Tibetan
དུ་འཁྲུལ་པ་ལས། དགེ་བ་བཅུ་སྤྱོད་པ་དང༌། དེས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་སྣང་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤྱོད་པ་དང༌། དེས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བར་སྣང་བས་ན། མ་རྟོགས་བར་དུ་དགེ་སྡིག་ལ་ལྟོས་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་མ་ཤེས་ཤིང་མ་རྟོགས་པས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་བདེ་སྡུག་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ལས། རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་ང་རྒྱལ་བཞིན། །ལས་རྣམས་སོགས་ཤིང་དགེ་བ་ དང༌། །མི་དགེའི་འབྲས་བུ་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིད་སད་ཙམ་ན་རྨི་ལམ་གྱི་བྱ་བཞག་འཁྲུལ་པ་དོན་མེད་དུ་ཤེས་པ་ལྟར། བདག་རྟོགས་ཙམ་ན་དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀའང་འཁོར་བའི་རྒྱུར་རིགས་ཏེ། ཅི་ཡང་མ་བྱས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱེད་པོ་དབང་ཕྱུག་གསེར་མདོག་ཏུ། །གང་གིས་མཐོང་ཞིང་ལྟ་བ་དེ། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ལས་འདས་ནས། །མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང༌།ལོ་མ་ཅན་གྱི་གསང་ཚིག་ལས། དེ་ནི་ཕྲར་གྱུར་སྐྱེ་གནས་རྣམས་ལ་གཅིག་པུར་གནས། །དེས་ནི་རྒྱས་པ་འདི་དག་ཡང་དག་བསགས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་གཙོ་བོ་མཆོག་དང་ལྷ་དང་བསྟོད་བྱ་སྟེ། །བདག་དེས་༼༡༽བཟུང་ནས་ཤིན་ཏུ་ཞི་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེང་སང་བསམ་གཏན་པའི་མཆོག་དག་གི་དཔལ་གྱིས་མཐོ་བ་གྲགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་ནི་འདི་ལྟར་བཞེད་དེ། འགྲོ་བ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་རིགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང༌། ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་ཏེ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་མཐོང་བ་ཀུན་དེ་དང་དེའི་སེམས་སུ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཤིས་ལ་གང་ཡང་མེད་པས་ལམ་དུ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །འདུས་བྱས་དགེ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་བཟང་འཁོར་དང༌། མི་དགེ་བ་ངན་འཁོར་སྒྲུབ་པ་རྨི་ལམ་ནང་དང་འདྲ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིད་སད་པ་ལྟ་བུས་བླ་མའི་མན་ངག་བར་མེད་སྟོང་པའི་ངང་ལ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས་སྐྱེད་འདོན་དུ་མེད། སྒྱུ་ལུས་འདོར་ཡང་སེམས་དང་སྟོང་ཉིད་དབྱེར་མེད་པས་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁར་ཐིམ་སྟེ་ཆོས་སྐུ་འོད་གསལ་གྱི་ངང་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་རང་ཡང་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་ཤིང༌། གཞན་ལའང་དེ་བསྟན་པས་སློབ་མའི་ཚོགས་སྐར་ཚོགས་ལྟར་རྒྱས་པ་ནི། གསང་བ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་མན་ངག་ཟབ་མོ་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་ནས་རྒྱས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཨེ་མ་དེང་སང་བསྟན་པ་ཡི། །ཉི་མའང་ནུབ་ཀྱི་རི་མགོར་ལྷུང༌། །མདོ་རྒྱུད་ཟེར་གྱི་
Chinese
由于错觉，行持十善，显现获得天界，行持十不善，显现堕入恶趣，因此，在未证悟之前，必须依赖善恶。因为不认识、不证悟我，所以必须像梦中一样取舍苦乐。如前所说：如梦受用我慢般，诸业等生善，享用不善之果。如同醒来时，了知梦中的行为是虚幻无意义一样，一旦证悟我，善恶二者皆为轮回之因，什么也不做才能解脱。如彼经所说：谁见、观作者自在金黄色，彼已超越罪与福，获得极度寂静。以及《叶鬘密语》中说：彼独自安住于微细之生处，彼已真实积累此等广大之物，彼乃至上之主、天神与赞颂者，执持彼我，将趋向极度寂静。如是。如今，那些以禅定之殊胜而闻名，以功德而庄严的修行者们，是这样认为的：如此显现的众生，虽然显现为各种各样的种类，但识流却是一个，因为彼此互相看见的一切，都是在那和那的心中是一体的缘故。自性中什么也没有，所以在道中什么也不做，因为做了就是轮回。这些有为的十善等等，是未证悟的众生的错觉，造作好的轮回和不善的恶劣轮回，就像在梦中一样。瑜伽士就像醒来的人一样，通过上师的口诀，在无间断的空性中什么也不做，从而获得解脱。现在已经是佛了，所以没有生起和舍弃。即使舍弃幻身，心和空性也没有分别，所以名识融入虚空，安住在法身光明之中。自己也这样在心中修持，并且也这样教导他人，所以弟子的群体像星星一样增多，这是因为秘密部的上师将甚深的口诀在心中修持后发扬光大的缘故。唉玛，如今的教法，如太阳般也已落于西山之顶，经续之光芒
English
Due to delusion, practicing the ten virtues, it appears to attain the heavens, and practicing the ten non-virtues, it appears to be born in the lower realms. Therefore, until one is enlightened, one must rely on good and evil. Because one does not know or realize the self, one must accept or reject happiness and suffering like in a dream. As it was said before: Like enjoying pride in a dream, actions and so on produce good, and one enjoys the fruits of non-virtue. Just as upon waking up, one knows that the actions in a dream are illusory and meaningless, once one realizes the self, both good and evil are the cause of samsara, and liberation comes from doing nothing. As it says in that very text: Whoever sees and beholds the golden-colored, powerful creator, has transcended sin and merit, and attains supreme peace. And in the Secret Words of the Leaf Garland it says: He dwells alone in the subtle places of birth, He has truly accumulated these vast things, He is the supreme lord, god, and praiseworthy one, Holding onto that self, one will go to utter peace. So it is. Nowadays, those practitioners who are famous for the excellence of their meditation and adorned with merit hold this view: Although beings appear in this way, appearing in various forms, the stream of consciousness is one, because all who see each other are one in that and that's mind. There is nothing in nature, so one does nothing on the path, because doing is samsara. These conditioned ten virtues and so on are the delusions of unenlightened beings, creating good and bad cycles of existence, like in a dream. The yogi, like one who has awakened, is liberated by doing nothing in the uninterrupted emptiness through the guru's instructions. Now that one is a Buddha, there is no arising or abandoning. Even if one abandons the illusory body, mind and emptiness are inseparable, so consciousness dissolves into the sky and abides in the clear light of the Dharmakaya. One also practices this in one's heart and teaches it to others, so the assembly of disciples increases like stars, because the secret master has practiced the profound instructions in his heart and propagated them. Alas, nowadays the teachings, like the sun, have set on the western mountain peak, the rays of sutras and tantras
Tibetan
སྣང་བ་ཡང༌། །མཁས་གྲུབ་འགའ་ལས་གང་ནའང་དཀོན། །དེ་དག་གཞུང་ལ་བརྟེན་རྣམས་ཀྱང༌། །གཞན་དུ་ལོག་པའི་བཤེས་ཀྱིས་ཁྲིད། །མིག་ལྡན་འགྲོ་བའང་མདོངས་གྱུར་ཅིང༌། །འབྱུང་པོའི་བྱ་རྣམས་དགའ་བའི་དུས། །ཆོས་མ་ཡིན་རྣམས་རྒྱས་༼༡༽ལ་ལྟོས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་དེ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་མ་རྟོགས་པ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས། ད་ནི་ཤེས་ནས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསང་བ་པས་གཞུང་ཟབ་མོ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང༌། གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང༌། ཤེས་པས་མི་གྲོལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སྡུག་ཙམ་ཡོད་པས་བདག་བསྒྲུབས་ན་ཁྱབ་པ་མེད་ལ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་བདེ་སྡུག་རྟགས་སུ་འགོད་ན་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མ་གྲུབ་བོ། །རྟག་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་ཅེས་པའང༌། མ་ཁྱབ་པར་རྟག་པར་མེད་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་མི་འཐད། དཔེ་མ་གྲུབ། གོམས་པ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་སྣང་རུང་དང་མཚུངས་པ། གཟུགས་ཡོད་མེད་དུ་མི་རུང་བ། ཡན་ལག་ཏུ་མི་རུང་བ། འབྱུང་འཇིག་གི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བ། སྐྱོན་ཡོན་གྱིས་མི་གོས་པ་མི་རུང་བ། བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་མི་རུང་བ། བྱ་བ་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བ་དང་བདུན་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་དུ་མར་ཐལ་ཏེ་སྣང་རུང་གི་ཤེས་བྱ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་དེ་ལ་གཟུགས་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། སྣོད་བཅུད་འདི་དག་ཙམ་ཡིན་ན་བདག་དོན་མེད་ལ། གཞན་ཡིན་ན་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་གོར་གནས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་སུ་མཐོང་བར་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་མི་སྣང་ན་སྣོད་བཅུད་ཀྱང་མི་མཐོང་སྣང་ན་སྣང་བར་ངོ་བོ་གཅིག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་ངེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་སྣང་བ་ཉིད་ཆ་ཤས་མེད་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་དེ་ཉིད་སྒྱུ་མར་འདོད་ཀྱི། དེ་ལ་ཁྱབ་པའི་སྒྱུ་མ་ལོགས་སུ་མི་འདོད་པས་མི་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་གཟུགས་ཡོད་མེད་མཐོང་མི་མཐོང་འདྲེ་བཞིན་ཡོད་པར་མི་རུང་བ་ཉིད་དོ། །རྡུལ་ཕྲན་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་རྣམས་མཐའ་སྐོར་ཁོ་ནའི་དབྱིབས་ཀྱིས་འཇོག་སྟེ་གྲུ་གསུམ་དང་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་དབུས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ལ། མཐའ་དེ་ཡང་བརྟ
Chinese
顯現也是，比一些智者成就者還稀少。那些依賴經典的人，也被引入歧途的惡友所引導。有眼睛的眾生也變得愚昧，精怪的活動是歡喜之時。看看那些非佛法的事物如何興盛༼༡༽。這被稱為總結的偈頌。因此，雖然我遍及一切，卻因未證悟而在輪迴中漂泊。現在我明白了，應當修習什麼都不做的道理，這是秘密者所立下的甚深誓言。對此的駁斥有三：沒有成立的理由，有損害，以及不能通過知識解脫。第一點是：如果僅僅因為有苦樂就成立了「我」，那麼就沒有遍及性。如果將「我」的功德，即苦樂，作為標誌，那麼前提就不成立，因為「我」尚未成立，所以「我」的功德也不成立。因為是常恆的，所以遍及一切，這種說法也是不遍及的，雖然恆常不存在是真實的，但前提不成立，因為「我」的基礎尚未成立。有損害分為三點：意義不合理，例子不成立，以及沒有習慣。第一點又有：與顯現相容，不應有形狀，不應是肢體，不應是生滅的基礎，不應被過失功德所染污，不應離於思維言說，以及陷入無所作為的過失等七點。第一點是：會陷入多個「我」的過失，因為它顯現為多個可顯現的所知。第二點是：那個「我」不應該有形狀，如果僅僅是這些器情，那麼「我」就沒有意義了。如果是其他的，那麼就不應該是器情的本質，並且也會陷入實際可見的過失。如果遍及卻不可見，那麼器情也不應該可見，如果可見，那麼就與可見之物的本質相同。如果有人說，那麼與將顯現確定為幻象也是一樣的，那麼，那是因為顯現本身沒有部分，並且顯現的法本身被認為是幻象，但它不認為遍及的幻象是不同的，所以不相同。因此，有形無形，可見不可見，就像鬼一樣存在是不合理的。即使通過分析原子等，也是不存在的。第三點是：正方形等的形狀僅僅由邊緣的形狀來確定，三角形和正方形等的中心沒有區別，而且邊緣也是
English
Appearances, too, are rarer than some wise and accomplished ones. Those who rely on scriptures are also led astray by misleading companions. Sentient beings with eyes have also become foolish, and the activities of spirits are times of joy. Look at how non-Dharmic things flourish. This is called the concluding verse. Therefore, although I pervade everything, I wander in samsara because I have not realized it. Now that I know, I should meditate on the meaning of doing nothing, which is the profound vow made by the secret one. There are three refutations to this: there is no proof, there is harm, and one cannot be liberated by knowledge. The first point is: if "I" is established merely because there is pleasure and pain, then there is no pervasiveness. If the qualities of "I," namely pleasure and pain, are taken as a sign, then the premise is not established, because "I" is not established, so the qualities of "I" are not established. Saying that it exists everywhere because it is permanent is also not pervasive, although it is true that it does not exist permanently, the premise is not established because the basis of "I" is not established. There are three harms: the meaning is unreasonable, the example is not established, and there is no habituation. The first point also includes: being compatible with appearances, not being able to have form, not being able to be a limb, not being able to be the basis of arising and ceasing, not being able to be stained by faults and virtues, not being able to be separate from thought and speech, and falling into the fault of inaction, etc., seven points. The first point is: it would fall into the fault of multiple "I"s, because it appears as multiple knowables that can appear. The second point is: that "I" should not have form, if it is only these containers and contents, then "I" is meaningless. If it is something else, then it should not be the essence of the containers and contents, and it would also fall into the fault of being actually visible. If it pervades but is not visible, then the containers and contents should also not be visible, if it is visible, then it is the same in essence as the visible object. If someone says that it is the same as determining appearances as illusion, then that is because appearances themselves have no parts, and the dharma of appearances itself is considered illusion, but it does not consider the pervasive illusion to be different, so it is not the same. Therefore, having form or not having form, being visible or not being visible, existing like a ghost is unreasonable. Even by analyzing atoms, etc., it is non-existent. The third point is: the shapes of squares, etc., are determined only by the shape of the edges, and there is no difference in the center of triangles and squares, etc., and the edges are also