Chinese
了悟本有之觉性，智慧便安住于自位。因此宣说了庄严与嬉戏。如是。虽似有迷乱显现，然了悟实则无有而自明，则能彻底摧毁能取所取迷乱之轮回。觉性虽似无实空寂而无有，然了悟实则法身与智慧无离之任运大成，便能脱离痛苦，使觉性安住于法身自位。此要点至关重要。第三，普贤王如来的解脱方式有两种：一是大圆满无有显现，如是本来成佛之理；二是具有显现，基显现向外明显生起，认为由此成佛之理。第一种认为，于基位空性未动摇之刹那，了知为自性法身便能成佛。如《意旨口授续》中说：“彼时普贤六法之，基识无明六摧毁，少许有法即空尽，才生觉性即灭觉障，朗然明亮除暗覆，哇然生起无昏沉，离增损故如虚空。”以及《自生安乐轮续》中说：“少许觉性才生起，哇然明亮离增损。”这些认为，以基位本来清净之自性，以大悲觉性而成佛。具有显现者，以了知基显现任运自成之自性自声，于色身法身自位，从毒之基位成佛。彼等认为，基位任运自成之自性大悲，于刹那间分离，于第二位解脱，于第三位蜷曲于任运珍宝之胎藏中成为果，一刹那间分离，一刹那间圆满成佛。此二者皆因基位生起大悲，似有动摇，然不执取外境，于刹那间解脱于自位，故于基位成佛，意义相同。又以智慧自生自证，于基位成佛。如《普明》中说：“如是无有偏袒之智慧，怙主于基位圆满成佛时，从根本上消除串习迷乱之垢染。”总的来说，无论于中阴等何处解脱，实则皆于基位解脱，然相对于从基位迷乱为众生后又解脱而言
English
By realizing the inherent awareness, wisdom abides in its own place. Therefore, the adornments and play are taught. Thus it is. Although there seems to be confused appearances, by realizing that in reality there is nothing and it is self-illuminating, the cycle of grasping and being grasped is completely destroyed. Although awareness seems to be insubstantial, empty, and non-existent, by realizing that in reality the Dharmakaya and wisdom are inseparable, spontaneously accomplished, one transcends suffering and causes awareness to abide in its own place of Dharmakaya. This key point is extremely important. Thirdly, there are two ways in which Kuntuzangpo (Samantabhadra) attains liberation: one is the Dzogchen (Great Perfection) without appearance, the way of becoming a Buddha as it is originally; the other is with appearance, where the ground appearance clearly arises outwardly, and it is believed that one attains Buddhahood through this. The first believes that one attains Buddhahood in the instant of knowing the ground emptiness as one's own Dharmakaya without moving from it. As it is said in the Tantra of Intentional Utterance: "At that time, the six dharmas of Kuntuzangpo, destroy the six fundamental ignorance, a little bit of existence is emptied, just arising awareness destroys the obscuration of awareness, clearly bright removes the darkness covering, wow arising without dullness, without addition or subtraction like the sky." And in the Tantra of the Self-Arisen Blissful Wheel: "Just a little awareness arises, wow clearly bright without addition or subtraction." These believe that Buddhahood is attained by the compassion and awareness of the self-nature of the ground Kadag (primordial purity). Those with appearance, by knowing the self-sound of the spontaneously accomplished ground appearance, attain Buddhahood from the basis of poison in the self-place of the Rupakaya (form body) and Dharmakaya. They believe that the compassion of the self-sound of the spontaneously accomplished ground, separates in an instant, liberates in the second, curls up into the womb of the spontaneously accomplished precious, becomes the fruit, separates in an instant, and attains perfect Buddhahood in an instant. Both of these arise compassion on the ground, seem to move, but do not grasp external objects, liberate in their own place in an instant, so attaining Buddhahood on the ground has the same meaning. Also, Buddhahood is attained on the ground by the self-arisen and self-knowing wisdom. As it is said in Kunsel (All-Illuminating): "Likewise, with impartial wisdom, when the protector attains perfect Buddhahood from the ground, from the root eliminates the stains of habitual confusion." In general, wherever liberation is attained, such as in the Bardo (intermediate state), it is actually liberation on the ground, but relative to being confused as sentient beings from the ground and then liberated
Tibetan
གཞི་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཡང༌། གཞི་ཐོག་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པས། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གྲོལ་ཚུལ་དང་མི་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལུགས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་ལ། སྟོང་པ་དང་གསལ་བ་གཉིས་རང་སོ་དང་རང་གདངས་སུ་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་དེ། ཐུགས་རྗེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་རིག །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ལོངས་སྐུར་རིག །ཐུགས་རྗེའི་རང་ངོ་སྤྲུལ་སྐུར་རིག་ནས། རང་གསལ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་གཞི་ཐོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་པར་ངོ་བོ་ཀ་དག་ཏུ་གྲོལ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གྲོལ། ཐུགས་རྗེ་རང་རིག་ཏུ་གྲོལ་བས། སྣང་བཅས་སྣང་མེད་གཉིས་ཀ་ལྡོག་པས་ཕྱེ་བ་ལས། ངོ་བོ་རྫས་གཅིག་སྟེ། སྐུ་གསུམ་རང་མལ་དུ་དུས་གཅིག་ལ་གྲོལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་གཉིས་པོ་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་སོ་སོར་འདོད་ཀྱང༌། ཁོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་སྣང་མེད་སྟོང་པ་ནང་དབྱིངས་སུ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་སྣང་བ་རྩལ་དུ་ཤར་བ་དེ་གཉིས་གཞི་རང་མལ་འོད་རང་གདངས་སུ། ཐུགས་རྗེའི་རིག་ཚུལ་འཆར་གཞི་འཁོར་འདས་མ་འགགས་པས། ཕྱིས་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱོན་ཡོན་ལྟར་སྣང་ཡང་རང་དུས་གང་དུ་འང་མ་ཆད་པ། རང་ངོ་ཤེས་པས་ཡོན་ཏན་དུ་གྲོལ་ཏེ། གཞི་སྣང་ག་པུར་ལྟར་རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་ངོ་བོ་གང་དུ་འང་མ་ཆད་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་པས། ངོ་བོ་རང་བཞིན་གཉིས་རྟོགས་བྱ། ཐུགས་རྗེ་རྟོགས་བྱེད་དུ་ཤར་ཏེ། ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེ་འབྲས་བུ་རང་ས་ཟིན་པ་ནི། ཀུན་གསལ་ལས། རང་རིག་གཅིག་ལས་མེད་བཞིན་དུ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་ཐ་དད་སྣང༌། །ག་པུར་སྨན་དུག་དབྱེར་མེད་ཀྱང༌། །སྨན་དང་དུག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན། །གཉིས་མེད་གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་ དེ། །གཉིས་མེད་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང༌། །ཡོན་ཏན་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་ བའོ། །དུ་མར་སྣང་བ་ཡོད་ཏན་ལ། །འཁྲུལ་བར་སྣང་བ་སྐྱོན་ལྟར་བཤད། ། རྟོགས་པས་སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །༈ སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་མ་རིག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྐལ་པ་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། །འཁྲུལ་ཚུལ་དངོས་ཀྱི་རིམ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞི་ལ་གཞི་སྣང་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་དུ་ཡོད་པས་རང་གཡོས་ཏེ། ཕྱིར་སྣང་གདངས་སུ་ཤར་ནས་གཟུང་བས་འཁྲུལ་པ་ལ་བསྐལ་པ་གསུམ་རྩི་བ་ནི། གཞི་སྣང་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པ་བསྐལ་པ་དང་པོ། རང་གདངས
Chinese
虽然是从基位上解脱，但又不是从基位上解脱，应当知道这与普贤王如来的解脱方式不同。将二理归一，即自生圆满的基位上，空性和光明二者本来就以自性和自光存在，了知其慈悲的体性空性为法身，自性自生圆满为了报身，慈悲的自性为了化身之后，在自明中未曾移动的情况下，于基位上成佛。而普贤王如来是不离本位，体性于原始清净中解脱，自性于自生圆满中解脱，慈悲于自证自明中解脱，有相和无相二者都通过回遮来区分，体性是唯一的，三身于本位同时解脱的缘故。这两种理路，以前的论师们各自持有不同的观点，但我认为它们是一体的，从体性、自性、慈悲三者来说，体性是无相空性，在内虚空中，自性是光明，显现为光明的游舞，这两者在基位本位的光明自光中，慈悲的觉性显现方式是轮回和涅槃无有阻碍，虽然从后来者的角度来看，似乎有缺点和优点，但在自身的时间里从未中断。认识到自己的本性，便解脱为功德，如同基位显现的樟脑一样，因缘而各异，但体性在任何时候都没有中断，通过证悟而成就佛果，因此要证悟体性和自性，慈悲显现为证悟之因，自生圆满的珍宝果实获得自在，如《普贤王如来祈愿文》中说：自明本一无二中，轮回涅槃二者现差别，樟脑药物毒物虽无别，显现药物毒物之相异，无二基显大光明，虽未曾离无二之自性，然以功德力而显现，显现众多为功德力用，错乱显现说为过患，证悟之时过患亦成功德。如是说。第二总义，无明众生的迷乱方式有两种：总的讲述三时次第，以及分别讲述迷乱方式的次第。首先，在觉性自生圆满的基位上，基位显现作为自性存在，由于存在于慈悲的游舞中，所以会自行移动，向外显现为光明的游舞，从执着开始产生迷乱，计算三个时劫：基位显现未曾离开法界是第一个时劫，自光
English
Although liberated from the ground, it is not liberated from the ground. It should be understood that it is different from the way Kuntuzangpo is liberated. Unifying the two systems is that on the basis of spontaneous perfection, emptiness and clarity have always existed as self-nature and self-radiance. Knowing that the essence of compassion is emptiness as the Dharmakaya, self-nature spontaneously perfects as the Sambhogakaya, and the self-nature of compassion as the Nirmanakaya, one becomes enlightened on the ground without moving from self-illumination. Kuntuzangpo, on the other hand, is liberated in the essence of primordial purity without moving from his own place, liberated in the self-nature of spontaneous perfection, and liberated in the self-awareness of compassion. Both appearance and non-appearance are distinguished by reversal, and the essence is one. Therefore, the three bodies are liberated in their own place at the same time. Although the former teachers hold different views on the two systems, I think they are one. From the three aspects of essence, self-nature, and compassion, the essence is non-appearance and emptiness, in the inner space. Self-nature is light, and the appearance is manifested as the play of light. These two are in the light of the base itself. The way compassion manifests is that samsara and nirvana are unobstructed. Although it seems that there are shortcomings and advantages from the perspective of later generations, it has never been interrupted in its own time. Recognizing one's own nature is liberated as merit. Like camphor manifested from the base, it is different due to conditions, but the essence has never been interrupted at any time. Buddhahood is achieved through realization. Therefore, one must realize the essence and self-nature. Compassion manifests as the cause of realization. The precious fruit of spontaneous perfection gains freedom. As it is said in the Kuntuzangpo Prayer: In the one and only self-illumination, the two of samsara and nirvana appear different. Although camphor, medicine, and poison are not different, they appear as different aspects of medicine and poison. The great light of the non-dual base, although it has never left the non-dual nature, appears with the power of merit. The manifestation of many is the power of merit. Confused manifestation is said to be a fault. When realized, the fault itself becomes merit. So it is said. The second general meaning is that there are two ways in which ignorant sentient beings are confused: generally speaking about the order of the three kalpas, and specifically explaining the order of the ways of confusion. First, on the basis of the self-perfected awareness, the manifestation of the base exists as self-nature. Because it exists in the play of compassion, it will move by itself and manifest outward as the play of light. From attachment, confusion arises, and the three kalpas are calculated: the manifestation of the base has never left the Dharmadhatu is the first kalpa, self-radiance.