Tibetan
གས་ན་མེད་པས་རྐང་ལག་དང་དབྱིབས་སུ་མི་སྲིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་མཐའ་མེད་པ་ལས། མགོ་དང་རྐང་ལག་གི་རིམ་པ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟེང་མགོ་འོག་རྐང་པ་ཡིན་ན། མདུན་གྱི་བུམ་པ་འདི་མགོ་རྐང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། ལྷའི་འོག་དམྱལ་བའི་སྟེང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་གཡས་གཡོན་ཡིན་ན། དེ་དག་འགྲོ་དུས་བདག་འགྲོ་བར་ཐལ། བདག་གི་རྐེད་པ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་འགྱུར་མེད་རྟག་པ་བུད་དོ། །རི་བོ་བྲང་ཡིན་ན་རི་ཞིག་དུས་བྲང་ཞིག་པར་ཐལ་ལོ། ། བཞི་པ་ནི། ལུས་ཅན་རྣམས་དང་རི་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཙམ་ན་བདག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་ཞིང༌། དུས་འགྱུར་བ་ལྟར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །ལྔ་པ་ནི། ལྷ་སྦྱིན་དམྱལ་བར་འཚོད་ཀྱང༌། བདག་མི་འཚོད་ན་ལྷ་སྦྱིན་དང་དེའི་བདག་རྫས་སམ་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། སྤྱིའམ་རྣམ་པ་ཙམ་བསམ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ན་ཐོས་བསམ་བྱར་མི་རུང་ཞིང༌། དོན་བསམ་དུ་མི་རུང་ན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །སུས་ཀྱང་ནམ་ཡང་བརྗོད་ཅིང་བསམ་དུ་མི་རུང་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། བདག་དེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་ཐལ་ཏེ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་ཅིང་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་འགྲོ་འོང་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། བདག་དེས་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གིས་མ་ཁྱབ་པར་ཕར་གཏོང་བ་མེད་ཅིང་གཞན་ཚུར་འོང་བ་མེད་དེ་ཡེ་ནས་བདག་གི་ཁོང་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་གིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །བདག་ལྟར་བདག་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་མེད་དེ། གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་མ་ཁྱབ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་གུད་ན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱང༌། ཁྱབ་མ་ཁྱབ་ཏུ་ཁས་མི་བླང་བ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་མོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཀུན་ཏུ་སོང་ལ་བྱ་བ་མེད། །བྱ་བ་དང་ལྡན་རྟག་པ་མེད། །བྱ་བ་མེད་པ་མེད་དང་མཚུངས། །བདག་མེད་ལ་ཁྱོད་ཅིས་མི་དགའ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རི་མི་འགུལ་ཡང་ཤིང་དང་རྩྭ་སྐྱེས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མི་མཚུངས་ཏེ། རིས་མ་ཁྱབ་པའི་སྟེང་ནའང་ཤིང་སྐྱེ་བ་ཉིད་དང༌། སྡོང་པོའི་རྩ་བས་༼༡༽ཆོད་པ་ན་རིའི་ས་མེད་པར་ཕུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ཁ་ཅིག་གིས། སྐྱེས་བུའི་ལུས་བདག་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཤོང་བ་དང་མི་ཤོང་བ་ལ་བདག་ཤོང་ངོ་
Chinese
因为没有处所，所以不可能有手脚和形状。因为世界没有边际，所以不存在头和手脚的次第。如果上面是头，下面是脚，那么面前的这个瓶子就成了既是头又是脚了，因为天界在下，地狱在上啊。」「如果男人和女人是左右，那么他们行走时，我也会行走。因为我的腰部，男人和女人都在行走。如果这样认为，那么不变的常法就消失了。如果山是胸膛，那么山崩塌时，胸膛也会崩塌。」「第四，如果众生和山等不存在，那么我也就不存在了，而且会像时间变化一样变化。第五，即使天神施舍到地狱，如果我不施舍，那么天神施舍和他的我，物质或本体就不会是同一个了。第六，如果总的或仅仅是形象都不能思考言说，那么就不能听闻思考，如果不能思考意义，那么就不可能获得解脱。如果任何人任何时候都不能言说和思考，那么就成了在所知中不存在了。第七，那个我什么也不做，因为它是周遍和常恒的。也就是说，如果做事要有来去等等，那么那个我就不会做。自己没有遍及，所以没有向外发送，也没有从别人那里来，因为它本来就在我的里面，就像幻觉一样。因此，我没有遍及一切。像我一样，无我也就没有所遍及和能遍及，因为它在任何地方都没有成立，所以是超越戏论的，而且即使与遍不遍的虚构分开也没有。即使说无我，如果不承认遍不遍，那就是中观之道。《入行论》中说：周遍一切无有为，有为之法皆无常，无为之法等同无，无我之法何不喜。如此等等。如果说，就像山不移动，但树木和草生长一样做事，那是不一样的，即使在山没有遍及的上面，也有树木生长，而且树根砍断时，山上的土就会被掀起来。因此，我是某些外道所认为的，士夫的身体就是我，因为身体容纳和不容纳，我就容纳。
English
Because there is no place, it is impossible to have hands, feet, and shape. Because the worlds are without limit, there is no order of head and limbs. If the top is the head and the bottom is the feet, then this vase in front would be both head and feet, because the realm of the gods is below and hell is above." "If male and female are left and right, then when they walk, I will also walk. Because my waist, male and female are walking. If you think so, then the unchanging permanence will disappear. If the mountain is the chest, then when the mountain collapses, the chest will also collapse." "Fourth, if sentient beings and mountains, etc., do not exist, then I will also not exist, and I will change like the change of time. Fifth, even if the god Śiva gives to hell, if I do not give, then the god Śiva and his self, substance, or essence will not be the same. Sixth, if the general or merely the image cannot be thought or spoken, then it cannot be heard or thought, and if the meaning cannot be thought, then it is impossible to attain liberation. If no one can ever speak or think, then it becomes non-existent in the knowable. Seventh, that self does nothing, because it is pervasive and constant. That is, if doing something requires going and coming, etc., then that self will not do it. One's own self is not pervasive, so there is no sending out and no coming from others, because it is originally inside me, like an illusion. Therefore, I do not pervade everything. Like the self, the non-self also has no object to be pervaded and no pervader, because it is not established anywhere, so it is beyond elaboration, and it is not even separate from the imputation of pervasion and non-pervasion. Even if one says non-self, if one does not accept pervasion and non-pervasion, that is the Middle Way. The *Bodhicaryāvatāra* says: 'For that which is all-pervasive, there is no action; that which has action is not permanent; that which has no action is equal to non-existence; why are you not happy with non-self?' And so on. If you say that it is like a mountain that does not move, but trees and grass grow, it is not the same, even on top of a mountain that is not pervasive, trees grow, and when the roots of the tree are cut, the soil of the mountain will be lifted up. Therefore, the self is what some outsiders think, that the body of the *puruṣa* is the self, because the body contains and does not contain, I contain.
Tibetan
ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེའོ། ཁ་ཅིག་ནི། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གླང་པོ་ཆེ་ཤི་ནས་གྲོག་མར་སྐྱེ་བ་ལ། ཆེན་པོ་ལས་ཆུང་ངུར་གྱུར་པས་ན་བདག་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཟེར་ཏེ། བདག་གི་དངོས་པོ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་ཅིག་གམ། རྡུལ་ཕྲན་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཅིག་སྐྱེ་ཙམ་ན་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་འཇུག་ལུས་ལ་གནས། ཤི་དུས་འཐོན་ནས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕན་པའི་ཡལ་ག་ལས། བདག་ནི་རྟག་ལ་བློ་ནི་འགྱུར། །རྫ་ཆག་བྱེའུ་འཕུར་བཞིན་དུ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཤར་ནས་ནུབ། དབུས་ནས་མཐའ། འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ནུར་བར་འགྲོ་ལ། ནུར་ན་མི་རྟག་པར་འགྲོ་བས། བདག་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པར་ཡོད་དེ། དེ་ལ་ཆེ་ཆུང་དང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་གནས་པས་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་ཡོད་པས་ཕྱོགས་གང་དུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་མཚུངས་པར་ཁྱབ་པར་ཞུགས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་ཞིག་ཡོད་ན་མ་ཁྱབ་པ་འཕོ་བའི་བདག་རྫ་ཆག་བྱེའུ་འཕུར་ལྟ་བུ་ནི་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། ཁྱབ་པ་བརྟན་པའི་བདག་ནི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ལ་ལས་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་ཞིག་མཐོང༌། །ལ་ལས་སྐྱེས་བུའི་ལུས་ཙམ་ཞིག །ལ་ལས་ཀུན་ཏུ་སོང་བར་མཐོང༌། །ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་མེད་ཅེས་རྟོགས། །ཞེས་སོ། །དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ནི། ནམ་མཁའ་དང་བུམ་པ་དང་རྒྱལ་པོ་རྣམས་མ་གྲུབ་པས་དང༌། ནམ་མཁའ་གཞི་མེད་ལྟར་བདག་གི་དཔེར་མི་རུང་བ་དང༌། བུམ་པ་ཐ་དད་པ་ལྟར་ཡང་དཔེར་མི་རུང་བ་དང༌། རྒྱལ་པོས་དམངས་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ངོ་བོ་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ། །གོམས་པ་དོན་མེད་པ། སེམས་ཉིད་རྟག་པ་ཡིན་ན། ལམ་སྒོམ་པ་ལ་དོན་མེད་དེ་སྐྱོན་རྙིང་པ་འདོར། ཡོན་ཏན་གསར་དུ་ལེན། རྒྱུད་ལ་སྔར་བས་བོགས་ཐོན་པ་རྣམས་མི་རུང་བས་གྲོལ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལས། རྟག་ལ་གནོད་པ་ག་ལ་ཞིག །གནོད་མེད་ཐར་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །གནས་སྐབས་མི་རྟག་པ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཤེས་པས་མི་གྲོལ་བ་ནི། བདག་དེ་ཤེས་པས་མི་གྲོལ་ཏེ་ཤེས་བྱར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་བཞིན་ནོ། །མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་བསྒོམས་པས་སླར་ཡང་མི་གྲོལ་ཏེ་ལོག་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདིས་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཁས་འཆེ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང༌། སེམས་འགྱུར་མེད་དུ་འདོད་པ་དང༌། ལྟ་བ་རྟོགས་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དགེ་བ་མི་དགོས་པར་འདོད་པ་རྣ
Chinese
是为说之故。 कुछ 说是不可行的，因为大象死后转生为蚂蚁，从大变小，所以自我就变得无常。自我的实体如芥子般大小，或如极微尘般微小，刚出生时就进入心脏的中心，安住于身体。死亡时出来，转移到其他地方。如益部的枝条所说：“自我恒常而心变化，如陶器破碎鸟飞走般离去。”有些说是不可行的，从东到西，从中央到边陲，从这里到彼岸挪动而去。如果挪动，就会变得无常。自我遍布一切处，对于它来说，没有大小和转移，安住不变，如虚空一般。例如，虚空遍布，因此在任何方向，都同样遍布于瓶子等容器之中。如此认为。虽然如此，如果有一个自我，不遍布而转移的自我，如陶器破碎鸟飞走一般，就会变得无常。遍布而稳固的自我，因为不能起作用，所以变得无意义。如《四百论》所说：“有人见如芥子许，有人见如丈夫身，有人见为一切处，智者知其为非有。”譬喻不成是因为虚空、瓶子和国王都不成立。虚空如同无根基一样，不能作为自我的譬喻。如同瓶子各不相同一样，也不能作为譬喻。国王不能遍布于民众，因为本体和事物各不相同，所以譬喻也不成立。串习无意义，如果心性是恒常的，那么修习道就没有意义，因为抛弃旧的过失，新获得功德，相续比以前更加进步等都是不可能的，因此会陷入无法解脱的境地。如彼论所说：“恒常有何损害？无损如何有解脱？”就像这样。已经遮止了暂时的无常。通过知晓不能解脱，因为自我不能通过知晓而解脱，因为它不是所知，如同自性一样。因为观修不存在的事物为存在，所以最终也不能解脱，因为这是邪见。以这种方式，自诩为自己一方的人，认为一切法都是自己的心，认为心是不变的，认为证悟了见解就不需要积累福德资粮，不需要行善等。
English
It is for the sake of saying. Some say that it is not feasible, because when an elephant dies and is reborn as an ant, it changes from large to small, so the self becomes impermanent. The entity of the self is as small as a mustard seed, or as minute as an extremely small dust particle, and as soon as it is born, it enters the center of the heart and abides in the body. At the time of death, it comes out and transfers to other places. As the branch of Yibu says: "The self is constant and the mind changes, departing like a broken pottery and a flying bird." Some say that it is not feasible, moving from east to west, from the center to the periphery, from here to the other shore. If it moves, it becomes impermanent. The self pervades everywhere, and for it, there is no size or transfer, abiding unchanged, like space. For example, space pervades, so in any direction, it equally pervades in containers such as bottles. So it is thought. Even so, if there is a self, a self that does not pervade but transfers, like a broken pottery and a flying bird, it becomes impermanent. The self that pervades and is stable, because it cannot function, becomes meaningless. As the Four Hundred Verses says: "Some see it as small as a mustard seed, some see it as the size of a man's body, some see it as everywhere, the wise know it is non-existent." The analogy is not established because space, bottles, and kings are not established. Space, like having no foundation, cannot be used as an analogy for the self. Like bottles being different from each other, it cannot be used as an analogy. The king cannot pervade the people, because the essence and things are different, so the analogy is not established. Habituation is meaningless, if the nature of mind is constant, then practicing the path is meaningless, because abandoning old faults, newly obtaining merits, and the continuum becoming more advanced than before are impossible, so it falls into a state of being unable to be liberated. As that treatise says: "What harm is there in constancy? How can there be liberation without harm?" Like this. Temporary impermanence has been prevented. Liberation is not achieved through knowledge, because the self cannot be liberated through knowledge, because it is not knowable, like nature. Because contemplating non-existent things as existent, one ultimately cannot be liberated, because this is a wrong view. In this way, those who claim to be on their own side, think that all phenomena are their own mind, think that the mind is unchanging, and think that once the view is realized, there is no need to accumulate merit, no need to do good, etc.