Tibetan
པ་ཆེན་པོ་དེའི་ངོ་བོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། ལམ་ཚོགས་གཉིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་བསོག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ནས་གཞན་དོན་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ལ་མཐུན་པས་ཐ་དད་མེད་ཀྱང༌། གསུང་རབ་བླ་ན་མེད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འདྲེན་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དག །གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་ཅུང་ཟད་མ་མཐུན་པའི་དབང་གིས། སེམས་ཙམ་དང༌།རང་རྒྱུད་དང༌། ཐལ་འགྱུར་དུ་གྲགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་དག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པར་མཛད་པ་ལས། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་བསྟན་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་འདོད། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཚུལ་གཉིས་རིམ་པ་ལས། །འདོད་དོན་ཐུན་མོང་རང་གསལ་ཡེ་ཤེས་དང༌། །ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་ལ་སོགས་ཉིད། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དག་གིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། ལྟ་བ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། འགྲོ་དོན་རྩ་ལག་དབྱིག་གི་ གཉེན། །རང་གི་མོས་པ་གཙོར་བྱེད་པས། །ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པ་ལ། །ཡང་དག་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དགྲོལ། །ཅེས་སོ། །དེའི་གཞུང་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྤྱིར་དགོད་པ་དང༌། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། བློ་ཡིས་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ཡི་མྱོང་བའང་གཞན་ཡོད་མིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་གཉིས་མེད་ཕྱིར། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་རང་ཉིད་གསལ། །ཞེས་པ་དང༌། སུམ་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཤེས་བྱ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་དག་ནི་རིགས་པ་མི་བཟང་སྟེ། རྟེན་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་མི་རུང་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡོད་ལ་གཟུང་བ་མེད་པ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འདོད་ལ། གཉིས་ཀ་མེད་པ་ནི་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དང༌། དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང༌། གཉིས་མེད་དུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་རང་གསལ་འདོད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང་མི་མཚུངས་སོ། །དེ་ཡང་གཟུང་བ་རྫུན་པས་དེ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་རྫུན
Chinese
那位大尊者的体性，是诸法皆无自性，并且在无数劫中积累了二资粮道，以及从果位菩提中生起利他之自性，虽然没有差别，但引导无上圣教大车的大学者们，由于对圣教的意旨解释方法略有不同，而有唯识、自续、应成之名。从这些论典的意旨中，汇集了佛陀的意旨。其中，首先阐述瑜伽行唯识宗。唯识宗认为，诸识是胜义谛。从总相和别相两种方式的次第中，有共同的显现自明之智慧，以及遍计所执、依他起、圆成实等。对此，大学者世亲及其追随者们，也认为一切佛陀的意旨都是唯识，因此不认为有其他宗派成立。在《释量论略解》中说：“利生之根本，乃世亲，以自宗为主，依于所知之内，如实而解脱。”如此。该论典对唯识宗的宗义进行总述和分述，分为两种。第一种有三种：立宗、论证和结论。第一种是，认为能取所取二者皆无的觉性，是自证自明之胜义谛。在《释量论》中说：“心识无有他所经验之事物，彼之经验亦非由他者所作，以能取与所取二者皆无之故，是故彼如是自性光明。”以及在《三十颂》的注释中说：“如果像所知一样，识也是世俗谛，而不是胜义谛，那么这些说法是不合理的。因为没有所依的世俗谛是不成立的，因此在世俗谛中也没有事物存在。”对此，能取所取二者中，有能取而无所取，这是自证佛也承认的。如果二者皆无，则与说空者无异，那该如何是好呢？答：虽然色等对境，以及执着于彼之心二者皆无，但由于认为有体验二取皆无之自证自明，因此与空性之宗派和自证佛不相同。而且，由于所取是虚假的，因此执着于彼之心也是虚假的。
English
The essence of that great being is that all phenomena are without inherent existence, and that the two accumulations of merit and wisdom are accumulated over countless eons, and that the nature of benefiting others arises from the fruition of enlightenment, although there is no difference. However, the great scholars who lead the supreme chariot of the scriptures have different names such as Cittamātra, Svātantrika, and Prāsaṅgika due to slight differences in the way they interpret the meaning of the scriptures. From the meaning of these treatises, the meaning of the Buddha is gathered. Among them, the first to be explained is the Yogācāra Cittamātra. The Cittamātra believes that consciousness is the ultimate truth. From the order of the two ways of general and specific characteristics, there are common manifestations of self-illuminating wisdom, as well as parikalpita, paratantra, pariniṣpanna, etc. On this, the great scholar Vasubandhu and his followers also believe that all the Buddha's intentions are Cittamātra, so they do not think that other schools are established. In the commentary of the Laghupramāṇavṛtti, it says: "The root of benefiting beings is Vasubandhu, who mainly focuses on his own school, relies on what is known within, and truly liberates." Like this. This treatise generally describes and separately explains the tenets of Cittamātra, divided into two types. The first has three: the proposition, the proof, and the conclusion. The first is that the consciousness that is free from the duality of grasper and grasped is considered to be self-aware and self-illuminating ultimate truth. In the Pramāṇaviniścaya, it says: "The mind does not have other things to experience, and its experience is not done by others, because there is no duality of grasper and grasped, therefore it is self-luminous in this way." And in the commentary of the Thirty Verses, it says: "If consciousness, like what is known, is also conventional truth, and not ultimate truth, then these statements are unreasonable. Because conventional truth without a basis is not established, therefore there is no thing in conventional truth." On this, among the two, grasper and grasped, there is a grasper but no grasped, which is also acknowledged by the Pratyekabuddha. If both are absent, then it will be the same as those who speak of emptiness, so what should be done? Answer: Although objects such as form and the mind that grasps them are both absent, because it is considered to be self-aware and self-illuminating that experiences the absence of duality, it is different from the school of emptiness and the Pratyekabuddha. Moreover, since what is grasped is false, the mind that grasps it is also false.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་བ་མེད་ན་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་དོན་གཞན་བདེན་པ་བ་མེད་དེ་ཆུ་གཅིག་ལའང་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སྣང་ཚུལ་སོ་སོར་མཐོང་བས། རང་རང་གི་ལས་དང་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་སེམས་གོམས་པ་བརྟན་པ་ལས་དེར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དངོས་གཅིག་ཡིད་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང༌། །ཞེས་པ་དང༌། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡོད་མ་ ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་པའི། །མཐའ་ལ་རྟོག་པ་རླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། ནང་གི་ཤེས་པ་དེ་འཛིན་པའི་ཆ་ལ་ལྟོས་པའི་གཞན་དབང་དུ་ཡོད་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིའི་དོན་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ རོ། །ཡང་གཟུང་ཆ་སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་སེམས་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །༼༡༽སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཀུན་གཞི་ཡོད་པ་ཚོགས་དྲུག་འགགས་ནས་ཡང་སྐྱེ་བས་གྲུབ་སྟེ། ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཚོགས་དྲུག་ནི་འགགས། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་མེད་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཡོད་པར་ཡང༌། མ་འདྲེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དུས་རྟག་ཏུ་བདག་གི་རྣམ་པར་རློམ་སེམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ནི་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཡུལ། སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། །ཡུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའི་གཞི་རིགས། ལྟ་བས་དམིགས་པའི་གཞི་གཞི་ལྔ། སྒོམ་པས་དམིགས་པའི་གཞི་བདག་མེད་དོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རིགས་ལྔ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས། མ་ངེས་པའི་རིགས། རིགས་ཆད་པའི་རིགས་སོ། །དང་པོ་ནི་ཐོག་མ་
Chinese
因为这个原因，在胜义谛中没有成立，因为没有所取，就没有能取。因为这个缘故。第二，成立的理由是，外境显现并非是与意义相异的真实存在，因为即使是同一杯水，也会显现出六道众生各自不同的景象。这仅仅是由于各自的业和习气，以及对迷惑之心的串习稳固所致。正如经中所说：事物虽一，心各异，故见不成实。又如《楞伽经》所说：义非有，唯是心，见外境，是颠倒。他性有，遍计无，于增益和诽谤，分别念将灭。又如《华严经》所说：诸佛子，此三界，唯是心。也就是说，显现为外境的习气增长的知识，会显现为外境。而内在的知识，则是被安立为依赖于执持部分的依他起。因此，外境不可能成立为与意义相异的存在，因为它是各个不同识的生因。此外，显现为蓝色等所取部分，并非与心识相异的实物，因为与能取识一同确定对境的缘故。《释量论》中说：因为一同确定对境，༼༡༽蓝色与彼识非异。阿赖耶识的存在，由六识灭后复生而成立，因为如果没有阿赖耶识，六识就会灭尽，如果没有与此不同的知识，就不可能再次产生。染污意也存在，因为有不共的无明，因为有意的名言识的俱有缘，因为恒时有我的相状的傲慢心。六识的存在，由共同承认而成立，这样一来，就有了八识。第三，成立的意义有三：所缘境、行持自性、成立之果。境有三种：具缘之基——种姓，以见所缘之基——五基，以修所缘之基——无我。第一种是众生有五种姓：声闻种姓、独觉种姓、菩萨种姓、不定种姓、断种姓。第一种是最初
English
Therefore, it is not established in the ultimate sense, because if there is no object to be grasped, there is no grasping. That is why. The second proof is that the appearance of external objects is not a different reality, because even in a single cup of water, the appearances of the six types of beings are seen differently. This is merely due to the habits of one's own karma and habitual confused mind becoming stable. As it is said: Although the object is one, minds are different, therefore it is seen as not established. And as it says in the Lankavatara Sutra: Meaning is not existent, it is only mind, seeing external objects is inverted. Other's power is existent, completely imputed is non-existent, discrimination at the extremes of exaggeration and denigration will be destroyed. And as it says in the Avatamsaka Sutra: Sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind. That is, the knowledge of the habit of appearing as an external object increases and appears as an external object, and the inner knowledge is established as dependent on the part of grasping. Therefore, the external object is not established as different, because it appears to be the cause of each separate consciousness. Furthermore, the part that appears as blue, etc., is not a substance other than mind, because it is certain that it is perceived together with the grasping consciousness. In the Pramanavarttika it says: Because it is certain that it is perceived together, ༼༡༽Blue and that mind are not different. The existence of the alaya is established by the fact that the six aggregates cease and are reborn, because if there is no alaya, the six aggregates will cease. If there is no other consciousness than that, it is impossible to be reborn again. The afflicted mind is also present, because there is unmixed ignorance, because there is a co-existing condition of the mind's nominal consciousness, and because there is always arrogance in the form of self. The six aggregates of consciousness are established by being accepted in common, so there are eight consciousnesses. Third, there are three meanings of establishment: the object of focus, the nature of practice, and the fruit of establishment. There are three objects: the basis of fortune - lineage, the basis of view - the five bases, and the basis of meditation - selflessness. The first is that sentient beings have five lineages: Hearer lineage, Solitary Buddha lineage, Bodhisattva lineage, Undetermined lineage, and Severed lineage. The first is the beginning.