Tibetan
མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་དང་བདག་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་ཏེ། བུམ་པའི་རྒྱུ་འཇིམ་པ་དང༌། བདག་པོ་རྫ་མཁན་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དག་འགགས་པ་ལ་ནི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་མི་སྣང་སྟེ། མཛོད་ལས། བཞི་ཡིས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས།། གསུམ་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་རྣམ་གཉིས། །གཞན་ནི་གཉིས་པོ་དག་ལས་སྐྱེ།། ཞེས་སོ། །སྣང་བ་བློ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པའི་སྣང་ཡུལ་གསུམ་སྟེ། ལྷ་ཡི་བསྐྱེད་རིམ་ལྟ་བུ་དོན་སྤྱི་དང༌། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་མེད་པ་གསལ་བ་དང༌། བུམ་པ་ལྟ་བུ་དོན་རང་མཚན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིགས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྣང་ཚད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དངོས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བདེན་དང་ཁྱད་མེད་དོ། །ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་ནི། དོན་སྤྱི་དང༌། མེད་པ་གསལ་བ་ནི། དེ་ཉིད་ནས་ལོགས་ན་མེད་དེ། རྟོག་བཅས་དང༌། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་བ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མ་འཁྲུལ་བ་ལ་སྣང་བའི་དོན་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་དོན་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་བུམ་པ་མ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཡིན་ལ། བུམ་པ་ནི་དངོས་སུ་སུས་ཀྱང་ནམ་ཡང་མཐོང་མི་སྲིད་པར་བུམ་སྣང་དང་གོ་ཐ་མི་དད་ལྐོག་ན་ཡོད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་བསྣུན་པའི་མཚོན་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ན་ཡོད་པའོ། །དེས་ན་ཤེས་པས་ཡུལ་རིག་ཅེས་པའི་དོན། ཤེས་པ་དངོས་ཀྱིས་ཡུལ་དངོས་རྗེན་ཅེར་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་བུམ་པར་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཤེས་པ་ཉིད་བུམ་པ་ཅི་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ། ཤེས་པས་ཤེས་ཡུལ་བཟུང་བ་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། བུས་ཕའི་བྱད་མ་བཟུང་ཡང་ཕའི་བྱད་ཅི་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་ཕའི་བྱད་བཟུང་བར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། དུས་ཐ་དད་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང༌། །ཞེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །༼༡༽རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། །ཞེས་སོ། ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་མྱོང་བ་དང༌། གཞན་དམིགས་པ་གཉིས་ལས། གཞན་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། བདག་ཉིད་གསལ་བར་མྱོང་བ་སྟེ། །དོན་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རྡུལ་དུ་མ་འདུས་ནས་རགས་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ། རྡུལ་རྣམས་རེག་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་དང་རེག་པས་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་འབྱར་ལ་མ་རེག་པར་གནས་སོ། །དེ་ཡང་བར་མེད་པས་འབྱར་ལ། ངོས་ཆས་རེག་པ་མེད་པས་མ་རེག་ པའོ། །དབང་པོ་ནི། རྫས་ལྐོག་ན་མེད་ཀྱི་མིག་ཁྲ་བོ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་པའི་ཆའོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དབང་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་ཏེ། འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བར་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་དབང་པོ་ནི་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ལ། སྐྱེས་ཙ་ན་དབང་དོན་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཤེས་དང༌། མིག་ཤེས་དམིགས་པའི་རང་རིག་གཉིས་ཀྱི་ཤུགས་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་འཇིག་ལ་སོགས་པ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ལས། དེ་ཉིད་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་བཀག་ཙམ་གྱིས་ཁེགས་པས། ཀུན་བརྟགས་ཡིན་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ། །དེ་གསུམ་ལས་དོན་ལོགས་པ་མེད་པས་མིང་ཙམ་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་ རོ། །ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་དང་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཕན་ཆད་ཕུང་པོ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པའམ། མཚོ་ལ་འཁྱགས་པ་ཞུ་བ་ལྟར། ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་འགོག་པ་དང་དབྱེར་མེད་པས་རྡུལ་ཙམ་མམ་མིང་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པར་ཞི་སྟེ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་ཡིན་ཡང༌། བྲལ་བའི་རྫས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པར་ཐོབ་པའི་རྫས་ཀྱང་དེ་སྙེད་དེ་དངོས་པོ་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་བདུན་ལས། རྐྱེན་བཞི་དགག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རྒྱུ། དེ་མ་ཐག དམིགས་པ། བདག་པོ། བསྐྱེད་ཚུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་ཉིད་མེད་དེ། འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་དེའི་རྒྱུ་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནུས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས། དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། འབྲས་བུ་མེད་པར་རྒྱུ་ལ་ནི། །རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་མ་ཐག་པ་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྲས་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འབྲས་བུ་སྐྱེ་དུས་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡོད་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་ཐལ་ལ། མེད་ན་རྒྱུ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་དང་མ་ཕྲད་དེ་བར་དུ་ཆོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན། །འགགས་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་མི་རིགས། །འགགས་ན་རྐྱེན་ཡང་༼༡༽གང་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དམིགས་རྐྱེན་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་ཡང་ཡིན་ལ་
Chinese
所有非有为法和所有色法都依赖于因和主宰二者而产生，比如瓶子的因是泥土，主宰是陶匠。因此，心的生起和安住等灭尽时，色、声等就不会显现。《俱舍论》中说：“四者心及心所法，三者等至二种性，其余二者从此生。” 显现的智慧是，一般来说，认识的显现对境有三种：如天尊的生起次第般的事物总相，如二月般的不存在显现，如瓶子般的事物自相。这样，由三种类别所概括的显现量都是真实的认识，与真实现象无差别。隐蔽的对境是：事物总相和不存在显现。“从那本身没有分离，因为有分别和无分别在迷惑时显现的缘故。” 在不迷惑时显现的事物自相，都叫做以事物所赋予的形象。显现为瓶子的这个本身不是瓶子而是心，瓶子实际上是谁也无法看到的，瓶子的显现和理解没有差别，是隐蔽存在的。同样，击打身体的刀剑等也是隐蔽存在的。因此，所谓认识了对境的意思，不是说真实的认识直接赤裸裸地认识了真实的对境，而是在对境瓶子生起的第二个刹那，认识生起了瓶子怎样的形象，就假立为认识抓住了认识的对境，就像儿子没有抓住父亲的脸，但在父亲生起怎样的脸时，就说抓住了父亲的脸一样。《释量论》中说：“时间不同如何抓？若谓认识以智慧，能立知识之形相，于彼因性知为取。” 因此，所有的认识都有自体验和对境两种，其中仅仅是对境就和事物相同。《中观庄严论》中说：“自性明了为体验，与事物相同为对境。因此所有认识的，对境体验是不同的。” 众多微尘聚集而形成粗大的时候，微尘们是无法接触的，因为会变成六分。环绕也是不可能的，因为与光明黑暗的微尘接触会变成六分。
English
All non-conditioned phenomena and all forms arise dependent on two things: cause and master. For example, the cause of a pot is clay, and the master is the potter. Therefore, when the arising and abiding of the mind cease, forms, sounds, etc., will not appear. The Treasury of Knowledge says: "Four, mind and mental factors; three, equipoise of two kinds; the rest arise from these two." The appearing wisdom is, in general, there are three objects of appearance of knowledge: the general appearance of things, like the generation stage of a deity; the appearance of non-existence, like the appearance of two moons; and the self-characteristic of things, like a pot. Thus, all the appearing phenomena encompassed by these three categories are real knowledge, and are no different from real phenomena. Hidden objects are: the general appearance of things and the appearance of non-existence. "There is no separation from that itself, because it appears in delusion with and without discrimination." The self-characteristic of things that appears without delusion is called the image given by the thing. This appearance as a pot is not a pot but the mind, and the pot is actually something that no one can ever see. The appearance and understanding of the pot are no different, and it exists hidden. Similarly, swords, etc., that strike the body also exist hidden. Therefore, the meaning of saying that knowledge knows the object is not that real knowledge directly and nakedly knows the real object, but that in the second moment when the object pot arises, knowledge arises in the form of what the pot is like, and it is assumed that knowledge has grasped the object of knowledge, just as when a son does not grasp his father's face, but when the father's face arises in a certain way, it is said that he has grasped his father's face. The Commentary on Valid Cognition says: "How to grasp when times are different? If it is said that knowledge, with wisdom, can establish the form of knowledge, then know that the cause itself is grasped." Therefore, all knowledge has two aspects: self-experience and object-directedness. Only object-directedness is the same as the thing. The Ornament of the Middle Way says: "Self-nature is clearly experienced, and object-directedness is the same as the thing. Therefore, the object-directedness and experience of all knowledge are different." When many particles gather to form a coarse object, the particles cannot touch each other, because they will be divided into six parts. Circling is also impossible, because contact with the particles of light and darkness will divide them into six parts.
Chinese
之故。然而安住于不触及粘着。此亦因无间隔而粘着，因面貌不触及而为不触及。根是，实物隐蔽时，没有的这双明亮的眼睛，能产生识之部分。因此，他人的根不能现量确定，因为未见果之前，能力不能现量确定之故。自己的根是，眼识等生起之时是隐蔽的，生起之时，执持根义之境识与，眼识所缘之自证二者的力量而确定。不具生灭等之行，色与心及心所生三者中，仅以遮止彼与他二者而遮止，是遍计所执，如兔角。彼三者无异于义，故成唯名。声闻、独觉、阿罗汉及佛陀，自涅槃后，蕴与种子一并如空中云消，或如海中冰融。与境法界之灭无别，故微尘许或名许亦无余寂灭，如同胜论派，然分离之物有多少，所得之物亦有多少，非实物论者。如是承许。为破彼，如前派有七，破四缘有五，即：因、无间缘、所缘缘、增上缘、生起方式之破。初者，因本身不存在，果未成立，彼之因不成立，故互相观待，且遮止能力，又非实物因，故不可能真实利益。四百论云：无果则因，因性非有，是故诸因，皆应成是果。如是。无间缘亦不存在，因因果不相遇，且果生之时，因之体性若有，则因果同时，若无，则因已灭，故与果不遇，应成中断。彼论云：法若不生，灭亦不应理，故无间缘不应理，灭则缘为何？如是。所缘缘不成立，境亦是
English
Therefore. However, it abides without touching attachment. This is also because it adheres without interval, and it is non-touching because the face does not touch. The sense faculty is: the part of these two bright eyes that can generate consciousness when the substance is hidden. Therefore, the sense faculty of others cannot be directly determined, because the ability cannot be directly determined before the fruit is seen. One's own sense faculty is hidden when eye consciousness and so on arise, and when it arises, it is determined by the power of the object consciousness that holds the meaning of the sense faculty and the self-awareness that is the object of eye consciousness. Aggregates that do not possess arising and ceasing, etc., are among the three: form, mind, and mental factors. By merely negating both that and other, it is negated. It is completely imputed, like a rabbit's horn. There is no difference in meaning from those three, so it becomes merely a name. From the time that Hearers, Solitary Realizers, Arhats, and Buddhas pass into Nirvana, the aggregates together with the seeds are like clouds dissolving in the sky, or like ice melting in the sea. Since it is inseparable from the cessation of the realm of objects, even a particle or a name is completely pacified without remainder, like the Vaisheshika school, but however many things are separated, that many things are obtained, and it is not a substantialist. This is how it is asserted. To refute that, like the previous party, there are seven. To refute the four conditions, there are five: cause, immediate condition, object condition, dominant condition, and refutation of the mode of generation. The first is: the cause itself does not exist, because the result is not established, its cause is not established, so they are mutually dependent, and because it prevents ability, and because it is not a substantial cause, it is impossible to truly benefit. The Four Hundred Verses says: Without a result, the cause does not have the nature of a cause. Therefore, all causes should become the result. Like that. The immediate condition also does not exist, because cause and effect do not meet, and if the nature of the cause exists when the result arises, then cause and effect are simultaneous, and if it does not exist, then the cause has ceased, so it does not meet the result, and it should become interrupted. That verse says: If phenomena do not arise, then cessation is not reasonable. Therefore, the immediate condition is not reasonable. If it ceases, then what is the condition? Like that. The object condition is not established, the object is also