Tibetan
ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་གནད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྟེང་འོག་དང་ཐད་ཀའི་འོད་གསལ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་གནད་དོ། །ཞར་ལ་ངག་གི་གནད་དུ་བསླབ་པ། གནས་པ། བརྟན་པ། ལ་བཟླ་བ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཇེ་ཉུང་དུ་སྨྲ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་དང་ཚིག་མི་འདྲེ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་ཁ་ཏོན་ལ་སོགས་པའང་མི་བརྗོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཡང་མི་སྨྲ་བའི་ངང་ལས་མི་འདའ་བར་སྒྲ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། གཉིས་པ་སྡོད་པ་གསུམ་གྱི་ཚད་གཟུང་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ལམ་ཟབ་མོ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་བརྡར། ཕྱི་སྣང་བ་སྡོད་པས་རྐྱེན་ངན་གྲོགས་སུ་ཤར། ནང་སྒྱུ་ལུས་སྡཽད་པས་འཁྲུལ་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ། གསང་བ་རླུང་སེམས་སྡོད་པས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའོ། །འདི་དག་གི་དུས། ཚད་རྨི་ལམ་གྱིས་གཟུང་བ་དང༌། རྟགས་ལུས་ངག་ལ་འཆར་བ་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་རབ་ལ་རྨི་ལམ་གཏན་ནས་འགགས། འབྲིང་རྨི་ལམ་ཟིན། ཐ་མའང་ངན་རྟོག་ནུབ་པའི་རྟགས་སུ་རྨི་ལམ་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་བཟང་པོར་འགྱུར་རོ། །རྟགས་ལུས་ངག་ལ་འཆར་བ་ལའང། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་སུ་ལུས་རུ་སྦལ་འཁར་གཞོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟར། འདུག་སྟངས་ལས་མི་གཡོ། ངག་ལྐུགས་པ་ལྟར་བརྗོད་སྙིང་མི་འདོད། །སེམས་མཁའ་འགྲོ་རྙི་ལ་ཟིན་པ་ལྟར་རྟོག་པ་འཕྲོ་ཡང་རང་ཡལ་རང་གྲོལ་དུ་རིག་པའི་ངང་ལས་མི་འདའ་འོ། །ཉམས་གོང་འཕེལ་གྱི་དུས་སུ་ལུས་སྐྱེས་བུ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པ་ལྟར། ཁྲུས་དང་རྒྱན་ཆའི་སྒེག་ཆོས་ལས་གྲོལ། ངག་སྨྱོན་པའི་རང་ཚིག་ལྟར་གང་དྲན་བརྗོད་པ་ལ་རྗེས་འབྲང་དང་གཏད་བཟུང་མེད། སེམས་རྩི་དུག་ཐེབས་པ་ལྟར་དྲན་མེད་རྟོག་བྲལ་དུ་གནས་པའོ། །རིག་པ་ཚད་ཕེབས་ཀྱི་དུས་སུ་ལུས་གླང་པོ་ཆེ་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལྟར་རི་བྲག་གང་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཟང་ཐལ། ངག་གྲུལ་བུམ་གྱི་ཕྲུག་གུ་ལྟར་དབྱངས་སྙན་པོས་ཅི་སྨྲས་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་རང་རྡོལ། སེམས་རིམས་ནད་བྱང་བ་ལྟར་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་པ་གང་ཤར་བའི་བག་ཆགས་བསྐྱར་ནས་ཡིད་ལ་མི་འགྱུ་བའོ། །ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་དུས་སུ། ལུས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རོ་ལྟར་གསོད་པའི་གཤེད་མ་བྱུང་ཡང་འཇིགས་པ་དང༌། སྐྲག་པ་མི་སྐྱེ། ངག་བྲག་ཆ་ལྟར་ཅི་སྨྲས་ཟུངས་མེད་པས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་ཟློས། སེམས་ན་བུན་ཡལ་བ་ལྟར་གང་ཤར་སྐད་ཅིག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་རང་ཡལ་ཏེ་འཕྲོ་འདུའི་དྲན་རྟོག་ལས་འདས་པའོ། །གསུམ་པ་ཐོབ་པ་གསུམ་གྱི་གཟེར་གདབ་པ་ནི། དེ་ནས་ཕྱི་སྣང་བ་ལ་ར
Chinese
即于等持安住之要诀。彼等亦是增上上下及横竖光明之要诀。附带学习语之要诀，安住、稳固，念诵四者中，第一者，日日渐少语也。第二者，不与他人语杂也。第三者，经文念诵等亦不言说也。第四者，于任何皆不语之状态中，不离而证悟无有声基也。第二，衡量住三者之量者：如是修持故，甚深道现前之征相，外显现住故，恶缘现为助伴。内幻身住故，远离错乱之行。秘密气心住故，不可能生起分别念也。此等之时，以梦衡量其量，及于身语显现其相二者生起，精进上者，梦完全止息。中者，能忆梦。下者亦为恶念消逝之相，一切梦皆转为善妙串习也。相于身语显现者，于法性现前之时，身如蛙置于木碗中，不离坐姿。语如哑巴，不欲言说。心如空行母为网所缚，念虽散乱，然于自灭自解之觉性状态中不离也。于证悟增长之时，身如士夫为病所侵，解脱沐浴及装饰之妩媚。语如疯子之自语，随忆念而说，无有随从与执持。心如中药毒，安住于无忆念无分别也。于觉性达量之时，身如大象没入泥中，于任何山岩皆无有阻碍而通透。语如陶罐之稚童，以妙音所说之任何皆自生为佛法之语。心如痊愈之瘟疫，无论显现何者善恶之念，其串习亦不再于意中流动也。于法性穷尽之时，身如尸陀林之尸体，纵有杀者出现亦不生恐惧与害怕。语如山谷回音，无论说什么皆无有实质，故随他人而复述。心如雾气消散，无论显现什么，刹那间于法性之界中自灭，超越散乱与收摄之念也。第三，于所得三者钉橛者：彼后于外显现上
English
The key point is to abide in samadhi. These are also the key points for increasing the clarity of light above, below, and in all directions. In addition, learn the key points of speech: abiding, stabilizing, and reciting, among the four. The first is to speak less and less each day. The second is not to mix words with others. The third is not to speak even when reciting scriptures. The fourth is to realize the ground of sound without departing from the state of not speaking anything. Second, measuring the three abidings: By practicing in this way, as a sign that the profound path has manifested, when external appearances abide, bad conditions arise as helpers. When the illusory body abides internally, one is free from the activities of delusion. When the secret wind-mind abides, it is impossible for conceptual thoughts to arise. At these times, the measure is taken by dreams, and two signs appear in the body and speech. For those with great diligence, dreams cease completely. For those of medium diligence, dreams are remembered. Even for the lowest, as a sign that bad thoughts have subsided, all dreams transform into good habits. When signs appear in the body and speech, at the time of the manifestation of reality, the body is like a frog placed in a wooden bowl, unmoving from its posture. Speech is like a mute, unwilling to speak. The mind is like a dakini caught in a net, although thoughts scatter, one does not depart from the state of awareness in which they self-vanish and self-liberate. At the time of increasing experience, the body is like a person afflicted by illness, freed from the charm of bathing and ornaments. Speech is like the rambling of a madman, speaking whatever comes to mind without followers or commitments. The mind is like being poisoned by medicine, abiding in a state of unconsciousness and non-conceptualization. At the time when awareness reaches its limit, the body is like an elephant sinking in mud, unobstructed by any mountains or rocks, completely transparent. Speech is like the child in a clay pot, whatever is spoken in sweet tones spontaneously arises as words of Dharma. The mind is like a plague that has been cured, the habits of whatever good or bad thoughts arise no longer stir in the mind. At the time when reality is exhausted, the body is like a corpse in a charnel ground, even if a killer appears, fear and terror do not arise. Speech is like an echo in a valley, whatever is said is without substance, so one repeats after others. The mind is like a mist dissolving, whatever arises self-vanishes in an instant into the realm of reality, transcending the thoughts of scattering and gathering. Third, pegging down the three attainments: After that, on external appearances,
Tibetan
ང་དབང་ཐོབ་པས་སྣང་རྐྱེན་ཞིང་ཁམས་སུ་གྲོལ། ནང་སྒྱུ་ལུས་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པས་གདོས་བཅས་འོད་གསལ་དུ་གྲོལ། གསང་བ་རླུང་རིག་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པས་འཁྲུལ་རྟོག་རང་འགག་པའོ། ། བཞི་པ་གདེང་བཞིའི་གྲོལ་ཚད་བསྟན་པ་ནི། ཡར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བཤད་ཀྱང་ཐོབ་དུ་རེ་བ་དང༌། མ་ཐོབ་ཀྱིས་དོགས་པ་གཉིས་མེད་དེ། རང་རིག་སངས་རྒྱས་སུ་ས་ཟིན། མར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བཤད་ཀྱང་འཁོར་གྱིས་དོགས་པ་དང་མི་འཁོར་དུ་རེ་བ་མེད་དེ། རིག་པ་འཁྲུལ་རྟོག་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་ནས། ཚེ་འདིར་གྲོལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བརྩོན་འགྲུས་རབ་ལོ་གསུམ་དང་ཟླ་བ་གཅིག །འབྲིང་ལོ་བཞི་དང་ཟླ་བ་ལྔ་ཞག་དྲུག །ཐ་མ་ལོ་བདུན་དང་ཟླ་བ་བཅུ་གཅིག་ན་ཤ་ཁྲག་གདོས་བཅས་ཀྱི་ལུས་འོད་གསལ་དུ་གྲོལ་ནས། ནང་དབྱིངས་ཀ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ས་ལ་བྱང་ཆུབ་སྟེ། རབ་ཚེ་འདིར་གྲོལ་བའི་གདམས་ངག་གོ ། སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་བརྩོན་འགྲུས་འབྲིང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོར་ཆོས་ཉིད་སྟོབས་སུ་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱ་བའི་གདམས་ངག་ནི། དེ་ལྟར་བླ་མ་ལས་མངོན་སུམ་འོད་གསལ་གྱི་གདམས་ངག་ནི་ཐོབ། ཉམས་ལེན་དུམ་རེ་བྱས་ཀྱང་ཚད་དུ་མ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་བར་དོར་གཞི་སྣང་རིག་པའི་རང་གདངས་ཤར་བ་ལ་བཙན་ས་བཟུང་སྟེ། ཀ་དག་གི་ནང་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་ལུགས་ཀྱི་གདམས་ངག་ལ་དོན་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རང་བཞིན་གནས་པའི་བར་དོ་ལ་ཤེས་བྱའི་དྲས་ཐག་བཅད་པ་ཐི་བྱ་ཚང་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་མན་ངག །འཆི་ཁའི་བར་དོར་མི་གསལ་བ་གསལ་གདབ་པ་སྒེག་མོ་མེ་ལོང་ལ་ལྟ་བ་ལྟ་བུའི་མན་ངག །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོར་རང་སྣང་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་མ་པང་དུ་བུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའི་མན་ངག །ཞར་ལ་སྲིད་པའི་བར་དོར་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་འཐུད་པ་ཡུར་བ་རྐང་ཆད་ལ་ཝ་འཛུགས་པ་ལྟ་བུའི་མན་ངག་གོ །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་ནས་འཆི་ཁ་ལ་ཕྱོགས་པའི་བར་དུ་རང་བཞིན་གྱི་བར་དོ་ལ། ཕྱི་བླ་མའི་མན་ངག་དང་རྒྱུད་ལུང་ཟབ་མོ་ལ་ཐོས་པས་བློ་སྦྱངས། ནང་དེའི་དོན་ལ་བསམ་པས་ཚིག་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད། གསང་བ་དོན་གྱི་རང་ཐོག་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཀ་དག་ཆོས་ཟད་ཀྱི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། དཔེར་ན་ཐི་བྱ་ཚང་དུ་འཇུག་པའི་སྔོན་དུ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཕན་གནོད་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ནས། དེ་ནས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་རང་གི་ཚང་དུ་འཇུག་པ་ལྟར། དང་པོ་ཐོས་པས་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས། བར་དུ་བསམ་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲོ་
Chinese
我获得自在，显现的境界中解脱。内里幻身获得自在，粗重之身解脱为光明。秘密气脉明觉获得自在，错觉分别自然止息。第四，指示四信的解脱程度是：向上说佛的功德，也没有希望获得和没有获得的疑虑，因为自明已经占据佛的地位。向下说轮回的痛苦，也没有对轮回的疑虑和不轮回的希望，因为觉性已经从错觉分别中解脱。像这样进入实修正行，如果说是今生解脱，那么上等精进三年零一个月。中等四年零五个月零六天。下等七年零十一个月，血肉粗重的身体解脱为光明，内里本初清净的法身普贤王如来无二无别的地上证悟，这是上等今生解脱的口诀。第二总义，中等精进，在法性中阴时，法性转为力量而证悟成佛的口诀是：像这样从上师处获得现量光明的口诀，修习一点点却没有达到量的人们，在法性中阴时，在基现觉性的自声显现时占据要位，在本初清净的内里虚空中解脱的方法有四种意义：在自性安住的中阴时，切断所知的绳索，如鸟儿进入巢穴般的窍诀。在临终中阴时，不清晰的使之清晰，如美女照镜子般的窍诀。在法性中阴时，相信自现，如孩子进入母亲怀抱般的窍诀。顺便在有中阴时，延续业力，如狐狸进入断腿的水渠般的窍诀。第一是，从出生到临终之间，在自性的中阴里，外在通过听闻上师的口诀和甚深续部经文来调伏心智，内在通过思维其意义来切断词义的增益，秘密在意义的自现中修习，在本初清净法尽的境界中反复练习，例如鸟儿进入巢穴之前，从遥远的地方切断利弊的增益，之后毫无犹豫地进入自己的巢穴一样。首先通过听闻而相信现量之义，中间通过思维而切断疑惑的增益
English
I attain freedom, liberated in the realm of appearances. Inner illusory body attains freedom, the gross body is liberated into luminosity. Secret winds and awareness attain freedom, erroneous thoughts naturally cease. Fourth, the instruction on the degree of liberation of the four confidences is: Upwardly, even when speaking of the qualities of the Buddha, there is no hope of attainment or doubt of non-attainment, because self-awareness has already taken the ground of Buddhahood. Downwardly, even when speaking of the suffering of samsara, there is no doubt of samsara or hope of non-samsara, because awareness is liberated from erroneous thoughts and concepts. Thus, entering into the actual practice, if we consider liberation in this life, then the highest diligence is three years and one month. The intermediate is four years, five months, and six days. The lowest is seven years and eleven months, then the body of flesh and blood is liberated into luminosity, and enlightenment is attained on the ground of the inner essence, the Dharmakaya of primordial purity, Samantabhadra, without any difference. This is the instruction for liberation in this life for the highest. The second general meaning is that the intermediate diligence, in the Bardo of Dharmata, Dharmata becomes power and the instruction for attaining Buddhahood is: Thus, having received the direct instruction of luminosity from the Lama, those who have practiced a little but have not reached the limit, in the Bardo of Dharmata, seize the stronghold when the self-sound of the basic appearance of awareness arises. The instruction on how to liberate in the inner space of primordial purity has four meanings: In the Bardo of inherent existence, cutting the thread of knowables is like a bird entering its nest. In the Bardo of dying, clarifying the unclear is like a beautiful woman looking in a mirror. In the Bardo of Dharmata, trusting in self-appearance is like a child entering its mother's lap. Incidentally, in the Bardo of existence, continuing the karma is like a fox entering a broken irrigation ditch. The first is: From birth to the approach of death, in the Bardo of inherent nature, externally, the mind is tamed by hearing the Lama's instructions and the profound tantras and agamas. Internally, by thinking about its meaning, the imputations of words and meanings are cut. Secretly, by meditating on the self-arising of meaning, it is repeated in the state of primordial purity, the exhaustion of phenomena. For example, before a bird enters its nest, it cuts off the imputations of benefit and harm from a long distance, and then enters its own nest without hesitation. First, through hearing, one believes in the meaning of direct perception, and in the middle, through thinking, one cuts off the imputations of doubt.