Tibetan
་སྔར་བུམ་པ་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་བློ་ལ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་ན། བུམ་པ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རྣམ་པ་དྲན་དུ་མེད་པ་དང༌། བློ་དངོས་པོ་དང་དོན་སྤྱི་དངོས་མེད་གཅིག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། མི་གཅིག་ན་བློ་ལ་དྲན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་པོ་དངོས་མེད་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བུམ་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བློ་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་དྲན་པ་ཁེགས་པས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་རྟོག་གིས་རློམ་པ་ཙམ་ལས་ཡུལ་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱར་མེད་པས། ཡུལ་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་བ་བློ་ད་ལྟར་བས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡུལ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དྲན་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་འདས་པ་ཡི། །ཡུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དགག་པ་ལ་དགུ་སྟེ། སྤྱིར་དགག་པ། ཐོབ་པ་དགག་པ། རིགས་མཐུན་དགག་པ། ཆོས་བཞི་དགག་པ། ཡི་གེ་དགག་པ། འཇུག་པ་དགག་པ། མགྱོགས་པ་དགག་པ། ཡུལ་དགག་པ། ཚོགས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཐ་སྙད་དུའང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དུ་མེད་དེ་མི་རྟག་པ་གཟུགས་སུ་ཐལ་བ་དང་༼༡༽གཟུགས་མེད་པ་ལ་མི་རྟག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཟུགས་དང་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། འཇུག་པ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱོར་རོ། ། ཐོབ་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བྱ་བྱེད། དུས། ཐོབ་བྱ་ལ་བརྟགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡོམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། གཅིག་ལ་བྱ་བྱེད་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་བུམ་པ་ཐོབ་དུས་ཐོབ་པར་མི་རུང་སྟེ། ཐོབ་ཟིན་ཐོབ་ན་འགགས་ལ། མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་ན་མ་སྐྱེས་ལ། ཐོབ་དུས་ཐོབ་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བུམ་པ་རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མ་གྲུབ་ལ་ཐོབ་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཐོབ་བྱར་མི་རུང་སྟེ། ཐོབ་བྱར་བཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །ཐོབ་པ་ཅི་ཡོད་ཤོར་ཅི་ཡོད། །ཅེས་སོ། །རིགས་མཐུན་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ། འདྲ་མི་འདྲར་མ་ངེས་པ། མཐུན་བྱེད་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་སྣམ་མི་རྟག་པར་འདྲ་བ་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་ཆ་མེ
Chinese
如果认为先前见到瓶子的形象在心中显现，那么，由于瓶子尚未成立，因此无法回忆起它的形象。如果心识、事物和总义（概念）是实有和非实有，那就太过分了。如果不一致，那么心识回忆起来就矛盾了。因为事物和非事物是实体相违，所以不成立。第二，不是瓶子的形象，而是将自己的心识执着于在那里显现。回忆瓶子也被否定了，所以不成立。第三，仅仅是分别念的臆测，无法回忆起那个境，因此，过去、未来、现在的境，现在的心识将之作为境，本身就与境无关，因此也会变成不是回忆境。在《四百论》中说：“所谓回忆是过去的，对于境颠倒错乱。”否定不相应行有九种：总的否定，获得否定，同类否定，四法否定，文字否定，进入否定，迅速否定，境否定，集合否定。第一，不相应行在名言中也没有作为实有成立，因为与色等既非同一也非他异。不是同一，因为会导致无常变成色，以及无色法上没有无常。不能是他异，因为与色的关联没有成立，并且会导致不是一个进入处。这种理证也可以用于其他方面。否定获得有三种：能作所作，时间，所获得之物上的观察。第一，像律仪这样的，所获得和能获得不能是同一个，因为一个上不可能有能作和所作两种。第二，天授获得瓶子时，不能说是获得的时候。如果已经获得又获得，那就断灭了。如果未获得而获得，那就没有产生。如果在获得时获得，那就因为没有成立相遇而被否定。第三，瓶子是常法，不能作为所获得，因为常法没有成立作为所获得，如果获得就会变成无常。无常不能作为所获得，因为在制作成所获得时就已坏灭。在《入行论》中说：“如是空性的诸事物，有何可得又有何失？”否定同类有三种：互相观待，不能确定相同或不同，共同点没有成立。第一，瓶子和氆氇在无常上没有相同之处，因为两者都没有
English
If it is thought that the appearance of seeing a vase previously appears in the mind, then, since the vase has not been established, its appearance cannot be recalled. If mind, things, and generalities (concepts) are real and unreal, then that is too much. If they are not the same, then it is contradictory for the mind to recall them. Because things and non-things are contradictory entities, they are not established. Second, it is not the appearance of the vase, but rather clinging to one's own mind as appearing there. The recollection of the vase is also negated, so it is not established. Third, it is merely the presumption of conceptual thought, and there is no way to recall that object itself. Therefore, the past, future, and present objects, with the present mind making them into objects, are themselves unrelated to the object, and therefore it will also become not recalling the object. In the Four Hundred, it says: "What is called recollection is of the past, and becomes inverted towards the object." There are nine negations of non-associated formations: general negation, attainment negation, similar type negation, four dharma negation, letter negation, entering negation, quick negation, object negation, and collection negation. First, non-associated formations are not established as real even in name, because they are neither the same nor different from form, etc. They are not the same, because it would follow that impermanence becomes form, and that there is no impermanence on formless phenomena. It cannot be different, because the connection with form is not established, and it would follow that it is not a single entering place. This reasoning can also be applied to other aspects. There are three negations of attainment: agent and object, time, and investigation on the object to be attained. First, in the case of vows, etc., the object to be attained and the agent of attainment cannot be the same, because it is impossible for one to have both agent and object. Second, when Devas grants attains a vase, it cannot be said to be the time of attainment. If one attains what has already been attained, then it is cut off. If one attains what has not been attained, then it has not arisen. If one attains at the time of attainment, then it is negated because the encounter is not established. Third, a vase is a permanent phenomenon, and cannot be the object to be attained, because permanence is not established as the object to be attained, and if it is attained, it will become impermanent. Impermanence cannot be the object to be attained, because it is destroyed when it is made into the object to be attained. In the Engaging in Bodhisattva Deeds, it says: "Thus, in empty things, what is there to be gained and what is there to be lost?" There are three negations of similar types: mutual dependence, not being able to determine the same or different, and the commonality not being established. First, a vase and a woolen cloth do not have the same impermanence, because neither of them has