Tibetan
། ཁྱབ་འཇུག་གང་དུའང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བྱས་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་མི་སྲིད་པ་གཉིས་མི་མཚུངས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་མི་སྲིད་པ་ནི། སྔགས་བཟླས་པས་ཀྱང་ནུས་པ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་ཚིག་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུའི་ངག་བསླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པས་ནུས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བ།༼༡༽ དངོས་སུ་སྐྱེས་བུའི་བརྗོད་པའི་ངག་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་མ་ཡིན་པར་གསལ་ཏེ། རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་རྟག་པར་འདོད་པས་འགལ་འདུས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་མི་རུང་སྟེ།བརྗོད་བྱ་འགལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྒྲ་གྲགས་ནའང་དོན་སྟོན་མཁན་མེད་པའི་ཕྱིའི་༼༢༽ཆུ་རླུང་གི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་དགག་པ་ནི། ཚིག་གིས་དོན་སྟོན་པ་མེད་དེ། ཚིག་སྒྲ་སྤྱི་དང༌། དོན་སྒྲ་མེད་གཉིས་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚིག་གིས་༼༣༽སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་འགག་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡི་གེ་སིལ་བུ་རེ་རེ་ལ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚིག་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་སིལ་བུ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱང་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འཁྲུལ་སྣང་དུ་དེ་ལྟར་དུ་སྣང་ཡང༌། དོན་ལ་བཤད་ཅིང་ཉན་པར་མི་འདོད་དེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གསུང་ལ་བསྟོད་པར། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེར་ཞི་ཞིང༌། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་དུ་ཡང༌། །སུ་ལའང་ཆོས་འགའ་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བརྗོད་བྱ་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཆོད་སྦྱིན།ལོ་རྒྱུས། གསང་བ། རིགས་མཐུན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ། མཆོད་པ། སྦྱིན་པ། སྲེག་པ་དགག་པ་གསུམ་ལས། མཆོད་པ་དགག་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། ལྷ་དགའ་མི་དགའ་མི་འཐད་པ་ནི། ཕྱུགས་བསད་པ་ལ་དགའ་ན་ལྷ་དེ་མཆོད་ཡུལ་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཆགས་སྡང་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་འདྲེ་བཞིན་ནོ། །མི་དགའ་ན་ཕན་ཡོན་མི་འབྱུང་སྟེ་མི་མཉེས་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་མེད་ལྷར་མི་འཐད་པ་ནི། སྡིག་པའི་ལས་བྱས་པའི་མཆོད་སྦྱིན་ཅན་ཕྱུགས་དང་བཅས་པ་མཐོ་རིས་སུ་དྲང་བར་མི་ནུས་ཏེ།ལྷ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་དེ་དུས་དང་སྐད་ཅིག་བརྟགས་པས་ལྷ་མ་གྲུབ་པས། ལྷས་དྲངས་པ་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐར་པ་དང་མཐོ་རིས་རང་གི་དགེ་བ་ལ་རག་པ་ཉིད་དེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། ཐར་པ་བདག་ལ་རག་ལས་འདི་ལ་ནི། ། གཞན་གྱིས་གྲོགས་བགྱིར་ཅི་ཡང་མ་མཆིས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། བདུན་ཚི
Chinese
在任何显现中，非由因缘所生的幻化和不可能二者并不相同。关于咒语的力量不可能存在，因为即使念诵咒语也不会产生力量，因为它是士夫的语言，士夫的语言是虚妄的。如果说因为它是吠陀的语言所以能产生力量，那么“现量已遮破”。实际上，士夫所说的语言显然不是吠陀的语言，因为它是无常的。吠陀的声音被认为是常恒的，所以会陷入相违。不能成为真实的意义，因为见到所说之义是相违的，并且即使声音发出也没有能诠释意义者，如同水风的声音一样。破斥论点是，词语不能表示意义，因为词语的声音和意义的无声二者之间的关联没有成立，并且词语会前后刹那坏灭，而且每个单独的字母没有意义，一切词语都没有超出单独的字母。如果这样，那么你所做的讲说和听闻是什么呢？在错觉中是这样显现的，但实际上并不想讲说和听闻，如龙树论师在赞颂佛语时所说：“一切所缘皆寂灭，一切戏论皆止息，诸佛未曾在何处，亦未曾向于何人，宣说任何法。”如是宣说。所说之义的破斥有四种：祭祀布施、历史、秘密、同类破斥。第一种中，有破斥祭祀、布施、火供三种，其中破斥祭祀有三种：天神喜欢或不喜欢不合理，如果宰杀牲畜而天神喜欢，那么这个天神不能成为供养处，因为具有贪嗔，如同鬼一样。如果不喜欢，那么不会产生利益，因为做了不悦之事。没有依据的天神不合理，造作罪业的祭祀布施者，不能将具有牲畜者引导到高处，因为天神没有能力。因为在时间和刹那上观察，天神没有成立，所以天神引导是不成立的。因此，解脱和高升完全依赖于自己的善业，如《亲友书》中所说：“解脱唯依自己，于此无他能助。”如是宣说。
English
In any manifestation, the illusion and impossibility that are not caused by causes and conditions are not the same. Regarding the impossibility of the power of mantras, it is asserted that even reciting mantras will not produce power, because it is the language of a person, and the language of a person is false. If it is said that because it is the language of the Vedas, it can produce power, then "it is refuted by direct perception." In reality, the language spoken by a person is clearly not the language of the Vedas, because it is impermanent. The sound of the Vedas is considered to be constant, so it would fall into contradiction. It cannot be a true meaning, because it is seen that the meaning of what is said is contradictory, and even if the sound is produced, there is no one who can interpret the meaning, just like the sound of water and wind. The refutation of the argument is that words cannot express meaning, because the connection between the sound of words and the silence of meaning is not established, and words will perish in successive moments, and each individual letter has no meaning, and all words do not go beyond individual letters. If so, then what is the speaking and listening that you are doing? In illusion, it appears that way, but in reality, there is no desire to speak and listen, as Nagarjuna said in his praise of the Buddha's speech: "All objects of focus are completely pacified, all elaborations are calmed, the Buddhas have never, in any place, nor to anyone, taught any Dharma." Thus it is said. The refutation of what is said has four types: offerings and gifts, history, secrets, and refutation of similar types. In the first type, there are three refutations: offerings, gifts, and fire offerings. Among them, the refutation of offerings has three aspects: it is unreasonable for gods to like or dislike. If a god likes the killing of livestock, then that god cannot be a place of offering, because he has attachment and aversion, like a ghost. If he dislikes it, then no benefit will arise, because an unpleasant thing has been done. A god without a basis is unreasonable. A sacrificer who commits sinful deeds cannot lead those with livestock to a higher realm, because the god has no power. Because when examined in terms of time and moment, the god is not established, so the god's guidance is not established. Therefore, liberation and higher realms depend entirely on one's own virtue, as it is said in the Letter to a Friend: "Liberation depends only on oneself, and in this, there is no other who can help." Thus it is said.
Tibetan
གས་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཤུལ་དུ་བྱས་པས་ཕན་པར་འདོད་པ་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ནའང༌། དེ་ནི་ཁོ་རང་དབང་བའི་ཆ་ཙམ་ཡོད་པའི་ནོར་ཕུལ་ནས་སྔགས་བརྗོད་པས་ཕན་པ་དང༌། བསམ་པ་དག་པའི་མཐུས་ཕན་ལ། བརྩེ་བ་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་དང་མི་མཚུངས་སོ། །གཞུང་ཕྱི་༼༡༽མོ་ལས་ཀྱང༌། ཚངས་པ་ནས་བརྩམས་དམྱལ་བའི་བར། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྲོག་ཕངས་ལ། །གཞན་གྱི་སྲོག་ནི་བཅད་བྱས་པས། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་བདེ་བར་འགྱུར། །འབྱུང་པོ་རྣམས་ནི་བདེ་འདོད་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལྡན། །གང་ལ་མང་དུ་གནོད་བྱས་ན། །དེ་བདེའི་དངོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་པས། ཁྱོད་རང་གི་ལུང་དང་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ལས་དུས་གཞན་པ་ལ་གདམས་སོ་ཞེ་ནའང་མཚུངས་ཏེ། དུས་གཞན་དུ་སྡིག་པ་ཡིན་ན། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཚེ་དགེ་བར་འགྱུར་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །བདག་ལས་མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བར་ཐལ་བ་ནི། མི་བས་ལྷ་བརྒྱ་སྟོང་གི་བདེ་བས་ན། དེ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་བསད་དེ་མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བར་རིགས་སོ། །སྐྱེས་རབས་ལས། ལོག་པར་སྤྱད་པས་ཡིད་ནི་མ་ལོག་ཅིང༌། །དགེ་བའི་ལས་ལམ་ངེས་པར་མ་བྱས་པའི། །ཕྱུགས་རྣམས་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལ་བསད་གྱུར་ཀྱང༌། །བདག་ཅག་གཞི་མེད་ཇི་ལྟར་མཐོ་རིས་སྐྱེ། ། མཆོད་སྦྱིན་ལ་བསད་མཐོ་རིས་འགྲོ་ན་ནི། །བྲམ་ཟེ་བདག་ཉིད་ཕྱུགས་སུ་བསྒྱུར་ལ་རག །ཅེས་སོ། །འདི་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་དེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། སྲོག་བཅད་པས་ལྷར་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པས་བསྲེགས་པ་ཆེན་པོའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དང༌། ཕྱུགས་བསད་ནས་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་པས་མུན་པ་ཆེན་པོའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་དང༌། མཆོད་སྦྱིན་ལ་མི་བསད་པས་ལྕགས་ཀྱི་བུམ་པའི་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་གསུངས་ སོ། །སྦྱིན་པ་དགག་པ་ནི། རང་བཞིན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་པ་སྤྱིར་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟག་མི་རྟག་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། ཕྲད་མ་ཕྲད་མི་རུང༌།རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པ་སུས་ཀྱང་སུ་ལའང་འགའ་ཙམ་སྦྱིན་པ་མེད་དེ། རྫས་རྟག་པ་འགུལ་དུ་མི་རུང་བས་ལག་ནས་ལག་ཏུ་སྤོར་མེད་ཅིང༌། མི་རྟག་པ་ལག་ཏུ་མ་སོང་བར་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྲད་པ་བཀག་ཟིན་ལ། མ་ཕྲད་པས་ཕན་མི་ཐོགས་ཏེ་སྤྲང་པོའི་ཁ་ལག་དང་ཟན་འཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཀྲེས་པ་མ་བསལ་བ་བཞིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི། དངོས་པོ་རགས་པ་སྦྱིན་པ་མེད་དེ་སྤྱི་དགག་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྲ་བ་སྦྱིན་དུ་མེད་དེ་རྡུལ་ཆ་མེད་མི་མ
Chinese
如果有人说，对于其他人死后所遗留的财物，如果想用它来做有益的事情，也是一样的。但事实并非如此，因为那是用他自己拥有的财物，通过念诵咒语来产生利益，并且通过清净的意念来产生利益，这与没有慈悲心的祭祀是不同的。在《外道经》中也说：“从梵天开始直到地狱，对于一切众生都应珍惜生命，如果杀害其他众生的生命，怎么能获得安乐呢？一切众生都 желают счастья，世间充满了痛苦，如果对众生 много вреда，怎么能成为安乐的因呢？”因此，这与你自己的教义也是相违背的。如果有人说，这番话是针对祭祀以外的其他时间说的，那也是一样的，如果在其他时间是罪恶，那么在祭祀的时候也不可能变成善事。如果推论出应该用自己来做祭祀，那么因为人比百千天神更快乐，为了迅速获得那种快乐，就应该杀死自己来做祭祀。在《本生经》中说：“由于邪恶的行为，心没有改变，也没有确定行善的道路，即使为了祭祀而杀害牲畜，我们这些没有根基的人怎么能升到天界呢？如果因为祭祀而杀生就能升到天界，那么婆罗门自己就应该变成牲畜。”这里面是有过失的，在《念住经》中说：“如果说杀生可以升天，那么就会堕入大火地狱，如果杀了牲畜来做祭祀，那么就会堕入大黑暗地狱，如果祭祀时杀人，那么就会堕入铁瓶地狱。”下面是对于布施的驳斥，从自性和名言两个方面来说，自性方面总的驳斥有三种：恒常与非恒常不能布施，相触与不相触不能布施，粗大与微细不能布施。第一种是：布施是谁也不能给谁任何东西的，因为恒常的事物不能移动，所以无法从一只手转移到另一只手，而非恒常的事物在到达手中之前就已经灭亡了。第二种是：相触已经被驳斥了，不相触也无法产生利益，就像乞丐的嘴和食物没有接触，所以无法解除饥饿一样。第三种是：粗大的事物无法布施，就像总的驳斥一样。微细的事物也无法布施，因为无分微尘是
English
If someone says that it is the same for wanting to do good with the property left behind by others after their death. But that is not the case, because it is using his own property, reciting mantras to generate benefits, and generating benefits through pure thoughts, which is different from sacrifices without compassion. It is also said in the Outer Scripture that: "From Brahma to hell, all sentient beings should cherish life. If you kill the lives of other sentient beings, how can you obtain happiness? All beings desire happiness, and the world is full of suffering. If you do much harm to beings, how can it become the cause of happiness?" Therefore, this is also contrary to your own teachings. If someone says that these words are directed at times other than sacrifices, it is the same. If it is sinful at other times, then it cannot become virtuous at the time of sacrifice. If it is inferred that one should use oneself to make sacrifices, then because humans are happier than hundreds of thousands of gods, in order to quickly obtain that happiness, one should kill oneself to make sacrifices. It is said in the Jataka Tales: "Because of evil deeds, the mind has not changed, and the path of doing good has not been determined. Even if livestock are killed for sacrifices, how can we, who have no foundation, ascend to the heavens? If killing for sacrifice can lead to heaven, then the Brahmin himself should become livestock." There is a fault in this. It is said in the Satipatthana Sutta: "If it is said that killing can lead to heaven, then one will fall into the great burning hell. If one kills livestock to make sacrifices, then one will fall into the great dark hell. If one kills people for sacrifices, then one will fall into the iron pot hell." The following is a refutation of generosity. From the two aspects of nature and convention, there are three general refutations of nature: constant and impermanent cannot be given, touching and not touching cannot be given, and coarse and subtle cannot be given. The first is: no one can give anything to anyone, because constant things cannot be moved, so they cannot be transferred from one hand to another, and impermanent things perish before reaching the hand. The second is: touching has already been refuted, and not touching cannot produce benefits, just like the beggar's mouth and food do not touch, so hunger cannot be relieved. The third is: coarse things cannot be given, just like the general refutation. Subtle things cannot be given, because indivisible dust is