག་མིན་གྱི་ཞིང་གྀ་རྒྱན་བཀོད་པར་སྣང་བ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་དག་པ་གཞན་དབང་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་བཅས་པ་རྫས་ཐ་དད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡུལ་དོན་སེམས་སུ་བག་ཆགས་པ་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་ བུའོ། །དེ་ལས་གཞན་དབང་མ་དག་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གནས་གྱུར་པས་ཞིང་དག་པའོ། །དོན་དང་སེམས་སུ་བཅས་པ་དག་ཅིང་གནས་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡིད་ཤེས་གྱུར་པས་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཉོན་ཡིད་གྱུར་པས་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་པས་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སོ། །རྟེན་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ལོག་ནས། དོན་གྱི་ཀུན་གཞིར་བཞག་པའི་ཆ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་དག་པས། དོན་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་འཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ནི་བདག་དང་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་པ་དང༌། སྒོམ་པ་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པ་དང༌། བག་ཆགས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཀུན་རྫོབ་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདེན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྐྱོན་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་མེད་པ་དང༌། ལུང་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱིའི་དོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་མི་དགག་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་མི་འདོད་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་དོན་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ཐམས་ཅད་སེམས་གཙོ་ཆེ་བས་འཁོར་བའི་སྐབས་འདིར་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཏེ་སེམས་ལ་དབང་མ་ཐོབ་ན་
Chinese
都是正直的意义。说一切法无自性空，都是指遍计所执没有体性，依他起没有从自产生的体性，圆成实没有胜义谛的实物体性。说没有识，是指遍计所执的识。说不生不灭，是指无自生和灭，以及没有实体的成立。说缘起非从自生，非从他生等，是指不是仅仅从一个因和缘产生，也不是本来就存在于集合中。说自性清净，是指没有遍计所执的相。说一切法不可说，就像哑巴的梦一样，是圣者各自证知的智慧的行境，而向他人展示的一切，都只是对总相的增益，实际上是不可说的。说一切法离戏论，不是言语分别的对境，因为言语表达和分别所显现的一切都是对总相的增益，因此心性本身实际上没有言语表达和分别。说一切法如幻，是指依赖于因缘，以及显现为能取所取，而不是什么都没有，因为不依赖于因缘，所以根本不能说是幻。因此，说一切法是空性，唯有在唯识宗才合理，不是像自空，色自身是空那样，而是像柱子等由他空那样说的。依他起的心和心所是空的。如果问被否定的东西是什么空，那就是人我和法我，能取所取二者是空的。如果什么都没有，就没有否定的基础，所以连空性的名称都不能说。修行的所缘是无我，因此也不要执着于依他起，而是安住在什么都不执着的境界中。《摄分》中说：“此等唯是识性故，如是作意而观察，设若面前安立何，亦不住唯此性中。”行为的自性，是指仅仅在刹那刹那相续的心上假立为有情的众生，
English
All are meanings of uprightness. To say that all dharmas are empty of inherent existence refers to the fact that the imputed nature has no characteristics, the dependent nature has no nature of arising from itself, and the thoroughly established nature has no nature of reality in the ultimate sense. To say that there is no consciousness refers to the consciousness of the imputed. To say unborn and unceasing also refers to the fact that there is no self-arising and that cessation is not established as a substance. To say that dependent origination is not from self, not from other, etc., is also to say that it does not arise from a single cause and condition alone, and that it does not inherently exist in the aggregate. To say that it is naturally pure also refers to the absence of the characteristics of the imputed. To say that all dharmas are inexpressible is like the dream of a mute, which is the domain of the wisdom of individual self-awareness of the noble ones. All that is shown to others is merely an imputation on the general meaning, and in reality, it is inexpressible. To say that all dharmas are free from elaboration is not the object of verbal thought, because all appearances in verbal expression and thought are imputed to the general meaning, therefore, the mind itself is actually without verbal expression and thought. To say that all dharmas are like illusions also refers to dependence on conditions and appearance as grasper and grasped, but not to nothingness, because it does not depend on conditions, so it cannot be said to be an illusion at all. Therefore, to say that all dharmas are emptiness is only reasonable in the Mind-Only school, not like self-emptiness, where form is empty by itself, but like a pillar, etc., which is said to be empty by other. The dependent mind and mental factors are empty. If asked what is empty of what is to be negated, it is the self of the person and the self of the dharma, the two, grasper and grasped, are empty. If there is nothing, there is no basis for negation, so even the name of emptiness cannot be spoken. The object of meditation is selflessness, so do not cling to the dependent, but abide in a state of non-attachment to anything. The Samgrahavastu says: "These are only of the nature of consciousness, thus contemplating and observing, if anything is placed before, it does not abide in that nature alone." The nature of conduct is the sentient beings who are imputed to the stream of moments of mind,
Chinese
以无有为目标，为了他人的利益，在无数个劫中修行六度波罗蜜。成就的果实是佛陀功德的差别不可思议，但那不分别的智慧，仅仅以清净的法性为对境，那是颠倒未生的圆成实性，是胜义谛。后得的器情等所知的证悟，是为了他人的利益而化现，以及在色究竟天（འོག་མིན་，梵文：Akaniṣṭha）的刹土的庄严布置中所显现的圆满受用身之显现，那是清净他空，是世俗谛。与四种智慧一起，是各不相同的实体。那些也如先前所说，境、义、心识的习气，与阿赖耶识一起，是转依的果实。从那之中，他空不净显现为境，转依则刹土清净。境和心识都清净且转依，则是智慧。阿赖耶识转变，则是如镜智慧。意识转变，则是平等性智慧。染污意转变，则是妙观察智。五根识转变，则是成所作智。作为基础的各种习气的阿赖耶识转变后，作为义的阿赖耶识所安立的部分，遮蔽之处都清净，义显现，获得无二智慧功德一切之自性，事业圆满，乃至轮回未空之际，无有勤作而任运成就地利益有情，如是认为。对此的驳斥是，我和共同的意义上没有，禅修什么也不缘，无有习气的菩提，利益众生不断绝地任运成就，佛陀的功德无量，后得世俗清净的刹土和显现都真实，然而执着于真实的缘故，有两种过失，即没有能立和存在能害。第一种又分为两种，没有理证和没有教证。第一种，对于外境不存在的能立不反驳，因为我们也不认为义是实有。然而，认为义显现是心识不合理。如果说是佛陀所说，那是有密意的，一切密意之基础是心识最重要，因此在轮回的场合仅仅是对于作为的意图，如果没有获得心识的自在
English
Aiming at non-existence, practicing the six perfections for the benefit of others in countless eons. The fruit of accomplishment is that the distinctions of the Buddha's qualities are inconceivable, but that non-discriminating wisdom, which takes only the pure nature of reality as its object, is the undeluded consummation, the ultimate truth. The subsequent attainment of the knowledge of containers and contents, etc., is the manifestation of emanations for the benefit of others, and the appearance of the enjoyment body with the adornment of the field of Akaniṣṭha, which is called pure other-emptiness, is the conventional truth. Together with the four wisdoms, they are distinct entities. Those, too, as previously explained, are the result of the transformation of the basis, with the imprints of objects, meanings, and consciousness in the mind, together with the alaya consciousness. From that, impure other-dependence appears as an object, and the transformation of the basis purifies the field. When both meaning and consciousness are purified and transformed, it is wisdom. When the alaya consciousness is transformed, it is mirror-like wisdom. When the mind consciousness is transformed, it is equality wisdom. When the afflicted mind is transformed, it is discriminating wisdom. When the five sense consciousnesses are transformed, it is accomplishing wisdom. When the alaya consciousness, which is the basis of various imprints, is reversed, and the obscurations of the part established as the alaya of meaning are purified, meaning manifests, and one attains the nature of all non-dual wisdom qualities, and the activity is perfectly fulfilled, and as long as samsara is not empty, one spontaneously and effortlessly benefits sentient beings, so it is believed. The refutation of this is that there is nothing in the meaning of self and commonality, nothing to focus on in meditation, the enlightenment without imprints, the uninterrupted spontaneous accomplishment of benefiting beings, the immeasurable qualities of the Buddha, and the subsequent attainment of the pure realm and appearances are all true, but because of clinging to truth, there are two faults: the absence of proof and the presence of harm. The first is divided into two: the absence of reason and the absence of scripture. The first, the proof that external objects do not exist is not refuted, because we do not believe that objects are truly existent. However, it is unreasonable to believe that the appearance of objects is consciousness. If it is said that the Buddha said it, it is with intention, and the basis of all intentions is that the mind is most important, so in the context of samsara, it is only the intention of acting, and if one does not gain control over the mind.