Tibetan
པའི་ལས་རྣམས་ནི། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལས་ལོགས་ན་ཡང་མེད་ དོ། །རྟག་པར་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ་ནི། བློས་རང་ཉིད་མི་རིག་སྟེ། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རིག་པའོ། །ཡུལ་རིག་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་མི་རིག་སྟེ། སེམས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའང་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པའོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མི་རིག་གིརྣམ་ཤེས་ལ་༼༡༽རྟེན་དང་བཅས་པས་རིག་སྟེ། མཛོད་ལས། མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་རྟེན་བཅས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན། །གང་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡི། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་ ལོ། །ཞེས་སོ། །མཚན་མཚོན་ཐ་དད་པ་ནི། དཀར་ཟལ་ལྐོག་ཤལ་གྱིས་བ་གླང་དུ་མཚོན་པ་ན་དེ་གསུམ་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ལྐོག་ཤལ་དཀར་ཟལ་དང་གཅིག་ན། ལས་བྱེད་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་བ་གླང་དང་བྱེད་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། ༼༢༽མཚན་མཚོན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོས་དང༌། ཕྱེ་དང༌། འཐག་པའི་མི་གསུམ་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མི་གསུམ་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ནི།མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་བུ་ལོན་གྱི་ཡི་གེ་ལྟ་བུ་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གསུམ་ལས་ཐ་དད་པ། དེ་འགགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་བརྟེན་པ་སོ་སོར་གནས་ སོ། །འཆི་བའི་ཚེ་འདོད་ཁམས་པའི་ཡང་དགེ་མི་དགེ་གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་ལོ། ། འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་དག་སྟེ། རྫས་གཅིག་ཏུ་སྦྲགས་ནས་ཚེ་འཕོས་པའོ། །ལས་རྣམ་པར་སྨིན་ཡང་ཆུད་མི་ཟ་མི་འགག་པར་རོར་གནས་ཏེ། བུ་ལོན་འཁོར་བའི་ཆགས་ཡིག་མ་སུབས་པ་བཞིན་ནོ། །ནམ་འགག་ཅེ་ན་ཕྱིར་འོང་ཐོབ་དུས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ས་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་འཕོས་དུས་འགག་གོ ཁམས་ལས་འདས་པས་ཀྱང་འགག་སྟེ། ཕྱིར་མི་འོང་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་དུས་འདོད་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཙམ་འགག་གོ །ལྷག་མེད་ཐོབ་དུས་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་འགག་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་ཤེ་ལས།དཔང་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆུད། །མི་ཟ་ལས་ནི་བུ་ལོན་བཞིན། །དེ་ནི་ཁམས་ལས་རྣམ་པ་ བཞི། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །སྤངས་པས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། བསྒོམས་པས་སྤང་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་གནས་པ་ཡིན། ། ཁམས་མཚུངས་པས་ནི་ཆ་མཚུངས་དང༌། །ཆ་མི་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་པའི་ཚེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཆོས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་བརྗོད་དུ་མི་༼༡༽རུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྫས་གཅིག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་༼༢༽སྔ་མ་ལྟར་བདུན་ལས། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་དགག་པའི་དང་པོ་གཟུགས་དགག་པ་ལ་དགུ་སྟེ། མཚན་ཉིད། འབྱུང་བ།དབང་པོ། ཡུལ། བསྟན་ཡོད། ཐོགས་བཅས། ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས། སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་གཟུགས་རགས་པ་ལ་ཕྲད་པ་དང་ཆ་ཤས་དང་ཕྱོགས་ཆས་ཁེགས་སོ། །ཡངས་༼༣༽ཕྲ་བ་ལ་སྲ་བ་དང་ས་གཉིས་གཅིག་ན་རྡུལ་ཆ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང༌། ཐ་དད་ནས་༼༡༽སྲ་བར་ཡང་མེད་ལ། ཆུས་གཤེར་བ་དང༌། མེས་བསྲེགས་པ་དང༌། རླུང་གིས་གཡོ་བའང་གཉིས་བཅས་བརྟགས་པས་ཁེགས་སོ། །འབྲས་གཟུགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཕྲད་ཀྱང་མཐོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་མིག་གིས་སྒྲ་ཐོས་པར་ཐལ་ལོ། །ལུས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡོད་ན་ཐོགས་བཅས་མ་ཡིན་པ་དང༌། མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང༌། ལུས་དང་རེག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ཡུལ་མི་རྟོགས་པ་དང༌། ཚོར་བ་ལྷན་ཅིག་མི་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་ཡུལ་རིག་ན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས། སྒྲ། ཕྲད་པའི་ཡུལ་དགག་ པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་དབྱིབས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ཙམ་ལ་བཏགས་ཀྱང་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་མེད་དེ་ལྟོས་པ་དང༌།ཕྲད་པའི་རིག་པས་མ་གྲུབ་བོ། །ཁ་དོག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲ་རྡུལ་ལ་བརྟགས་པས་ཁ་དོག་གི་ཆ་ཤས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་གྲག་དུས་ནུབ་ཀྱི་གོ་ནས་ཐོས་པ་དེ་བུམ་པ་མཐོང་བ་ལྟར་སྒྲ་ཤར་དེ་ན་ཡོད་པ་དེས་ཐོས་པ་ཡིན་ནམ། མདའ་འཕངས་པ་ཕོག་པ་ལྟར་སྒྲའི་རྒྱུན་ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་ནུར་ནས་ཐོས་པ་ཡིན། དང་པོ་མི་རུང་སྟེ་རྔ་བརྡུངས་ནས་ཅུང་ཞིག་ན་ཐོས་པས་ཐོས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་རླུང་གིས་མི་སྒྲིབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལུང་པ་ཡངས་དོག་ལ་སྒྲ་ཆེ་ཆུང་མེ
Chinese
那些业，唯有自己一人承受。如是说。虽然如此，但那个我既不是这个蕴，也非在蕴之外。既不能说是常，也不能说是无常。识不能认知自身和对境，因为心不能认知自身。因为能知和所知是无二的缘故。然而，是被其他所认知。心不能认知对境，因为心是无碍的，如果中间有阻隔也认知的话，就太过分了。然而，是根识自身所认知。而且，并非所有根识都能认知，而是依靠（རྟེན་དང་བཅས，梵文：adhāra-sahita，罗马：adhāra-sahita，汉语：具有所依）才能认知。如《俱舍论》所说：眼之色等具所依，依彼之识则非有，何以中间有隔断，色等无见故。如是说。名称和所诠不同，如用白灰和牛粪来表示牛，这三者不能成为一体。如果牛粪和白灰是一体，那么作用者就变成一个，牛和作用者也变成一个，因此不能成为名称和所诠。如同磨麦子的磨、麦粉和人三者不能成为一体一样。然而，就像三个人一样，是三种不同的事物。不失坏之物是：由不相应行所生的差别所造作的不失坏之物，就像借据一样，是未说明基础和依据，与色、心和心所三者不同的事物。即使它灭亡，也能产生结果。而且，它是依赖于此生的，各自存在。死亡时，欲界的所有善与非善都聚集在一起。欲界、色界、无色界和无漏的不失坏之物，混合成一体而舍弃生命。业虽然成熟，但不失坏之物不会灭亡，而是仍然存在，就像未擦除的轮回借据一样。何时灭亡呢？当获得一来果时，随顺于预流果的不失坏之物等灭亡，因此在果位转移时灭亡。超越界也灭亡，当不来果转生到色界和无色界时，仅仅是欲界的不失坏之物灭亡。当获得无余涅槃时，所有获得都灭亡，因为是超越所有三界的随顺者。如《中观根本慧论》所说：如秤量之法，不失坏业也。
English
Those karmas are experienced by oneself alone. Thus it is said. Although that is so, that self is neither this aggregate itself, nor is it separate from the aggregates. It cannot be said to be permanent, nor can it be said to be impermanent. Consciousness does not cognize itself and its object, because the mind does not cognize itself. Because the knowable and the knower are non-dual. However, it is cognized by others. The mind does not cognize the object, because the mind is unobstructed, and if it cognizes even with an obstruction in between, it would be too much. However, it is cognized by the sense faculty itself. Moreover, not all sense faculties cognize, but cognize by relying on (རྟེན་དང་བཅས，梵文：adhāra-sahita，Roman: adhāra-sahita, meaning: with support). As the Abhidharmakośa says: 'The forms of the eye, etc., have support, the consciousness that relies on them is not, because there is a gap in between, the forms are not seen.' Thus it is said. The name and the signified are different, such as using white ash and cow dung to represent a cow, these three cannot become one entity. If cow dung and white ash are one, then the agent becomes one, and the cow and the agent also become one, therefore it cannot become the name and the signified. Just as the mill, flour, and the person grinding wheat cannot become one. However, just like three people, they are three different things. The substance that is not wasted is: the non-wasting thing created from the distinction of obtaining non-associated formations, like a loan note, which is a thing that does not state the basis and basis, and is different from the three of form, mind, and mental factors. Even if it ceases, it can produce results. Moreover, it relies on this life and exists separately. At the time of death, all good and non-good of the desire realm are gathered together. The non-wasting things of the desire realm, form realm, formless realm, and unpolluted, are mixed into one substance and abandon life. Although karma ripens, the non-wasting thing does not cease, but remains as it is, like an un-erased loan note of samsara. When does it cease? When the non-wasting things of the stream enterer, etc., cease when the once-returner is attained, therefore it ceases when the fruit is transferred. Transcending the realm also ceases, when the non-returner is reborn in the form realm and the formless realm, only the non-wasting thing of the desire realm ceases. When nirvana without remainder is attained, all attainments cease, because it is a follower who transcends all three realms. As the Root Wisdom says: Like the law of weighing, the non-wasting karma is also.
Chinese
如是四。 彼乃界之四种相。 彼亦自性无记别。 断除非断除，然由修习即是所断。 异熟亦是安住者。 界相同故分相同，及一切分不相同。 彼乃于结生之时，唯一独自生。 如是说。 总之，凡是不同法的声音不可༼1༽说的一切，都认为是以一物遍及。 为破彼，如前༼2༽方一样有七。 所知五事中，破除第一色法有九：体相、生处、根、境、有示、有碍、不异之物、生声之能力、非知觉者之破除。 第一者，粗大之因色法，接触与分及方分被遮止。 广༼3༽及微细者，若坚硬与地二者为一，则无异分之微尘，及异分༼1༽则亦无坚硬，以水湿润及以火焚烧及以风摇动亦以二者考察而被遮止。 果色法之五根亦不应理，以遮止香味等之故。 若不接触亦见，则太过于极端，则眼应听闻声音。 若有异于身之物之身根，则应成无碍，及应成可见，及以身与触之后行故，不应了知境，及应成不与感觉一同领受之故。 若根识境，则应成心与心生之故。 破除境有三：色、声、触之境之破除。 第一者，色法之形状不成立，谓仅是聚集颜色之微尘而假立，然无分之故。 无小与大，以是待及，以接触之识不成立故。 颜色亦无，以考察微尘故，颜色之分不成立故。 第二者，声音发出之时，从西边听到，如见瓶子一样，是由声音发出之处听到，抑或如箭射中一样，声音之流从东向西移动而听到？ 第一不应理，谓击鼓后稍久则听到，故应成听到颠倒之故，及识是无碍故，应成不被风所遮蔽之故，及山谷宽窄则声音大小无
English
Like that, there are four. These are the four aspects of the realm. These are also of unspecified nature. Abandonment is not abandonment, but through cultivation, it is what is to be abandoned. The result of maturation is also what abides. Because the realms are the same, the parts are the same, and all the parts are not the same. At the time of joining the continuum, only one is born. Thus it is said. In short, it is asserted that all inexpressible sounds of different dharmas are pervaded by one substance. To refute this, there are seven as in the previous direction. Among the five objects of knowledge, the first refutation of form has nine aspects: characteristic, origin, sense power, object, indication, obstruction, non-different substance, ability to produce sound, and refutation of non-cognition. The first is that coarse material form is obstructed by contact, parts, and directional parts. In the case of wide and subtle things, if hardness and earth are one, then there are no different dust particles, and if they are different, there is no hardness. Wetting with water, burning with fire, and moving with wind are also obstructed by examining both. The five sense powers of the resultant form are also unreasonable because they obstruct smell and so on. If one sees without contact, it would be too extreme, and the eye would hear sound. If there is a sense power of the body that is different from the body, it would be unobstructed and visible, and because it follows the body and touch, the object would not be understood, and it would not be experienced together with feeling. If the sense power knows the object, it would be mind and mental events. There are three refutations of objects: the refutation of form, sound, and tangible objects. The first is that the shape of form is not established because it is merely labeled as an aggregation of color particles, but it has no parts. There is no small or large because it is relative, and it is not established by the knowledge of contact. There is also no color because the parts of color are not established by examining the fine particles. The second is that when a sound is heard from the west, is it heard from where the sound originates, like seeing a pot, or is it heard as the sound stream moves from east to west like an arrow being shot? The first is unreasonable because one hears after a while after beating a drum, so it would be a reversed hearing, and because consciousness is unobstructed, it would not be obstructed by the wind, and the sound would not be loud or soft depending on whether the valley is wide or narrow.