Tibetan
། དེ་སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བའི་མཐུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་མི་འཇིག་པ་ལ་འཇིག་པ་གཞན་པོ་དེས་འཁོར་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་འདས་པའི་༼༡༽སར་འཕུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། མཚན་ཉིད་དག་ནི་སྐྱེ་བ་དང༌། །རྒ་དང་གནས་དང་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་ལ་སོགས། །དེ་ཆོས་བརྒྱད་དང་གཅིག་ལ་འཇུག །ཅེས་སོ། །དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ནི། དེས་ན་འདས་པའི་དངོས་པོ་བུམ་པ་ཆག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཏན་མ་ཞིག་པར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་དངོས་ པོ་ཉི་མ་བདུན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔོན་ནས་རྟག་ཏུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདས་ པ་དང་མ་འོངས་པའི་ས་ན་བསྐལ་པས་མི་མཐོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མེད་ པའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ན་དུས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་ འབྱེད་ཅེ་ན། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་ནི་འདས་པའོ། །བྱ་བ་མ་བྱས་པ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །བྱེད་བཞིན་པ་ནི་ད་ལྟར་བའོ། །འོ་ན་ཕྱིས་ཀྱི་བུམ་པ་འཇིམ་དུས་སུ་ཡོད་ན་གྲངས་ཅན་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་ཡོད་དེ། ད་ལྟར་གྱི་སར་སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་ཤིང་སྐད་ཅིག་ཇི་སྙེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇིམ་པ་དང༌། བུམ་པ་དང༌། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བུམ་པ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་མ་འོངས་པའི་ས་ན་ཡོད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཕན་ཆད་འདས་པའི་སར་འབྱོལ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་ནི། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པ་པོའི་གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་ནི་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་མིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ནས་ལྷར་སྐྱེས་པ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་མིའི་ཕུང་པོ་འགག་པས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། ལྷའི་ཕུང་པོས་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་བསྲུངས་པར་འབྲས་བུ་མྱོངས་པས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྲིད་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དུས་ཕུང་པོ་འདོར་ཡང་བདག་གཅིག་པུ་དེས་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་དེ། ལུང་ལས། ང་དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་བུར་གྱུར་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་ཏོག་ལ་མེ་ཏོག་ཕུལ་བས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ལྷའི་ལུས་ཐོབ་ནས་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ནའང་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པས་ཤེས་ལ། བདག་གིས་དགེ་བ་སྔོན་དུ་གསོག་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་སོག་པ་པོ་༼༡༽ཕྱི་མར་བདག་མྱོང་པ་པོ་དེའི་མགོན་སྐྱབས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །སུ་ཞིག་བདག་གི་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་གིས་བྱས་
Chinese
那是生之生之力。如同瓦罐不坏灭，其他的坏灭会连同八种转轮推向过去༼༡༽之处。如《俱舍论》所说：体相即是生，老和住以及无常性，这些生之生等等，与那八法和一法相合。如此。三时实有是：因此，过去的物体，如瓦罐破碎等等，不会完全消失，而是恒常存在。未来的物体，如七日等等，也早已恒常存在，只是在过去和未来的处所，劫末时无法看见，也无法受用。如果物体恒常存在，那么三时的差别又如何区分呢？已经完成产生各自果实的行为是过去。尚未完成行为是未来。正在进行是现在。那么，如果后来的瓦罐在泥土时就存在，与数论派有什么区别呢？有区别的，因为在现在的处所，不会停留超过一刹那，而且在每一刹那，泥土、瓦罐和碎片等等的因果都是不同的。因此，瓦罐本身在未产生之前，存在于未来的处所，一旦产生，从那一刹那起，就转移到过去的处所。不可言说的我：作者和享受果报者的补特伽罗之我，一定是存在的。否则，如果人守护戒律而生为天人，那么守护戒律的人的身体死亡，所作的善行就浪费了。而天人的身体没有守护戒律，却享受果报，就会陷入与未作之业相遇的过失。因此，从一生传递到另一生时，虽然舍弃了身体，但唯有这个我才能享受先前所作之业的果报。经中说：我那时变成婆罗门之子时，向如来宝髻献花，因此五百世获得天人的身体，现在成佛时，也以妙相庄严。由此可知，我先前所积累的善业，在那时积累者༼༡༽在未来，我享受者会成为他的庇护。经中也说：自己是自己的怙主，谁会成为自己的怙主？自己所作
English
That birth is the power of the birth of birth. Just as a pot does not perish, other perishing, together with the eight wheels, is pushed to the place of the past. As stated in the Treasury of Knowledge: Characteristics are birth, aging, dwelling, and impermanence. These births of birth, etc., are in accordance with those eight dharmas and one dharma. Thus it is. The three times are substantially established: Therefore, past objects, such as broken pots, etc., do not completely disappear, but are constantly present. Future objects, such as seven days, etc., have also always been present from the beginning, but in the past and future places, they cannot be seen by kalpas and cannot be enjoyed. If objects are always present, then how can the differences of the three times be distinguished? That which has already completed the act of producing its own fruit is the past. That which has not done the act is the future. That which is being done is the present. Then, if the later pot exists when it is clay, what is the difference from the Samkhyas? There is a difference, because in the present place, it does not remain for more than a moment, and in every moment, the causes and effects of clay, pots, and shards, etc., are different. Therefore, the pot itself exists in the future place until it is born, and once it is born, from that moment onwards, it is transferred to the past place. The inexpressible self: The self of the person who performs actions and enjoys the fruits must exist. Otherwise, if a person keeps the precepts and is born as a deva, then the body of the person who kept the precepts dies, and the good deeds done are wasted. And the body of the deva does not keep the precepts, but enjoys the fruits, and falls into the fault of encountering deeds that have not been done. Therefore, when passing from one life to another, although the body is abandoned, only this self can enjoy the fruits of the deeds previously done. The sutra says: When I was the son of a Brahmin at that time, I offered flowers to the Tathagata Jewel Peak, and therefore I obtained the body of a deva for five hundred lifetimes, and now when I become a Buddha, I am also adorned with marks. From this it is known that the virtuous deeds that I accumulated earlier, at that time, the accumulator will become the protector of the self who experiences in the future. The sutra also says: The self is one's own protector, who will be one's protector? What is done by oneself