Tibetan
རྗོད་ཀྱི། བདག་གམ་སེམས་དངོས་དེས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་ཐོས་རང་མཚན་པར་སྤྱོད་པ་ནི་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ལ་ཤར་བ་སྐྱེས་བུས་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་སེམས་དང་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་འདྲེས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། རིག་པར་སྣང་བའང་སེམས་མ་ཡིན་ལ། བུམ་པ་སོགས་སུ་སྣང་བའང་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ནི་ལྐོག་ན་ཡོད་པ་སྟེ་སྔ་མ་ལས། ཡིད་ལ་སྙིང་སྟོབས་སྐྱེས་པ་ཅན། །སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་བའམ། །དེ་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་ནི། །བློ་འཇུག་པ་ཡི་རྗེས་སུ་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྱུར་པ་དང༌། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་དང༌། མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ཞེས་པ་གསུམ་འབྱུང་ཡང་ང་རྒྱལ་གཅིག་ཏུ་བརྩིའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ༌། །རྣམ་འགྱུར་གྱི་ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔའོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ལས་ནམ་མཁའ། གཟུགས་ལས་མེ། དྲི་ལས་ས། རོ་ལས་ཆུ། རེག་ལས་རླུང་འབྱུང་ངོ༌། །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་དེ་གཉིས་ལ་སྐྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལོགས་པ་མི་སྐྱེད་དོ། །དབང་ཕྱུག་ནག་པོ་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དེ་ལས་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འབྱུང༌། །དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བ་དེ་ལས་ཀྱང༌། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་འབྱུང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས། མེད་པ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཡེ་ནས་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་རྣམས་རྒྱུའི་རང་བཞིན་འབའ་༼༡༽ཞིག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནུས་པ་འབའ་༼༢༽ཞིག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེས་༼༣༽པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་དེ། སྣམ་བུ་སྣལ་མའི་རང་བཞིན་དང་གསེར་བུམ་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ནུས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡང་ཏིག་ཏའི་ཁ་བ་དང༌། བུ་རམ་གྱི་མངར་བ་དང༌། ལྕགས་ཀྱི་བུམ་པ་ལས་གྲིབ་མ་འབྱུང་ལ། ཤེལ་བུམ་ལས་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། མེད་པ་ནི་གསར་དུ་སྐྱེར་མི་རུང་སྟེ། ཟླ་བ་ཉིད་ཟླུམ་པོར་ཡོད་པ་ལས་ཚེས་ཀྱི་འཕེལ་བ་བཞིན་ཡིན་གྱི། བྱེ་མ་ལས་མར་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འཇིམ་པ་ལས་བུམ་པར་སྐྱེས་པ་ཡང་རྫ་མཁན་མི་དགོས་པའི་ཉེས་པ་
Chinese
说的是，我或者实际的心识，以自相的方式来使用所见所闻等是不允许的。因此，才说显现于心的是由补特伽罗所决定的。一切显现都只是心与境的影像混合在心识中而已。显现为觉性也不是心，显现为瓶子等也不是境。境与识二者是隐蔽存在的，如前所说：心中生起勇气者，或者生起补特伽罗的影像，同样完全转变之后，随心而行。如是说。从那之中，生起苦所生的，以及变异的，和黑暗的慢，虽然说有三种慢，但算作一种慢。从苦所生的慢中生起十一种根。从变异的慢中生起五唯。从五唯中生起五大，即从声生虚空，从色生火，从味生地，从味生水，从触生风。黑暗的慢是对那二者生起的助伴，不生起另外的果。自在黑天说：从自性生起大，从那生起慢，从那生起十六种自性。如是生起十六种，从那之中，从五唯生起五种。也就是说，所生的事物，不是从无到有新产生的，而是本来就存在于主体的自性中，所以叫做果存在于因中，因为果都随顺因的自性，随顺能力的，以及从因生果的缘故。也就是说，果随顺因的自性，就像氆氇是毛线的自性，金瓶是金子的自性一样。随顺能力就像苦味的胆汁，红糖的甜味，铁瓶产生阴影，玻璃瓶不产生阴影一样。因为是从因产生的缘故，所以是存在的，不是从无新产生的，就像月亮本来就是圆的，所以有月亮的盈亏一样，不是从沙子里产生酥油一样。从泥土中产生瓶子，也有不需要陶匠的过失。
English
It is said that it is not permissible for the self or the actual mind to use what is seen and heard in its own way. Therefore, it is said that what appears in the mind is determined by the person. All appearances are only a mixture of the images of mind and object in the mind. What appears as awareness is not the mind, and what appears as a vase, etc., is not the object. The two, object and consciousness, are hidden, as it was said before: In the mind of one who has courage, or the image of a person arises, and likewise, after being completely transformed, it follows the mind. Thus it is said. From that, there arise the ego that is born of suffering, and the ego that is changing, and the ego that is dark, although it is said that there are three egos, they are counted as one ego. From the ego that is born of suffering, eleven faculties arise. From the ego of change, five tanmatras arise. From the five tanmatras, five elements arise, that is, from sound, space arises; from form, fire arises; from smell, earth arises; from taste, water arises; from touch, wind arises. The ego of darkness is a companion to the arising of those two, and does not produce a separate result. The Black Lord of Power says: From nature arises the great, from that arises ego, from that arise sixteen characteristics. Thus sixteen arise, and from that, from the five tanmatras, five kinds arise. That is to say, the things that are born are not newly created from nothing, but are already present in the nature of the principal, so it is called the effect existing in the cause, because the effects all follow the nature of the cause, follow the ability, and because the effect is born from the cause. That is to say, the effect follows the nature of the cause, just as phelts follow the nature of wool, and gold vases follow the nature of gold. Following the ability is like the bitterness of bile, the sweetness of brown sugar, the shadow arising from an iron vase, and not arising from a glass vase. Because it is born from the cause, it exists, and it cannot be newly created from nothing, just as the moon is originally round, so there is the waxing and waning of the moon, just as butter does not arise from sand. From clay, a vase is produced, and there is also the fault of not needing a potter.
Tibetan
མེད་དེ།འཇིམ་པའི་དུས་ན་བུམ་པ་སྔར་ཡོད་གསལ་བར་བྱེད་དེ། མུན་ཁུང་གི་བུམ་པ་མར་མེའི་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བ་བཞིན་ ནོ། །འཇིམ་པ་ལ་བུམ་པ་ཡོད་པ་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཧ་ཅང་རིང་ཕྱིར་ཉེ་ཕྱིར་དང༌། །དབང་པོ་ཉམས་ཕྱིར་ཡིད་མེད་ཕྱིར། ། ཆ་ཕྲའི་ཕྱིར་དང་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར། །ཟིལ་གནོན་ཕྱིར་དང་འདྲེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས། རྒྱུ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་རྐྱེན་ཡོད་པས་ཡོད་ཀྱང་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་ནི། སྤྱིར་རིང་བས་མི་མཐོང་བ་ཉི་ཟླའི་འགྲོས་བཞིན་ནོ། །ཉེ་བས་མི་མཐོང་བ་མིག་གིས་ལྐོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དབང་པོ་ཉམས་པས་མི་མཐོང་བ་ལོང་བས་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །ཡིད་མེད་པས་མི་མཐོང་བ་གཉིད་དུ་སོང་དུས་ཀྱི་ཉེ་འཁོར་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཕྲ་བས་མི་མཐོང་བ་བག་ཕྱེའི་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་ནོ། །བསྒྲིབས་པས་མི་མཐོང་བ་ལུས་ཀྱི་ནང་ཁྲོལ་བཞིན་ནོ། །ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་མི་མཐོང་བ་ཉིན་པར་གྱི་སྐར་མ་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་པས་མི་མཐོང་བ་ཁྲག་དང་འོ་མ་འདྲེས་དུས་ཀྱི་འོ་མའི་རྡུལ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་འདིར་འཇིམ་པའི་དུས་ཀྱི་བུམ་པའང་རྒྱུའི་ནུས་པས་འབྲས་བུ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་འཇིག་པའང་གསལ་བ་བསྐལ་པའམ་གཙོ་བོ་ལ་ཐིམ་པས་མི་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱུགས་ཁྱིམ་དུ་བཙུད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། ཡོད་པ་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཡོད་པ་གཏན་ནས་འཇིག་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་ཞིང་གཙོ་བོར་ནུབ་པ་ནི། ལུག་གི་གནས་སྐབས་དང༌། བལ་དང༌། སྣམ་བུ་དང༌། སྣམ་རས་དང༌། བྱེ་མ་དང༌། རྡུལ་ཕྲན་དུ་གྱུར་ནས་མི་གསལ་དུས་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་བལྟར་མི་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ཡང་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྡུལ་ཉག་ཆེས་ཕྲ་བ་ཉིད། གནས་སྐབས་རྣམ་འགྱུར་གྱིས་གསལ་བར་སྣང་ཡང༌། མཐར་དང་པོའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་འབྱུང་བ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་བདག་གམ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ།ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་ཡིན་པ། གཅིག་པུ་ཡིན་པ། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ། ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་ལྔ་ལྡན་པར། འཇུག་པ་ལས། ཟ་བོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན
Chinese
没有，在泥土的时候，瓶子先前存在而显现，就像黑暗处的瓶子因灯光而显现一样。」「不是。泥土里有瓶子，会有被看见的过失，因为事物虽然存在，但不会被两种原因所观察到。如《六十正理论》所说：「太远和太近，根识衰败和无意，微小和被遮蔽，压伏和混杂。」因此，有两种原因导致存在却不明显。一般来说，因太远而看不见，就像日月运行一样。因太近而看不见，就像眼睛被遮蔽一样。因根识衰败而看不见，就像盲人看不见事物一样。因无意而看不见，就像睡着时周围的景象一样。因微小而看不见，就像面粉的微小颗粒一样。因被遮蔽而看不见，就像身体的内脏一样。因被压伏而看不见，就像白天的星星一样。因混杂而看不见，就像血液和牛奶混合时的牛奶颗粒一样。在这些情况中，泥土中的瓶子也是因为材料的能量压伏了结果而看不见。事物坏灭也是因为显现融入了劫或主因而不明显，就像牲畜被关进畜栏一样，而不是存在完全消失的坏灭。总之，事物既不是先前不存在而新产生，也不是存在完全消失，而是自性恒常，状态变化。从主因产生并融入主因，就像羊的状态、羊毛、毡子、粗布、沙子和微尘，变得不明显时，与主因成为一体，因此看不见。最初也是主因的自性，是最微小的微尘。虽然状态变化显现出来，但最终不会改变最初的自性。同样，享受根识、对境和元素这二十四者，被称为“我”或“士夫”，是知者、常者、独一者、非作者、享用者，具有五种法。如《入行论》所说：「享用者、常有、真实、非作者的我。」「功德
English
No, in the time of clay, the vase is already present and becomes clear, just as a vase in a dark place becomes clear due to the light of a lamp." "No. There is no fault of seeing the vase in the clay, because even though things exist, they are not perceived by two causes. As the Sixty Stanzas on Reasoning says: "Too far and too near, impaired senses and inattention, minuteness and being obscured, being overwhelmed and being mixed." Therefore, there are two causes why something exists but is not clearly seen. Generally, being too far away makes it invisible, like the movement of the sun and moon. Being too close makes it invisible, like the eye being obscured. Impaired senses make it invisible, like a blind person not seeing forms. Inattention makes it invisible, like the surroundings when one is asleep. Being minute makes it invisible, like fine particles of flour. Being obscured makes it invisible, like the internal organs of the body. Being overwhelmed makes it invisible, like stars during the day. Being mixed makes it invisible, like particles of milk when blood and milk are mixed. Among these, the vase in the clay is also unseen because the power of the cause overwhelms the result. The destruction of things is also unclear because the manifestation dissolves into the eon or the primary cause, like livestock being put into a pen, but it is not a destruction where existence completely disappears. In short, things are neither newly born from non-existence, nor do they completely perish from existence, but their nature is constant and their state changes. Emerging from the primary cause and dissolving into the primary cause is like the state of sheep, wool, felt, coarse cloth, sand, and dust, which become invisible when they become one with the primary cause and are therefore unseen. The beginning is also the nature of the primary cause, the finest particle. Although it appears clearly through the transformation of states, in the end, it does not change from its original nature. Similarly, the one who enjoys the twenty-four—the senses, objects, and elements—is called the "self" or "person," who is the knower, the permanent, the solitary, the non-agent, and the enjoyer, possessing five qualities. As it says in Engaging in the Bodhisattva's Deeds: "The enjoyer, the permanent, the real, the non-agent self." "Qualities