Tibetan
་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་བལྟའོ། ། དེའང་ཧཱུཾ་བརྗོད་དུས་རླུང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཕྱི་ནང་གར་གཏད་པ་དེར་གཟུང་བ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་འགགས་ཡུལ་གཞན་ལས་ཆེ་བ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོའམ་སྤྱོད་པ་བྱས་པའི་དགོས་པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། ཐུན་མོང༌། ཁྱད་པར། མཐར་ཐུག་གོ །དང་པོ་ནི་ངག་གི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པར་འདག་པ་དང༌། ངག་གི་བྱ་བས་གོང་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པ་དང༌། ངག་གི་བར་ཆད་ཞི་བ་དང༌། ངག་གི་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ངག་གི་ཞེན་པ་ལོག་པས་ཕྱིན་ཆད་ངག་འཁོར་བ་མི་ལྡོག་ཅིང་ངག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ངག་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གདོད་མའི་ངང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་འགྲོ་མ་བྱས་ན། དེ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་རུ་ཤན་དབྱེ་བ་ནི། འདས་རྗེས་ལས། ཡིད་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རིགས་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་བློ་ལ་བླང༌། །ཞེས་པས། སེམས་ནི་དང་པོ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཡང་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། ད་ཕྱིན་ཆད་འཁོར་བར་མི་འཁྱམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་དང་འཁོར་བ་གཉིས་རུ་ཤན་དབྱེའོ། ། དེའང་མི་མེད་པའི་ལུང་པ་དབེན་པར་ཕྱིན་ཏེ་ད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེ་ལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། རིགས་དྲུག་གི་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་དུ་བསམ། དེ་དག་གི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བཀལ་ལ་བལྟའོ། ། འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་སེམས་གསལ་ལ་དྭངས་པ་དང༌། འཁྲུལ་བ་མེད་པ་དང༌། བྲོད་པ་སྐྱེ་བ་དང༌། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དགའ་བདེའི་ཉམས་འབར་བར་འབྱུང་ ངོ༌། །མ་བྱུང་གི་བར་ལ་བསྐྱར་རོ། །གཉིས་པ་སྔོན་འགྲོ་དངོས་ནི། །ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང༌། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས། དང་པོ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་ས་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་འདི་ཕྱི་སྣོད་དང་ནང་བཅུད་གང་ནས་བྱུང༌། སྟོང་པ་དང༌། སྣང་བ་དང༌། ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ནས་བྱུང༌། སེམས་ཉིད་ལས་སེམས་བྱུང་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟགས་པས། དེའང་ཕྱིའི་རི་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་ནས་བྱུང་སྙམ
Chinese
也把自己相续安立而观察。 那么，念诵吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）时，风心专注地向内外贯注，这就是所执持的。比其他地方更能止息分别念的原因是缘起的殊胜。 这样，进行语的加行或行为也有三个必要：共同、特殊、究竟。 第一，语的一切罪业得以清净，通过语的行为获得以上的功德，语的障碍平息，以及语的执着得以遣除。 第二，语的执着得以遣除，从此语不再流转轮回，语解脱为受用圆满报身的必要。 第三，语与一切佛的语金刚无二无别，在原始的自性中寂灭的必要。 这样，如果不做加行，就会有与此相违的过失。 第三，心的加行也有两种，第一是区分开来： 《过去未来经》中说：“为了做意的加行，将六道痛苦铭记于心。” 因此，心最初虽是法身，但因未认识到是法身而流浪于轮回。为了今后不再流浪于轮回，将心与轮回二者区分开来。 也就是到无人居住的寂静山谷，心想现在为了利益众生，将心与轮回、涅槃区分开来，并发誓不再退转。将六道的一切苦乐都安立在自己的相续中，以体验的方式来思维。并将这些之后的觉受也安立在自己的相续中来观察。 成功的标志是心明朗清澈，没有错乱，生起喜悦，一切显现都呈现出喜乐的光辉。在没有出现这些之前要重复修习。 第二是真实的加行： 《现观庄严论》中说：“心最初生于何处，中间住于何处，最终去向何处，这样对三者进行观察，就能调伏心，了解心的实相。” 因此，首先观察心的生起之处：这个心从外面的器世界和里面的有情众生哪里产生？从空性、显现、有、无等等哪里产生？思维心是从心性中产生的。 那么，认为是从外面的山、房屋、住宅等产生的。
English
Also, establish and observe it in your own continuum. When reciting Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हूँ, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese Meaning: Hūṃ), the wind-mind is focused and directed inward and outward, and that is what is held. The reason why it stops conceptual thoughts more than other places is the greatness of dependent arising. Thus, there are three necessities for performing the preliminary practices or actions of speech: common, special, and ultimate. First, all sins of speech are purified, the above qualities are obtained through the actions of speech, the obstacles of speech are pacified, and there is a need to reverse the attachment to speech. Second, there is a need for the attachment to speech to be reversed, so that speech will no longer revolve in samsara, and speech will be liberated into the enjoyment of the complete Sambhogakaya. Third, there is a need for that speech to be non-dual with the Vajra speech of all Buddhas, and to pass into nirvana in the primordial state. Thus, if the preliminary practices are not done, there will be faults that are contrary to it. Third, there are also two preliminary practices of mind. The first is to distinguish them. From the Past and Future Sutra: "In order to do the preliminary practice of mind, take the suffering of the six realms to heart." Therefore, although the mind is initially the Dharmakaya, it wanders in samsara because it does not recognize it as such. In order to prevent it from wandering in samsara in the future, the mind and samsara are distinguished. That is, go to a deserted valley where no one lives, and think that now, for the benefit of sentient beings, I will separate the mind from samsara and nirvana, and vow not to retreat. Establish all the happiness and suffering of the six realms in my own continuum, and contemplate it in the manner of experiencing it. And also establish the subsequent awareness of these in your own continuum and observe it. The signs of success are that the mind is clear and pure, without confusion, joy arises, and all appearances shine with the radiance of joy and bliss. Repeat until these appear. The second is the actual preliminary practice. From the Ornament of Clear Realization: "Where does the mind first arise, where does it dwell in the middle, and where does it go in the end? If you examine these three in this way, you will tame the mind and understand the nature of the mind." Therefore, first examine the place where the mind arises: From where does this mind arise, from the outer container world or the inner sentient beings? From emptiness, appearance, existence, non-existence, etc., where does it arise? Thinking that the mind arises from the nature of mind. Then, it is thought to arise from external mountains, houses, dwellings, etc.
Tibetan
་ན། དེའང་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་དུ་གཞིག་ལ་བརྟགས་པས། ཕྱི་སྣོད་ནས་མ་བྱུང༌། ནང་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་སྙམ་ན། དེའང་ཕྱེད་ཚལ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་བར་བཙལ་བས་མི་རྙེད། སྟོང་པ་ནས་མ་བྱུང་སྟེ། བྱུང་ས་མ་གྲུབ། སྣང་བ་ལས་མ་བྱུང་སྟེ། རྡུལ་ཕྲན་དུ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་དེ། ཡོད་མེད་གང་ལས་བྱུང་བ་བཙལ་ཡང་ངོ་བོ་མ་མཐོང༌། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་བ་མེད། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་གཉིས་མ་གྲུབ། ཚོལ་མཁན་གྱིས་སེམས་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་ཏེ། བྱུང་མཁན་གྱི་སེམས་མ་གྲུབ་པས་བྱུང་སའི་ངོས་གཟུང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཏེ། བྱུང་ས་དང་རྒྱུ་མཚན་བཙལ་དུ་མ་རྙེད་པ་ནི། སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་བྱུང་ས་མ་རྙེད་ཅིང་བྱུང་མཁན་གྱི་སེམས་མ་གྲུབ་པས། སེམས་དང་པོར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་གནས་ས་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ཉིད་གར་གནས། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད། ལུས་མགོ་མཇུག་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པས། དེ་དག་གང་དུའང་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། རྟོག་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པས། གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ལ་གནས་ས་མ་རྙེད་ཅིང༌། གནས་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པས་སེམས་བར་དུ་གནས་པའི་རྒྱུས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་སེམས་གསལ་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ལོངས་སྐུ་འགགས་པ་མེད་པ་དང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་འགྲོ་ས་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ནི་ཝལ་གྱིས་བྱུང་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་བ་སྙམ་བྱེད་ཅིང༌། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ་བརྟགས་པས། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་འགྲོ་ས་མ་རྙེད། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་པས་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། སེམས་སྐྱེ་མེད་བློ་འདས་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་ཅིང༌། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པས་སེམས་ཐ་མ་འགགས་པའི་རྒྱུས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་འམ། སྤྱོད་པ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་གསུམ་སྟེ་ཐུན་མོང༌། ཁྱད་པར། མཐར་ཐུག་གོ །དང་པོ་སེམས་ཀྱི་སྡིག་པ་མ་ལུས་པར་འདག་པ་དང༌། སེམས
Chinese
那，也像分析原子一样进行观察。没有从外面的容器产生。如果认为是从内部自身的身体产生，那么从半截到原子之间寻找也找不到。不是从空性产生，因为产生之处没有成立。不是从显现产生，因为即使寻找原子也找不到，寻找从有无哪边产生也看不到自性。没有从心产生心。产生之处和产生者二者没有成立。寻找者向内观察心，因为远离了自性的识别，所以知道产生者的心没有成立，因此产生之处的识别没有成立。因为寻找也找不到产生之处和原因，所以是心性空性远离识别而确定的。这样，因为在心中没有找到产生之处，并且产生者的心没有成立，所以心最初产生的因是空性。因此，心无有根基，远离根本，是法身无生而认识的。第二，观察心的住处，心性住在哪里？观察外内容器和精华，身体的头和尾等等，在那些任何地方都没有看到的时候，向内观察能分别的智慧本身，智慧清晰而显现，但是因为自性没有成立，所以在无有根基，远离根本，原始大空性中确定。这样，因为在心中没有找到住处，并且对于居住者的心没有识别，所以心在中间居住的因是空性。这就是心清晰而自性没有成立，与报身无有阻碍而认识。第三，观察心的去处，心好像突然产生又突然消失一样，观察最终去向何处，在外内容器和精华，显现空性有无等等任何地方都没有找到去处。观察去往的心，因为没有看到自性的识别，所以在心无生超越思维中确定。这样，因为在心中没有找到去处，并且对于去往的心没有识别，所以心最终消失的因是空性。这就是心明空，远离来去，在化身中确定并且认识。这样，对于心的前行或者行为，有三种必要，即共同，特殊，究竟。第一，心的罪业全部消除，心
English
That, too, is observed by analyzing it like an atom. It did not arise from the outer container. If it is thought to arise from the inner self's body, then it cannot be found by searching from half to the atom. It did not arise from emptiness, because the place of origin is not established. It did not arise from appearance, because even if you search for atoms, you cannot find them. Even if you search for what arises from existence or non-existence, you cannot see the essence. Mind does not arise from mind. The place of origin and the originator are not established. When the seeker looks back at the mind, it is separated from the recognition of its essence. Because the mind of the originator is not established, it is known that the recognition of the place of origin is not established. Because the place of origin and the cause cannot be found by searching, it is determined that the nature of mind is emptiness, free from recognition. Thus, because the place of origin is not found in the mind and the mind of the originator is not established, the cause of the first arising of the mind is emptiness. Therefore, the mind is without foundation, without root, and the Dharmakaya is recognized as unborn. Second, examining the dwelling place of the mind, where does the nature of mind dwell? Examining the outer and inner containers and essences, the head and tail of the body, etc., when none of these are seen, looking back at the discriminating consciousness itself, the consciousness is clear and apparent, but because its own nature is not established, it is determined in the great primordial emptiness without foundation and root. Thus, because the dwelling place is not found in the mind, and there is no recognition of the mind of the dweller, the cause of the mind dwelling in the middle is emptiness. This is the recognition that the mind is clear but its own nature is not established, and the Sambhogakaya is unobstructed. Third, examining the place where the mind goes, it is thought that the mind suddenly arises and suddenly disappears. Examining where it ultimately goes, no place to go is found in any of the outer and inner containers and essences, appearance, emptiness, existence, non-existence, etc. Examining the mind that goes, because the recognition of the essence is not seen, it is determined in the unborn, beyond thought mind. Thus, because the place of going is not found in the mind, and there is no recognition of the mind that goes, the cause of the ultimate cessation of the mind is emptiness. This is the determination and recognition that the mind is clear and empty, free from coming and going, in the Nirmanakaya. Thus, for the preliminary or action of the mind, there are three necessities: common, special, and ultimate. First, all the sins of the mind are eliminated, the mind