Chinese
显现为不同时间是神变。对于破斥心所，有四种： общей 破斥， отдельной 破斥， 破斥受， 破斥念。第一种有两种： 破斥 единого 和 различного。第一种是：如果心和心所是 единым，则在术语上不会成立为其他事物，并且像心所一样，心会区分一切行的差别，并且像心一样，心所会在本质上进行考察，并且会互相混淆数量，从而导致六个或五十一个，༼༡༽并且会与 общее 相同。如果是 различным，则定义不合理，并且会导致过多的后推测部分，并且在执持或不执持 общее 意义上不༼༢༽合理，并且会导致互相不遍及。对于 отдельной 破斥，有三种：本质、相状、声音意义不合理。第一，由于与心 единым 或 различным 之间没有随行，因此五种一切行不成立。由于境和有境、相遇和不相遇、同时和不同时是不允许的，因此五种境决定不成立。由于所依的善本身被排除，因此十一种善不成立。由于烦恼不是烦恼的作者，因此根本烦恼和近烦恼不成立。对于 различным 且同时的情况，由于实际上没有互相帮助，因此其他转变四种等和之前的一切都被排除。第二，如果将各个差别的相状作为境，如果没有其他，则心所不会存在。如果这些各自成立为其他，则完全断除境的所有相状的 единственное 识不会成立。第三， ༼༣༽声音意义也不合理，因为“心所”是不允许的。如果从与心相遇而产生，则会导致成为心。如果不相遇，则不允许从心产生。由于相遇不成立，因此从心产生不成立。由于在 единственном 事物上没有产生者和被产生者两种，并且已经破斥了从 различным 且同时产生的情况，并且如果从不同时产生，则同时性会消失。经庄严论中说： 心性显现为二， 显现为贪等， 显现为信等， ༼༡༽烦恼善法， 有或没有。 并且，二观察中说： 本质无色见者， 无声闻者亦无， 无味嗅者亦无， 无味尝者亦无， 无触触者亦无， 无心心所生
English
Appearing as different times is a miracle. To refute mental factors, there are four: general refutation, individual refutation, refutation of perception, and refutation of memory. The first has two: Refuting oneness and otherness. The first is: If mind and mental factors are one, then in terms of terminology, they will not be established as other entities, and like mental factors, the mind will distinguish the differences of all actions, and like the mind, mental factors will be examined in terms of essence, and they will confuse each other in number, thus leading to six or fifty-one,༼༡༽and will be the same as the general. If they are different, then the definition is not reasonable, and it will lead to too many parts of inference, and it is not༼༢༽reasonable in terms of holding or not holding the general meaning, and it will lead to not pervading each other. For individual refutation, there are three: essence, aspect, and sound meaning are not reasonable. First, since there is no following between mind and oneness or otherness, the five all-pervasive actions are not established. Since object and subject, meeting and not meeting, simultaneous and non-simultaneous are not allowed, the five object determinations are not established. Since the basis of reliance, goodness itself, is excluded, the eleven goodnesses are not established. Since affliction is not the agent of affliction, the root afflictions and near afflictions are not established. For different and simultaneous situations, since there is actually no mutual assistance, the other four transformations and all the previous ones are excluded. Second, if the aspects of each difference are taken as objects, mental factors will not exist if there is no other. If these are established as other and other, then the one consciousness that completely cuts off all aspects of the object will not be established. Third, ༼༣༽sound meaning is also not reasonable, because "mental factor" is not allowed. If it arises from meeting with the mind, it will lead to becoming the mind. If it does not meet, it is not allowed to arise from the mind. Since meeting is not established, arising from the mind is not established. Since there are no two, producer and produced, in one entity, and the arising from different and simultaneous situations has been refuted, and if it arises from non-simultaneous times, simultaneity will disappear. In the Ornament of Sutras, it says: The nature of mind appears as two, Appearing as attachment and so on, Appearing as faith and so on, ༼༡༽Afflictions and virtuous dharmas, Exist or not. And, in the Two Examinations, it says: Essence formless seer, No sound hearer also, No smell smeller also, No taste taster also, No touch toucher also, No mind mental factor arising
Tibetan
་བའང་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པ་དང༌། ༼༢༽སེམས་འགྲེལ་ལས། ཕན་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུགས་དང་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་དང༌། །འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོ་ལྔ། །དེ་དག་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་གསུངས། །རྐང་གཉིས་མཆོག་གིས་རྟག་ཏུ་ཡང༌། །གཟུགས་ནི་ལྦུ་བ་རྡོས་འདྲར་སྣང༌། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་དང་མཚུངས་ཤིང༌། །འདུ་བྱེད་ཆུ་ཤིང་དག་དང་འདྲ། །རྣམ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །ཕུང་པོ་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཐ་སྙད་པ་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་བ་དག་ནི་ཀ་བ་ལྟ་བུ་གཟུགས་སོགས་རང་སྟོང་དུ་འདོད་དེ། སྣང་སྟོང་གི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་སྣང་བ་མཐོང་བ་ལྟར་སྟོང་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་སྐྱོན་དམིགས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ནང་དུ་རྟོགས་པ་དག་བློ་ཡུལ་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང༌། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཤར་ཡང་གཟུགས་རང་མཚན་པ་མེད་པས་གཟུགས་དེས་བློ་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་འཆད་ལ། བློ་སྣང་གི་གཟུགས་དང༌། གཟུགས་སྣང་གི་བློ་དེ་ནང་དང༌། བློས་སྟོང་གི་གཟུགས་དང༌།གཟུགས་སྟོང་གི་ཡུལ་དེ་ཕྱི་དག་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་གཅིག་ཐ་དད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་པར་དགོངས་པའོ། །འདུ་ཤེས་དགག་པ་ནི། དེའི་ཡུལ་བཟང་ངན་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། ཡུལ་གཅིག་ལའང་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་འོང་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཡིད་དུ་མི་འོངས་པ་སོགས་ནང་གི་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡུལ་དེ་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་འདུ་ཤེས་པའང་རྫུན་ལ། རྫུན་བཞིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའང་བརྟག་ན་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། ༼༡༽དྲན་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་པའི་དོན་སྤྱིར་མ་གྲུབ། སྒྲོ་བཏགས་པ། བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་པ་དྲན་པ
Chinese
也没有。就这样，宣说了五蕴所摄的一切法，其自性为空，如幻如化。如《心经》所说：对于那五蕴，也要如实地观照其自性为空。色即是空，空即是色。色不异空，空不异色。受、想、行、识亦复如是。又如《心释》所说：有益于他人者，则宣说色、受、想、行、识五蕴，是为声闻乘人所说。二足之尊（佛陀）恒常说，色如水泡聚，受如水中浮沤，想如阳焰，行如芭蕉，识如幻术。如是宣说五蕴，是为菩萨所说。其中，向外看的名言师认为，柱子等色法自性为空，认为不能安立显空之名言，因为如同见到显现一样，也见到空性等过失。瑜伽行者向内证悟，认为由于心识之境为空，所以色为空；即使境之显现生起于心识，但色无自相，因此色使心识为空，故说空性即是色。心识所显现的色，与色所显现的心识，是内；以心识为空的色，与以色为空的境，是外；这些都如幻如梦，超越了一与异，因此认为色不异于空，空性不异于色。破除想蕴：想蕴之境，好坏、大小等，仅仅是相互观待而安立，实际上并不成立；并且对于同一个境，有些人觉得悦意，有些人觉得不悦意等，仅仅是由于内在的串习而产生；并且境在微细和粗大上都不成立，因此以境为对境的想蕴也是虚假的；如虚假一般，如果观察其自性，也是空寂的。如经部所说： जितनी दूर तक कल्पना है उतनी दूर तक झूठ है (藏文：ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུན་ནོ།，梵文天城体：जितनी दूर तक कल्पना है उतनी दूर तक झूठ है，梵文罗马转写：jitnī dūra taka kalpanā hai utnī dūra taka jhūṭha hai，汉语字面意思：凡是有想的地方，就有虚假)。破除忆念有三种：过去的对境总的来说不成立，是增益，与所作的对境相违。第一，忆念瓶子
English
There is also not. Thus, it is said that all phenomena encompassed by the five aggregates are empty in nature, like illusions. As stated in the Heart Sutra: "Regarding those five aggregates, one should also truly and correctly observe that their nature is empty. Form is emptiness, emptiness is form. Form is not different from emptiness, emptiness is not different from form. Likewise, feeling, perception, mental formations, and consciousness are also empty." Furthermore, as stated in the Mind Commentary: "Those who wish to benefit others teach the five aggregates of form, feeling, perception, mental formations, and consciousness to the Shravakas. The supreme among bipeds (Buddha) always said that form is like a mass of foam, feeling is like a bubble in water, perception is like a mirage, mental formations are like a plantain tree, and consciousness is like an illusion. Such a teaching of the aggregates is for Bodhisattvas." Among them, the nominalists who look outward believe that form and so on, like a pillar, are empty in their own nature. They consider the term "appearance-emptiness" to be unacceptable, because they see faults such as seeing emptiness as they see appearance. Yogis who realize inwardly believe that form is empty because the object of consciousness is empty. Even though the appearance of an object arises in consciousness, form has no self-characteristic, so form empties consciousness, and thus it is said that emptiness is form. The form that appears to consciousness and the consciousness that appears to form are internal. The form that is empty of consciousness and the object that is empty of form are external. Since these are like illusions and dreams, transcending one and different, they believe that form is not different from emptiness and emptiness is not different from form. Refuting perception: The objects of perception, such as good and bad, big and small, are merely established in relation to each other and are not truly established. Furthermore, for the same object, some find it pleasing and some do not, and so on, which arises merely from internal habituation. Moreover, since the object is not established as either subtle or coarse, the perception that takes it as an object is also false. Like falsehood, if one examines its own nature, it is also solitary. As stated in the sutra: jitnī dūra taka kalpanā hai utnī dūra taka jhūṭha hai (藏文：ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུན་ནོ།，梵文天城体：जितनी दूर तक कल्पना है उतनी दूर तक झूठ है，梵文罗马转写：jitnī dūra taka kalpanā hai utnī dūra taka jhūṭha hai，汉语字面意思：凡是有想的地方，就有虚假). Refuting memory has three aspects: the past object is generally not established, it is an imputation, and it contradicts the object of action. First, remembering a pot