Tibetan
ས་ཚུལ་གྱི་དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཕྱི་ལྟར་བཤད་པ། ནང་ལྟར་བཤད་པ། གསང་བ་ལྟར་བཤད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཀུན་གསལ་ལས། གཞི་ཉིད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས། ། གཟུང་འཛིན་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་འཁྲུལ། །སྣོད་བཅུད་སྲིད་པ་རིམ་གྱིས་ ཆགས། །ཞེས་པ་དང༌། ཀློང་གསལ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་མ་རིག་འཁྲུལ། །ཡེ་ཤེས་ཁ་དོག་འབྱུང་བ་ལྔ། ། གདོད་ནས་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཉིད་དུ། །འབྲལ་བ་མེད་དེ་མ་རིག་འཁྲུལ། །ཞེས་པ་དང༌། བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། ལྷུན་གྲུབ་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་ཤར། །དེ་ཚེ་རྐྱེན་བཞིའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལས། །འཛིན་པའི་རྒྱ་དང་བཅས་པར་གྱུར། །རླུང་ཆུ་མེ་སའི་དངོས་པོ་ལས། །རྟེན་དང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བྱུང༌། །གཟུགས་མེད་གཟུགས་དང་འདོད་པ་ཡི། །གནས་བཅུ་དག་ནི་ཐོག་མར་བྱུང༌། །ཞེས་པས། འོད་གསལ་སྒྱུ་མའི་སྦུབས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བ་རང་སྣང་དུ་མ་ཤེས་པས། ངོ་བོའི་ཆ་ཙམ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་རྒྱུ་བྱས། ཡུལ་འོད་དུ་སྣང་བས་རྐྱེན་བྱས། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་འཛིན་པར་གཡོས་པས་བདག་པོའི་རྐྱེན་བྱས། དེ་གསུམ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་བྱེད་དུ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བྱས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་དུ་འཁྲུལ་བས་འོད་ཀྱི་སྦུབས་ཤོར་ནས་རྣམ་སྨིན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྦུབས་སུ་ཚུད་དེ། ངོ་བོའི་ཆ་ལ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཆ་ནས་རང་བཞིན་དང་གཟུགས་བརྙན་འོད་ཙམ་དུ་ཤར། ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལས་ཤེས་པ་ཕྲ་མོས་དཔྱོད་བྱེད་ཡུལ་ལ་འཛིན་པས། རང་བཞིན་གྱི་འོད་ལས་ལུས་གྲུབ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཁ་དོག་ལྔ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའི་ཁ་དོག་དང་བཅས་པར་གྲུབ། ངོ་བོའི་ཆ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐུགས་རྗེའི་དཔྱོད་བྱེད་ཤེས་པ་ཕྲ་མོས་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ་སྔོན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དུས་སུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་གོམས་པའི་རིག་པ་རིགས་འདྲ་བས་ཡོད་མེད་གང་དུ་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནས་སེམས་ཉིད་སྟཽང་པའི་བག་ལ་ཉལ་ལངས་ཏེ། ། ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་གནས་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནས་སེམས་ཙམ་དུ་རིག་ཅིང་གསལ་བ་ལས། །གཞན་གང་དུ་ཡང་མ་བརྟགས་པས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའ་དྭངས་པ་ལྟར་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སེམས་གནས་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ་ཁ་དོག་གིས་གསལ་བ་ཙམ་ཡུལ་དུ་ཤར་བ་དེ་ལ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་ཅིང་རྟོག་པའི་ས་བོན་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྟེན་པས་འོག་མིན་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་གཟུགས་ཁམས་བཅུ་བདུན་དུ་རིམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སེམས་རགས་པ་ལས་ལུས་ཀྱང་རགས་པ་འདོད་པའི་ཁམས་གནས་རིགས་ཉི་ཤུར་འཁྲུལ་ལོ། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ནང་ལྟར་བཤད་པ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། དང་པོར་མ་རིག་དྲུག་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་པས། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་ཤིང༌། ངོ་བོ་མ་རིག་པ་དངོས། རང་བཞིན་གྱིས་ཡུལ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱན་བྱས་ནས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱིས་སྡིག་པ་སྤུ་ཙམ་ཞིག་མ་བྱས་པ་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ནི་མ་རིག་པ། །མ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །ཞེས་པས། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ་གསུམ་གྱིས་རྒྱུ་བྱས། རྒྱུའི་རྐྱེན། དམིགས་པའི་རྐྱེན་དེར་འཛིན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་འཁྲུལ་པས། ཡེ་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འཁྲུལ་པ་དཔེར་ན་ཉི་མ་ལ་མུན་པ་དང་སྒྲིབ་པ་མེད་ཀྱང་བར་དུ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པས་ཉི་མ་མི་གསལ་བ་ལྟར། ཡེ་ཤེས་ནུབ་ནས་འཁོར་བའི་མུན་པར་འཁྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་གསལ་ཆ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གདངས་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས། རིག་པའི་རྐྱེན་ལས། ལས་ཀྱི་རླུང་གི་ཁ་དོག་ཕྱིར་གསལ་དུ་ཤར་བ་དེ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་ཤེས་པས་གཉིས་སྣང་གི་འཛིན་པ་ཞུགས་པ་དེའོ། ། དེ་ཉིད་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། རྒྱུ་གཅིག་བྱེད་མེད་རྩ་བ་སྟེ། རང་ངོ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་ཏེ། །འདི་ནི་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་འོ། །ཞེས་སོ། །འཁྲུལ་པ་དེ་ཅི་ལས་བྱུང་ན། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ལས་དྲན་སེམས་འཆར་བའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྟོག་པས་སྦགས། །ཞེས་པས། འཆར་གཞིའི་རིག་པ་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བ། དེ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་སེམས་སུ་སོང་བ་དང༌། སེམས་དང་རྟོག་པ་ངོ་བོ་གཅིག་པས་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་པ་ལ་སྦགས་ཤིང་བསླད་དོ། །རྒྱུ་དེ་ལ་བདག་རྟོག་ཡུན་ཅན་དངོས་སུ་གཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་དེ་ལས་ཡིད་དྲུག་འཛིན་པ་རང་གསལ་དུ་ཤར་བས་འབྱུང་བ་ལྔ་བྱུང༌། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལྔར་མ་ཤེས་པས་དེར་འཛིན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལྔ་གཅིག་ཏུ་འདུས། དེ་འདུས་པས་གཅིག་གྲོགས་གཅིག་གི
Chinese
关于地性的意义归纳为三类，第一类是关于从外在角度讲述迷乱，从内在角度讲述，从秘密角度讲述这三种。第一种是《普明》中所说： “基本身不认识自己的面目，在生起能取所取之时迷乱，器情世间次第形成。” 以及《虚空明》中所说：“从智慧本身产生无明迷乱，智慧的颜色是五大，本来仅仅是智慧，没有分离而无明迷乱。” 以及《大庄严》中所说：“自成空性的境域中显现，那时从四缘的迷乱轮中，变成具有执着的束缚。从风水火土的事物中，产生所依和境的差别。无色、色和欲望的十处最初产生。” 因此，由于不认识光明幻化之宫自成显现为自显，仅仅在本体的方面，以俱生无明为因，以境显现为光为缘，以慈悲的妙用摇动执着为增上缘，这三者同时作为境的行用，作为紧随其后的缘，迷乱为能取所取，从光的宫殿中失去，进入到异熟习气的宫殿中。在本体的方面，在什么也不是的空性境域中，从自性的方面，显现为自性和影像的光芒。从慈悲的方面，以细微的智慧进行分别，执着于境，从自性的光中形成身体，从影像的五色中形成外在的土水火风空的颜色。在本体什么也不是的方面，以慈悲的分辨细微智慧作为种子的方式，在先前自成的时候，习惯于不分别的状态的明，以同类的习气，对于无论有无都无法确定的境，一心安住，迷乱为非有非无的生处。之后，心性空性的习气苏醒，安住在认为什么也没有的状态中，迷乱为一无所有的生处。之后，仅仅觉知和明了心，不对其他任何事物进行观察，迷乱为无边识的生处。之后，如同晴朗的天空一样，心安住在无边之中，迷乱为虚空无边的生处。之后，在虚空空性中，仅仅以颜色显现为境
English
Regarding the meaning of earth nature, it is summarized into three categories. The first category includes explaining delusion from an external perspective, explaining from an internal perspective, and explaining from a secret perspective. The first is as stated in the 'All-Illuminating': "The ground itself does not recognize its own face, delusion arises at the time of the arising of grasping and being grasped, and the vessel and essence of existence gradually form." And as stated in the 'Vast Clarity': "From wisdom itself, ignorance deludes, the colors of wisdom are the five elements, originally only wisdom itself, there is no separation, yet ignorance deludes." And as stated in the 'Great Array': "In the realm of spontaneously accomplished emptiness, it arises, at that time, from the wheel of delusion of the four conditions, it becomes bound with the fetters of grasping. From the elements of wind, water, fire, and earth, the distinctions of support and object arise. The ten places of formless, form, and desire initially arise." Therefore, due to not recognizing the spontaneously accomplished appearance of the luminous illusory palace as self-appearance, merely in terms of essence, with co-emergent ignorance as the cause, with the appearance of the object as light as the condition, with the movement of compassion's ability to grasp as the empowering condition, these three simultaneously acting as the function of the object, as the immediately following condition, delusion occurs into grasping and being grasped, losing from the palace of light and entering into the palace of karmic imprints. In terms of essence, in the realm of emptiness which is nothing, from the aspect of self-nature, light appears as self-nature and image. From the aspect of compassion, with subtle wisdom discriminating and grasping onto the object, from the light of self-nature, the body is formed, from the five colors of the image, the colors of the external earth, water, fire, wind, and space are formed. In the aspect of essence, which is nothing, with the discriminating subtle wisdom of compassion acting as the seed, in the past, at the time of spontaneous accomplishment, the mind accustomed to the state of non-discrimination, with similar habits, focuses single-pointedly on the object that cannot be determined as either existent or non-existent, thus deluding into the birth place of neither existent nor non-existent. Then, the dormancy of the emptiness of mind awakens, abiding in the state of thinking there is nothing, thus deluding into the birth place of nothingness. Then, merely knowing and clarifying the mind, without examining anything else, thus deluding into the birth place of infinite consciousness. Then, like a clear sky, the mind abides in infinity, thus deluding into the birth place of infinite space. Then, in the emptiness of space, only the clarity of color as the object
Chinese
从那里显现的光明，不分别也不作意，由于作意的种子以潜伏的方式存在，因此逐渐错乱为色界十七处禅定，如色究竟天等。之后，从粗大的心也错乱为更粗大的欲界二十处。第二，关于如何显现错乱的内在解释是，在《虚空光明》中说：“最初从六无明中产生。”也就是说，没有了知本体、自性、大悲这三者的特征。本体是真实的无明，自性是境，大悲是庄严。三界众生没有做过一丝一毫的罪业，却在轮回中漂泊。在《摧毁论》中说：“错乱的因是无明，无明有三种。”也就是说，由独一的无明、俱生的无明、遍计的无明这三种作为因。以因的缘、所缘的缘、执着的缘这三种，从智慧的显现中产生错乱。虽然智慧本身没有错乱，但由于因缘而产生错乱，比如太阳本身没有黑暗和遮蔽，但中间被云遮蔽，太阳就不明亮一样。智慧隐没，在轮回的黑暗中漂泊。其中，因的缘是，在本体空性的光明分中，智慧的自光以光环的方式存在，从觉性的缘中，业的气的颜色向外清晰显现，由于没有了知那是本自俱生的智慧，因此产生了二取执着。那便是轮回的开端。在《摧毁论》中说：“一因无作者，是根本，没有了知是自性，这就是轮回的开端。”那么，错乱是从何产生的呢？在《摩尼宝鬘》中说：“从心中生起忆念心，本体被分别念所染污。”也就是说，作为显现基础的觉性如同镜子，由于没有了知那是自性，因此变成了心。由于心和分别念本体相同，因此那便是遮蔽，染污和玷污了自生智慧的觉性。由于将那个因执着为恒常的我和实有，因此称为所缘的缘。从那个心中，六识的执着以自明的形式显现，因此产生了五大。由于没有了知那便是五智，因此执着于此，依靠于此，五大聚集为一。那聚集在一起，一个帮助一个。
English
From that appearing clarity, without conceptualization or intention, because the seeds of intention exist in a dormant state, it gradually becomes confused into the seventeen meditative form realms, such as Akanistha. Then, from the coarse mind, it also becomes confused into the coarser desire realm's twenty abodes. Secondly, the inner explanation of how confusion arises is: In "Vast Expanse of Clarity," it says, "Initially, it arises from six kinds of ignorance." That is, not knowing the characteristics of the three: essence, nature, and compassion. Essence is actual ignorance, nature is the object, and compassion is the adornment. Sentient beings of the three realms, without having committed even a hair's breadth of sin, wander in samsara. In "Refutation," it says, "The cause of confusion is ignorance; ignorance has three aspects." That is, the ignorance of self-identity, the co-emergent ignorance, and the imputed ignorance are the three causes. Through the cause's condition, the object's condition, and the clinging condition, confusion arises from the appearance of wisdom. Although wisdom itself is without confusion, confusion arises due to conditions, like the sun itself having no darkness or obscuration, but being obscured by clouds in between, the sun is not clear. Wisdom is obscured, and one wanders in the darkness of samsara. Furthermore, the cause's condition is that in the clear aspect of the empty essence, the self-radiance of wisdom exists as a halo of light. From the condition of awareness, the color of the wind of karma appears outwardly clear. Because it is not recognized as spontaneously accomplished wisdom, dualistic clinging arises. That is the beginning of samsara. In "Refutation," it says, "One cause, without a maker, is the root; not knowing it as one's own nature, this is the beginning of samsara." So, from what does confusion arise? In "String of Pearls," it says, "Because from the mind arises the mind of memory, the essence itself is stained by conceptualization." That is, the awareness that is the basis of appearance is like a mirror. Because it is not recognized as one's own nature, it becomes mind. Because mind and conceptualization are of the same essence, that itself is an obscuration, staining and defiling the awareness of self-born wisdom. Because that cause is clung to as a permanent self and as real, it is called the object's condition. From that mind, the clinging of the six consciousnesses appears as self-luminous, and thus the five elements arise. Because it is not recognized as the five wisdoms, clinging to that and relying on that, the five elements gather into one. That gathering together, one helps another.