Tibetan
ང་པོ་ལྟར་ན་གྲི་དང་ཤའི་མཚམས་ན་གྲི་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཤས་གྲི་གཅོད་པར་ཐལ་ཤ་དང་གྲིའི་བར་ན་ཤ་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་གྲི་དང་ཤ་མ་ཕྲད་པར་ཐལ། མཚམས་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྲད་པ་ལ་བར་མེད་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། ཡོད་ན་མཚམས་གཞན་གྱིས་ཆོད་པས་ཕྲད་པར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་དབང་དོན་བར་བཅས་ན། །དེ་དག་གང་དུ་འཕྲད་པར་འགྱུར། །བར་མེད་ན་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། །གང་ཞིག་གང་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ཕྲད་ཟིན་ཕྲད་པར་མི་རུང་སྟེ། ཕྲད་པའི་བྱ་བ་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བསམས་ན་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་ཐ་སྙད་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །བདེན་ཆུང་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལ། །རིག་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་འདི་དོན་དམ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །མཐོང་ངོ་ཞེས་ནི་གང་སེམས་པ། །གཏི་མུག་གཉིད་༼༡༽ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །བྱེ་བ་དགག་པ་ནི། གང་ལས་བྱེ་བ་ཉིད་དང་པོར་མ་ཕྲད་པར་བྱེ་བ་མི་རུང་ལ།ཕྲད་པ་ཉིད་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱེ་ཟིན་བྱེ་མ་ཟིན་གཉིས་ལ་བྱེ་བ་མེད་ཅིང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱེ་བཞིན་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གཅིག་པུ་ལ་བྱེ་བ་མེད་ལ་གཞན་ལའང་བྱེ་བ་མེད་དེ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །༼༡༽གཞན་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་པ་སྤྱིར་དགག་པ་དང༌།ཁྱད་པར་ཅན་ཐ་སྙད་དུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུས་མི་མཉམ་པ་གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ་གཅིག་རྩོམ་དུས་གཅིག་མེད་པས་ནམ་ཡང་ཐ་དད་པའི་གཞན་དུ་གཞག་རྒྱུ་མེད་པས་སོ། །ཕྱི་མ་གྲུབ་དུས་སྔ་མ་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཇོག་པའང་མི་འཐད་དེ་དྲན་པའི་སྣང་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་སྔ་མ་གཞན་དངོས་སུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་འདས་པ་ཡི། །དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། དུས་མཉམ་པ་༼༢༽གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལྟོས་པ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་གཞན་དུ་བཞག་པའང་མི་རུང་སྟེ་གཉིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ། ཐམས་ཅད་རེང་བུ་རེ་རེ་ལ་ནི་གཞན་མི་འགྲུབ་བོ། ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་དེ། རྡུལ་དང་དུས་ཀྱི་བརྟག་པས་ལྟོས་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྟོས་མེད་དུ་གཞན་ཞེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་ན་མོ་གཤམ་བུའི་གྲོགས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཐལ་བས་
Chinese
如果按照第一种说法，那么刀和肉的交界处就会有刀。如果按照第二种说法，那么肉就会割断刀，因为肉和刀之间有肉。如果按照第三种说法，那么刀和肉就不会相接触，因为被其他的交界处隔开了。因此，如果接触没有间隔，那么二者就会变成一体；如果有间隔，那么就会被其他的交界处隔开，所以不可能接触。正如（经文）中所说：如果权力和对象有间隔，那么它们会在哪里相遇？如果没有间隔，那就是一体，什么会和什么相遇？如是说。第五种是，已经接触过的东西不可能再接触，因为接触的行为已经停止，不存在了。 如果这样思考一切事物，就会知道没有任何事物是具有自性的，因此就会停止执着于名言。从《真实小品》中说：像这样显现的事物，如果用智慧去分析，什么也找不到。找不到的这个就是胜义谛，是本来就存在的法性。认为自己看到了什么，那是被愚痴的睡眠所见。如是说。破斥分离：如果不是首先没有接触，就不可能分离。而且，接触本身就像刚才所说的那样已经被否定了。对于已经分离的和尚未分离的二者来说，没有分离。而且，除此之外，也无法观察到正在分离的事物。对于单独的自身来说，没有分离，对于其他事物来说也没有分离，因为它们的体性是不同的。 破斥他者分为两种：一般破斥自性和他者，以及在名言中破斥特殊者。第一种是，时间不相同的事物不可能成为他者，因为一个产生的时候另一个不存在，所以永远不可能被认为是不同的他者。后一个成立的时候，将前一个作为回忆的对象来安立也是不合理的，因为回忆的显现对象是虚构的，所以前一个不可能真正成为他者。正如《四百论》中所说：回忆是对已逝之事的颠倒。如是说。 时间相同༼༢༽的事物不可能成为他者，因为依赖不存在自性。将同一个事物安立为他者也是不合理的，因为二者没有成立。而且，对于每一个单独的事物来说，他者是不成立的。 这些事物因为互相依赖而没有变成他者，因为通过对微尘和时间的分析，依赖已经被否定了。第二种是，如果具有不依赖的“他者”的功德，那么就会出现石女之子的朋友
English
According to the first view, there would be a knife at the boundary between the knife and the meat. According to the second view, the meat would cut the knife, because there is meat between the meat and the knife. According to the third view, the knife and the meat would not touch, because they are separated by another boundary. Therefore, if there is no gap in touching, then the two become one; if there is a gap, then it is separated by another boundary, so it is impossible to touch. As it says in the (text): If power and object have an interval, where will they meet? If there is no interval, it is one, what will meet with what? So it is said. The fifth is: what has already been touched cannot be touched again, because the act of touching has stopped and does not exist. If you think about all things in this way, you will know that nothing has its own nature, so you will stop clinging to words. From the Small Truth it says: In things that appear like this, if you examine them with wisdom, you will not find anything. This not finding is the ultimate truth, it is the nature of the Dharma that has always existed. Whoever thinks that he sees, is seen by the sleep of ignorance. So it is said. Refutation of separation: If it is not the case that there was no contact in the first place, separation is not possible. Moreover, contact itself has been negated as just explained. For the two, the separated and the unseparated, there is no separation. Moreover, apart from that, it is impossible to observe something that is being separated. For the single self, there is no separation, and for other things there is no separation, because their nature is different. Refutation of otherness is divided into two: general refutation of self-nature and otherness, and refutation of specific things in name. The first is that things that are not simultaneous cannot be other, because one does not exist when the other arises, so it can never be considered a different other. It is also unreasonable to establish the former as an object of memory when the latter is established, because the appearance object of memory is fabricated, so the former cannot truly become other. As it says in the Four Hundred Verses: Memory is a reversal of what has passed. So it is said. TimeSimultaneous༼༢༽things cannot be other, because dependence does not exist in its own nature. It is also unreasonable to establish the same thing as other, because the two have not been established. Moreover, for each individual thing, otherness is not established. These things have not become other because they depend on each other, because dependence has been negated by the analysis of dust and time. The second is, if there is a quality of "other" that is independent, then there would also be a friend of the barren woman's son.
Tibetan
ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དེ། ལྟོས་གཞི་གཞན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་ལས་ཐ་དད་པ་དག་གཞན་མིན་མིན་ཏེ་ཀ་བུམ་བཞིན་ནོ། །རང་ཉིད་ཀྱང་དེ་མིན་ཏེ།རང་གཅིག་པུ་ལ་གཞན་ཡེ་ནས་མེད་ན་གཞན་མིན་ཞེས་གང་གིས་གདགས། གལ་ཏེ། བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པུར་གྲུབ་ཀྱང༌། ཀ་བ་སོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་མིན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བས་ན་འགལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར། འདི་དག་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མེད་དེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ཉིད་གཞན་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གཞན་མ་ཡིན་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །གཞན་ནམ་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །༼༡༽ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྐྱེས་བུས་ཨོཾ་བརྗོད་དུས་ཐོས་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་སྒྲ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་སྒྲ་ཡིན། སྐྱེས་བུས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བུམ་པ་ཡང་ནམ་མཁའ་ནས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ནམ་མཁའ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་དེའི་སྒྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པ་ལ་བརྗོད་མི་བརྗོད་ཆ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནམ་མཁའ་ན་སྒྲ་ཡོད་ན་རྟག་ཏུ་ཐོས་པར་འགྱུར་ ཞིང༌། ཨོཾ་བརྗོད་དུས་དུང་སྒྲ་ལ་སོགས་ཀུན་དུས་མཉམ་དུ་ཐོས་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རླུང་བསལ་བར་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལྕེ་རྐན་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བའང་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྐྱེན་ལས་དངོས་སུ་སྣང་བས་གྲུབ་ལ། འཁྲུལ་སྣང་དུ་སྣང་ཙམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ །ཞེས་པས། དངོས་པོ་ལ་སྒྲ་དང་གཞན་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །ལས་དགག་པ་ནི། སྔ་ཆར་རྟག་མི་རྟག་ལ་འཕོ་བ་མི་རུང་བས་ཁེགས་ སོ། །དེའང་ལྷས་བྱིན་ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་འགྲོ་ན་རྟག་པ་འགྲོའམ་མི་རྟག་པ་འགྲོ། རྟག་པ་ལ་འགྲོ་བ་མི་རུང་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགུལ་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །རུང་ན་འགུལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལའང་འགྲོ་བ་མེད་དེ། འགྲོ་བར་གཟོ་༼༢༽བ་ན་འགག་པར་སྐྱེས་པས་ཡུལ་གཞན་དུ་ནུར་ལོངས་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ལརྒྱུན་རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་འཁོར་ཞེ་ན། །དེ་དག་རྟག་ན་མི་འཁོར་ཏེ། །མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་མི་འགྱུར། །རེ་ཞིག་སོང་ལ
Chinese
名言中也不合理。不是他者也不存在，因为所依赖的“他者”本身没有成立。与自身相异的事物不是“非他者”，如同柱子和瓶子一样。自身也不是“非他者”，因为如果自身是唯一的，根本没有“他者”，又如何安立“非他者”呢？如果认为，瓶子虽然以自身独立的体性成立，但依赖于柱子等“他者”而成为“非他者”，那么，这样一来，依赖于“他者”也会变成“他者”，因此会陷入具有矛盾的过失。这些都只是假立的名言，实际上并不存在，如《中观根本慧论》所说：“他性于他无，非他性亦无。他性若非有，他性云何有。”༼༡༽虚空的性质——声音也不合理。 当人们念诵嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）时，听到的是人的声音，这是显而易见的，怎么会是虚空的声音呢？如果说是人念诵的缘故，那么瓶子也应该变成从虚空中产生的等等。而且，虚空本身没有成立，因此它的声音是不可能存在的。对于常法来说，没有说与不说的两种情况。如果虚空中有声音，那么应该总是能听到 。 念诵嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）时，应该同时听到海螺的声音等等，因为消除障碍的风没有差别。那么，从舌头和上颚发出声音也不合理吗？不是的，那是从因缘中真实显现而成立的，仅仅是错觉的显现，是依缘起而存在的。如《二谛论》所说：“如其所显现，即是其自性，于此不应理。” 。因此说，声音和“他者”对于事物来说都没有成立。对业的破斥是：先前对常与无常的转移是不允许的，因此被遮止 了。也就是说，如果天授从东方走到西方，是常法走还是无常法走？常法是不允许走的，因为丝毫也不能动摇。如果允许，因为动摇的缘故，常法就消失了。无常法也是不能走的，因为在走的时候，因为生灭的缘故，没有时间移动到其他地方 。ལ相续不是常法，因为没有与刹那相遇，所以相续没有成立。如《中观根本慧论》所说：“若谓众缘转，是事则不然，是诸缘若常，是则不应转，诸缘若无常，何能有所转。”暂时结束。
English
It is also unreasonable in terms of terminology. There is also no non-other, because the basis of dependence, the "other" itself, is not established. Things that are different from oneself are not "non-other," like a pillar and a pot. Oneself is also not that, because if one is alone, there is no "other" at all, how can one establish "non-other"? If one thinks that even though a pot is established with its own independent nature, it becomes "non-other" by depending on pillars and other "others," then in that case, depending on "others" will also become "other," therefore it would fall into the fault of having contradictions. These are just imputed terms, and do not exist in reality, as the Root Wisdom says: "Otherness is not in the other, nor is non-otherness. If otherness does not exist, how can otherness exist?" (1)The sound of the quality of space is also not permissible. When a person utters Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), what is heard is the person's sound, which is clearly seen, so how can it be the sound of space? If it is said that it is because the person utters it, then the pot should also become something that arises from space, and so on. Moreover, space itself is not established, so its sound cannot exist. For permanence, there are no two aspects of saying and not saying. If there is sound in space, then it should always be heard. And. When uttering Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), the sound of conch shells and so on should all be heard at the same time, because there is no difference in removing the obstructing wind. Then, is it also unreasonable for sound to arise from the tongue and palate? No, that is established by actually appearing from conditions, it is merely an illusory appearance, existing dependently. As the Two Truths say: "As it appears, so is its nature, there is no reasoning here." . Therefore, it is said that sound and "other" are not established for things. The refutation of action is: previously, the transfer of permanence and impermanence is not allowed, therefore it is prohibited. That is to say, if Devadatta goes from east to west, does permanence go or does impermanence go? Permanence is not allowed to go, because it cannot be moved even slightly. If it is allowed, because of moving, permanence is destroyed. Impermanence also cannot go, because when going, because of arising and ceasing, there is no time to move to another place. .ལContinuity is not permanent, because there is no encounter with the moment, so continuity is not established. As the Root Wisdom says: "If you say that the aggregates turn, that is not the case, if these aggregates are permanent, then they should not turn, if the aggregates are impermanent, how can they turn?" End for now.