Tibetan
་དང་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་མི་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉན་རང་འཕགས་པ་དེ་དག་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་འཇུག་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐེག་ཆེན་ལམ་ལྔ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔར་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྤངས་རྟོགས་དང་ནུས་པ་མཉམ་པ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་སྦྱོར་སྒོམ་པའི་ཉན་རང་གི་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །ཡོད་ན་ས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་སུ་སྤྲུལ་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐལ། འཕགས་པ་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་ཁོ་བོའི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་ཐེམ་སྐས་སུ་བལྟ་བར་ བྱའོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་དགག་པ་ཡང༌། དྲུག་པོ་རེས་མོས་ཉིད་དུ་ཁ་དོག་ལྔ་རེ་མོས་དང་མཚུངས་ཤིང༌། ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འཁོར་བར་འཇུག་པར་མི་རུང་བ་དང༌། ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་དང༌། ཆད་ནས་འབྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། དུས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པའི་ཀུན་གཞི་མེད་ན་འཁོར་བར་ལུས་ལེན་པ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། མེར་མེར་པོའི་དུས་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང༌། རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་ནི། ཤེས་པ་རྫས་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་དུས་འགགས་པས་སོ། །ཆད་ནས་འབྱུང་བ་མི་རུང་བ་ནི། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ་ཚོགས་དྲུག་འབྱུང་བས་ན། ཚོགས་དྲུག་སྔ་མ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འགགས་ནས་རིང་ཞིག་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། ཉེར་ལེན་ཡིན༼༡༽པའི་ཕྱིར་རོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་ལས་བྱུང༌། ། ཡིད་ནི་ཀུན་གཞི་ལས་བྱུང་སྟེ། །ཀུན་གཞི་ལས་ནི་སེམས་ཀུན་ཡང༌། །དབའ་རླབས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །༼༢༽ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་པ་དང༌།
Chinese
并且应当知晓，声闻和独觉的解脱与（佛的）智慧和解脱不相同。那些声闻和独觉的圣者是从小乘的资粮道开始进入大乘的，因为大乘的佛陀必须成就大乘的五道以及随之而来的行止关系。圣者也不会变成凡夫，因为他们之前已经获得了阿罗汉果位。也不会变成大乘的圣者，因为他们没有获得与见道的断证和能力相等同的境界。因为是修习大乘资粮道和加行道的声闻和独觉的圣者，所以仅凭这两个标志无法证明他们是大乘的圣者，因为这并不普遍。如果成立，那么初地菩萨在化现为佛陀时就应该已经是佛陀了，这与“是圣者，并且显现为佛陀”的情况相同。关于这些的详细分类，请参考我的著作《珍宝阶梯》。 驳斥阿赖耶识不存在： 六者轮流就像五种颜色轮流一样，但在名言中，阿赖耶识是不允许不存在的，因为这样就无法进入轮回，无法从轮回中解脱，也无法断灭后再生。首先，如果不存在恒时持续进入轮回的阿赖耶识，那么就无法在轮回中受生，因为没有习气的所依；并且在昏厥时，眼识等六识也不存在。无法从轮回中解脱是因为，在一个意识的本体上，烦恼和所断以及能断二者无法并存，因为五根识在圣者入定于道时会停止。断灭后无法产生是因为，在昏厥等之后会产生六识，所以六识不会从之前的六识中产生，因为它们已经停止了很长时间。身体也不会产生，因为它是近取因。如《楞伽经》所说：“识从意生，意从阿赖耶生，一切心从阿赖耶生，如波浪般生起。”以及《解深密经》所说：“取识深且微细，一切种子如河流般流淌，若执著为我则不可行，此我未曾向孩童宣说。”
English
And it should be known that the liberation of Śrāvakas and Pratyekabuddhas is not the same as the wisdom and liberation of (the Buddha). Those noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas enter the Mahāyāna from the small accumulation path, because the Mahāyāna Buddha must accomplish the five paths of the Mahāyāna and the relationship of going and returning that follows. Noble ones also do not become ordinary beings, because they have already attained the Arhat state. Nor do they become Mahāyāna noble ones, because they have not attained the same level of abandonment and realization and power as the path of seeing. Because they are noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas who practice the Mahāyāna accumulation and application paths, the two aspects of the sign do not prove that they are Mahāyāna noble ones, because it is not pervasive. If it were, then when the bodhisattva of the first ground manifests as a Buddha, he should already be a Buddha, which is the same as "being a noble one and appearing as a Buddha." For a detailed classification of these, please refer to my treatise "The Jewel Staircase." Refuting the non-existence of the Ālayavijñāna: The six alternate like the five colors alternate, but in name, the Ālayavijñāna cannot be non-existent, because it is impossible to enter saṃsāra, impossible to be liberated from saṃsāra, and impossible to arise after annihilation. First, if there is no Ālayavijñāna that constantly enters saṃsāra, then it is impossible to take rebirth in saṃsāra, because there is no basis for habits; and during fainting, the six consciousnesses such as eye consciousness do not exist. It is impossible to be liberated from saṃsāra because, on the entity of one consciousness, afflictions and what is to be abandoned and the agent of abandonment cannot coexist, because the five sense consciousnesses cease when the noble one enters into samādhi on the path. It is impossible to arise after annihilation because, after fainting and so on, the six consciousnesses arise, so the six consciousnesses do not arise from the previous six consciousnesses, because they have ceased for a long time. The body also does not arise, because it is the proximate cause. As the Laṅkāvatāra Sūtra says: "Consciousness arises from mind, mind arises from Ālayavijñāna, all minds arise from Ālayavijñāna, like waves." And as the Saṃdhinirmocana Sūtra says: "The taking consciousness is deep and subtle, all seeds flow like a river, it is not permissible to grasp as self, this I have not shown to children."
Tibetan
ཉན་ཐོས་ཀྱིའང་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕན་ཡོན་བཞི་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སྐྱེ་དགུ་ཀུན་གཞི་ལ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ། ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་དག་ལ་ཀུན་གཞི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ན་ཉན་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང༌།ཚུལ་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལོངས་སྐུ་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་སོ། ཁ་ཅིག་ནི། རྫས་མི་རྟག་པའམ་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུན་རྟག་པར་འདོད་པས་བསོད་ནམས་ལས་འདུས་བྱས་པར་འདོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་ཟད་དོ། །དེའང་སྙིང་པོའི་ཁམས་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཡོན་ཏན་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་བསལ་བས་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པ་ལ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པར་བརྟགས་ཀྱང་བྲལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ཀྱང་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཁམས་དང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཏེ། །དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་བསམ་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །བདག་མེད་དང་མི་འགལ་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང༌། ཀུན་གཞི་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་མི་འགལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྲབ་པ་ལ་བདེ་བར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་དང་མི་འགལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་གཏན་གྱི་མྱང་འདས་མ་ཡིན་ཞིང༌། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁོ་བོ་ཅག་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ལ་བྱེད་ལ། ཁྱེད་ཀྱང་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། དགོས་པ་ཆེན་པོའི་ངོར་དགག་བྱ་ཆུང་ངུ་གནང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ཤེས་པས་བསླད་པའི་དགག་བྱར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལས་འབྲས་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལས་རང་ཟད་དུ་འགྱུར་བ་ཐེག་ཆེན་ཡང་མི་འདོད་པའི་
Chinese
聲聞乘中，也如從一而出的聖教，在《如來四功德經》中說：「眾生喜愛阿賴耶，普遍喜愛阿賴耶，從阿賴耶中真實生起，對於顯然喜愛阿賴耶者，為了捨棄阿賴耶而宣說佛法，他們才會樂意聽聞。」就像這樣。破斥沒有大乘有三點：沒有能立、有能害、以及相似的理路。第一點：有為法與無常並不相違，因為報身不是有為法。如《寶性論》所說：「非造作且任運成就。」有些人認為，事物是無常的，或是剎那的相續，卻認為常是恆常的，因此認為是從福德所生的有為法，這只是因為沒有將心轉向大乘。而且，對於本質上與精華體性相同的功德，沒有先後，以二資糧去除遮蔽的垢染，使二身顯現，雖然假立為由因所生，但終究會分離。如《經莊嚴論》所說：「雖無先後之差別，然彼真如已清淨。」等等經文已清楚說明。即使如此，若認為會變成常實，那是不對的，因為從一切事物和非事物中解脫的如來智慧，是清淨見地的行境，是不可思議的。如《寶性論》所說：「佛界與佛菩提，佛功德與佛事業，清淨有情亦非思。」與無我不相違，因為如來藏空性是遠離了暫時性的法，並且阿賴耶是剎那的相續。與痛苦不相違，因為你們也認為痛苦減弱就是快樂。與寂靜不相違，因為阿羅漢不是究竟的涅槃，而是平息了粗重的輪迴痛苦。而我們認為，佛是法身，你們也不認為斷滅是涅槃。與律藏也不相違，因為為了重大的必要，允許捨棄微小的應捨棄之物，並且菩薩不修習被煩惱和無知所染污的應捨棄之物。與業果也不相違，因為大乘也不認為業會自行窮盡。
English
In the Hearer Vehicle, too, as in the teaching that emanates from one, the Sutra on the Four Benefits of the Tathagata states: "Beings delight in the ālaya, universally delight in the ālaya, and truly arise from the ālaya. To those who manifestly delight in the ālaya, if the Dharma is taught for the sake of abandoning the ālaya, they will desire to listen." It is just like that. There are three points to refuting the absence of the Great Vehicle: the absence of proof, the presence of harm, and similar reasoning. The first point is that conditioned things are not contradictory to impermanence, because the Enjoyment Body is not conditioned. As stated in the Uttaratantra: "Uncreated and spontaneously accomplished." Some people think that things are impermanent or a momentary continuum, but they think that permanence is constant, so they think that it is a conditioned thing born from merit. This is simply because they have not turned their minds to the Great Vehicle. Moreover, for qualities that are essentially the same as the essence of the heart, there is no before or after. By removing the stains of obscuration with the two accumulations, the two bodies are manifested. Although it is assumed to be produced by a cause, it will eventually be separated. As stated in the Ornament of the Sutras: "Although there is no difference between before and after, that suchness is purified." And so on, the scriptures have clearly explained. Even so, if you think that it will become truly permanent, that is not right, because the Tathagata's wisdom, which is liberated from all things and non-things, is the realm of pure vision and is inconceivable. As stated in the Uttaratantra: "The Buddha-nature and the Buddha's enlightenment, the Buddha's qualities and the Buddha's activities, are also not to be thought of by pure sentient beings." It is not contradictory to selflessness, because the Sugata-essence emptiness is devoid of temporary dharmas, and the ālaya is a momentary continuum. It is not contradictory to suffering, because you also think that the lessening of suffering is happiness. It is not contradictory to peace, because the Arhat is not ultimate Nirvana, but has pacified the gross suffering of samsara. And we think that the Buddha is the Dharmakaya, and you also do not think that cessation is Nirvana. It is also not contradictory to the Vinaya, because for the sake of great necessity, it is permissible to abandon small things that should be abandoned, and Bodhisattvas do not practice things that should be abandoned that are defiled by afflictions and ignorance. It is also not contradictory to karma and its results, because the Great Vehicle also does not think that karma will exhaust itself.