Tibetan
།དེས་ན་དབང་ཕྱུག་མ་བྱས་པས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོར་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་ནི། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྟག་པ་ལ་རེས་འགའ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ལྷས། རྒྱུ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ན། ། འབྲས་བུའི་ཐོག་མ་ག་ལ་ཡོད། །རྟག་ཏུ་ཅི་ཕྱིར་བྱེད་མིན་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་རྟག་པའི་བྱ་བ་ལ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྟག་ཀྱང་རྐྱེན་རེས་འགའ་བ་ལ་འཕྲད་པས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ། རྔ་རྟག་ཀྱང་བརྡུངས་པའི་རྐྱེན་རེས་འགའ་བ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རྔ་ལས་བརྡུང་དུས་ཀྱི་སྒྲ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་གི རྔ་༼༡༽རྟག་པ་མ་ཡིན་པས་དཔེ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་འབྱུང་མ་འཕྲད་ན་མི་འབྱུང་བས་ཀྱང་རྟག་པ་ལས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེས་བྱས་མིན་གཞན་ཡོད་མིན་ན། །དེས་འདི་གང་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྔ་སྒྲ་དབྱུ་གུའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་ལྟོས་ན་ཚོགས་པ་ཉིད། །རྒྱུ་ཡིན་འགྱུར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མིན། །ཚོགས་ན་མི་བསྐྱེད་དབང་མེད་ཅིང༌། །དེ་མེད་པར་ནི་བསྐྱེད་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །རང་དང་མཚུངས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་པར་རང་བྱུང་ན་སྣོད་བཅུད་ཀྱང་རང་བྱུང་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་པ་དོན་མེད་པ་ནི། ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ན་མཆོད་མ་མཆོད་ཁྱད་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་མཚུངས་པ་གྲུབ་སྟེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་རབས་ལས། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ན། །འོ་ན་སྤྲེའུ་དབང་ཕྱུག་གིས་བསད་པས། །ཁྱོད་ནི་བདག་ལ་ཅི་ཕྱིར་སེམས་མི་དགའ། །གཞན་གྱི་ཉེས་པའང་བདག་ལ་ཅི་ཕྱིར་བསྒོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷས་བསྡུས་པའང་མི་འཐད་དེ། སྡུད་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་འོས་སུ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མཁྱེན་པ་དང་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞིག་མཆོད་པར་འོས་ཀྱི། སྲོག་ལ་ཟ་ཞིང་མི་གཙང་བ་ལ་ཁྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པ་དང༌།མི་རྟག་པ་དགག་པའོ། །རྟག་པ་ལ། བདག
Chinese
因此，即使不是自在天所造，也不应成为一切的作者。成为常有之过失是：一切外器内情应成为常有，因为是从常有的因所生。遍布是有的，因为常有不存在有时无时。寂天菩萨说：如果因没有开端，那么果的开端又在哪里？为什么不是恒常造作，因为它不依赖于其他。如是说。又，一切外器内情应同时产生，因为是从常有的因所生。遍布是有的，因为对于常有的行为来说，次第产生是相违的。如果说，因是常有的，但与有时无时的缘相遇，所以次第产生，比如鼓是常有的，但由于敲击的缘有时无时，所以产生声音。如果这样说，从鼓里发出敲击时的声音是连续不断的，而且鼓并非是常有的，所以比喻也不成立，意义也不合理，因为与缘相遇则产生，不相遇则不产生，所以也不是从常有中次第产生。入行论中说：如果不是他所造，也没有其他，那么它会依赖于什么？如是说。鼓声依赖于鼓槌的缘，这也遮止了自在天所造，因为那里面说：如果依赖，那就是集合，会成为因而不是自在天。集合则不产生，因为没有自在，没有它则不产生。如是说。与自己相同是：如果自在天不是由其他所造而是自生的，那么外器内情也同样是自生的。供养无意义是：如果一切都是自在天所造，那么供养与不供养没有差别，因为两者都同样是被自在天所造，成立为相同，因为是一体的。本生经中说：如果一切都是自在天所造，那么猴子被自在天所杀，你为什么对我心怀不悦？其他人的罪过又为什么要归咎于我？如是说。天神聚集也不合理，因为聚集的天神本身也是显现可能但不可见的。也不应成为供养处，因为具有智慧和慈悲的自性才应供养，而以吞噬生命和对不净之物发怒本身就远离了慈悲。破斥实事有二：破斥常有和无常。常有中：我。
English
Therefore, even if not created by Īśvara, it should not be the creator of everything. The fallacy of becoming permanent is: all outer and inner things should become permanent, because they arise from a permanent cause. The pervasion exists, because there is no occasionalness in permanence. Śāntideva said: If the cause has no beginning, then where is the beginning of the effect? Why is it not constantly created, because it does not depend on others. As it is said. Also, all outer and inner things should arise simultaneously, because they arise from a permanent cause. The pervasion exists, because for the actions of permanence, gradual arising is contradictory. If it is said that even though the cause is permanent, it gradually arises because it encounters occasional conditions, like the drum is permanent, but sound arises from the occasional condition of being struck. If so, the sound of striking from the drum arises continuously, and the drum is not permanent, so the example is not established, and the meaning is not reasonable, because it arises when it encounters conditions, and does not arise when it does not encounter them, so it is not gradually arising from permanence. The Bodhicaryāvatāra says: If it is not made by it, and there is no other, then what will it depend on? As it is said. The drum sound depends on the condition of the drumstick, which also refutes that it is made by Īśvara, because it says there: If it depends, then it is an aggregate, it will become the cause and not Īśvara. The aggregate does not produce, because there is no independence, and it does not produce without it. As it is said. Being the same as oneself is: if Īśvara is not created by others but is self-arisen, then outer and inner things are also self-arisen. Offering is meaningless is: if everything is created by Īśvara, then there is no difference between offering and not offering, because both are equally created by Īśvara, established as the same, because they are one. The Jātaka says: If everything is created by Īśvara, then the monkey is killed by Īśvara, why are you displeased with me? Why do you attribute the faults of others to me? As it is said. The gathering of gods is also unreasonable, because the gathering god himself is also apparent but invisible. It should also not be a worthy offering, because only one with the nature of wisdom and compassion is worthy of offering, but one who devours life and is angry at impure things is himself devoid of compassion. There are two negations of substance: negation of permanence and impermanence. In permanence: self.
Tibetan
་དང༌། རྡུལ་དང༌། དུས་དང༌། ཕྱོགས་དང༌། ནམ་མཁའ་དགག་པ་དང་ལྔ་ལས། བདག་གི་ངོ་བོ་འོག་ཏུ་འགོག་ལ། བློས་བུམ་པ་མཐོང་བ་བདག་གིས་མཐོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། བློ་དང་བདག་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་མཐོང་ན་བུམ་པས་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་དུས་བདག་དེ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་དུའང་མེད་ན་བདག་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་དང༌། །གོས་མེད་བཅས་ལ་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པར་སྨྲ་ན་དྲིས། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་བདུད་རྩི་འདི། །ཆོས་ཀྱི་ཁུད་པ་ཡིན་ཞེས་གདའ། ། ཞེས་པས། དབུ་མ་པ་ལས་གཞན་པས་གང་རུང་ཞིག་ཁས་ལེན་པས་ལྟ་བའི་གཟེབ་ཏུ་འཆིང་སྟེ། འདིས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ནི། ཕྲད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚེ་མི་རྟག་ལ་གྱེས་པའི་ཚེ་ཆ་མེད་པས་རྟག་པར་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། །རྡུལ་དེ་རྟག་ན་ལན་ཅིག་གྱེས་ནས་འདུར་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །དུས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ། ཁྱད་པར། རྟག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། རྩོམ་བྱེད་དང༌། ལྟོས་ས་དང༌། རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མཐུན་སྣང་ལ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དུས་ཀྱི་མཐའ་སྐད་ཅིག་མ་མ་གྲུབ་པས་དེ་མཐུད་པའི་ལོ་ཟླ་ལ་སོགས་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དུས་སྔ་ཕྱི་ད་ལྟ་གསུམ་ལ་ལྟོས་ས་མ་གྲུབ་ན་རྟག་ཏུ་ཡང་ན་སྔའམ་འཕྱི་བར་འགྱུར་ལ། ལྟོས་ས་གྲུབ་ན་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟ་གསུམ་དུས་གཅིག་ལ་མི་ཚོགས་པ་དང༌། སྔ་ཕྱིའི་ཚེ་ལྟོས་ས་ཡོད་དུས་ལྟོས་ཆོས་མེད་ལ། ལྟོས་ཆོས་ཡོད་དུས་ལྟོས་ས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕར་བཤད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་དུས་གསུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས།གལ་ཏེ་འདས་ལ་ལྟོས་གྱུར་ན། །ད་ལྟ་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། །འདས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་འགྱུར་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ནི། དབྱར་དང་སྟོན་ཡང་བློས་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ལ་མེད་དེ་སྣང་བ་རྣམས་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུའང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་ཆ་ཤས་རང་བཞིན་མེད་པས་དོན་གྱི་དབྱར་སྟོན་ཁེགས་ལ། མིང་གི་དབྱར་སྟོན་ཡང་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དགུན་ལ་དཔྱིད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བློ་༼༡༽བུར་དུ་བརྟགས་ནས་བཞག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ
Chinese
和，微尘和，时间和，方向和，虚空，这五种遮破中，自我的体性在下面遮破。以识见到瓶子，不应是自我见到，因为识和自我没有关联的缘故。」「即使没有关联也能见到，则会变成瓶子也能见到色法的过失。解脱时，那个我，无论是有、无、常、断、一、多都不存在，则会变成我不存在的过失。宝鬘论中说：世间数论、猫头鹰子，和裸体等，如果说有、无、已逝，则应问，此不死的甘露教法，说是佛法的精要。」「这样说，除了中观派以外的任何一方承许，都会被束缚在见解的匣子里，因为他们也不愿意承认无我的缘故。微尘的体性是：聚合时是不常的，分离时是无分的，因此也无法安立为常。如果微尘是常，则一次分离后就不能再聚合，因为是常的缘故，如同虚空一般。遮破时间有三种：体性，差别，常有遮破。第一种有四种：作者和，所依赖处和，非实物和，在共同显现中不存在。第一种是：时间的边际刹那不成立，因此，连接它的年月等也被遮破的缘故。第二种是：如果过去、未来、现在这三种时间所依赖处不成立，则会恒常要么是过去要么是未来。如果所依赖处成立，则过去、未来、现在三者不会聚集在同一时间，并且，过去未来时，有所依赖处时没有能依赖的法，有能依赖的法时没有所依赖处的缘故。因此，虽然以识假立而说，但事物上并没有三种时间，如《中观根本慧论》中所说：如果依赖于过去，现在和未来，则会在过去时存在。如果那时不存在，又如何依赖于它呢？就像这样。非实物是：春夏也是由识安立的，事物上并不存在，因为在显现的法中，既不是它本身也不是其他的缘故。因为没有刹那和部分自性，所以意义上的春夏被遮破，名称上的春夏也是假立的，因此冬天说成春天也没有相违，因为与识「（1）」「如幻」般假立安立相同。如果
English
and, atoms and, time and, directions and, refuting space, among these five, the nature of self is refuted below. It is not reasonable for the self to see the vase when the mind sees it, because there is no connection between the mind and the self." "Even if there is no connection, if it can be seen, then it would follow that the vase can also see forms. If that self does not exist as existent, nonexistent, permanent, impermanent, one, or many at the time of liberation, then it would follow that the self does not exist. The Precious Garland says: "If one says that the world's Samkhyas, owl fledglings, and naked ones are existent, nonexistent, or past, then ask, 'Is this immortal nectar teaching said to be the essence of Dharma?'" "Thus, anyone other than the Madhyamikas who accepts anything is bound in the box of views, because they do not want to admit selflessness. The nature of atoms is: when aggregated, they are impermanent, and when separated, they are indivisible, so they cannot be established as permanent. If the atom is permanent, then it cannot be re-aggregated after being separated once, because it is permanent, like space. There are three refutations of time: nature, difference, and refutation of permanence. The first has four: agent, basis, non-substantiality, and non-existence in common appearance. The first is: the limit of time, the moment, is not established, therefore, the years and months that connect to it are also refuted. The second is: if the basis for the three times, past, future, and present, is not established, then it will always be either past or future. If the basis is established, then the three, past, future, and present, will not gather at the same time, and when there is a basis for past and future, there is no object to rely on, and when there is an object to rely on, there is no basis. Therefore, although it is spoken of by imputation of mind, there are no three times in reality, as it is said in the Root Wisdom: "If it depends on the past, then the present and the future will exist in the past time. If it does not exist then, how does it depend on it?" Like that. Non-substantiality is: summer and autumn are also constructed by the mind, but they do not exist in reality, because in the phenomena that appear, they are neither itself nor other. Because there is no moment and no part of self-nature, the summer and autumn in meaning are refuted, and the summer and autumn in name are also imputed, so there is no contradiction even if winter is called spring, because it is the same as being imputed and established by the mind as "(1)"illusory." If