Tibetan
ཕྱི་སྣང་བ་ལ་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། སོ་དང་མཆུ་མ་རེག་ཙམ་དུ་རླུང་དང་ཤེས་པ་ཧཱུཾ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ལ། ཧཱུཾ་གི་གླུ་སྙན་ལ་རིང་བར་བླངས་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཧཱུཾ་དུ་མེ་རེ་རེ་ཁེངས་པར་བསམ་མོ། །ཕྱི་སྣང་བའང་ཧཱུཾ་དུ་མེ་རེ་རེ་བྱུང་བ་ནི་ཚད་དོ། །ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། ཧཱུཾ་བརྗོད་དུས་ཕྱིའི་ཧཱུཾ་དེ་དག་ཁ་སྣའི་སྒོ་ནས་ཞུགས་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་སིབ་སིབ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་པས། ལུས་མི་བདེ་བ་སྙམ་པ་དང༌། ཧཱུཾ་གིས་གང་བ་སྙམ་པ་ནི་ཚད་དོ། །དགོས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་རྩལ་སྦྱང་བ་ལའང་གཉིས་ལས། ཕྱི་སྣང་བ་ལ་རྩལ་སྦྱང་བ་ནི། ཧཱུཾ་མཐིང་ནག་མེ་འབར་བ་ཞིག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཕར་ཐལ་ཚུར་ཐལ་མར་ཐལ་ཡར་ཐལ་ཕུག་པར་བསམ་ཞིང་ཧཱུཾ་དྲག་ལ་ངར་ཆེ་བར་བརྗོད་དོ། །སྣང་བ་སང་སེང་ཁྲལ་ཁྲོལ་དུ་སོང་སྙམ་པ་ནི་ཚད་ དོ། །ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྩལ་སྦྱང་བ་ནི། དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་ཁེ་ཁོལ་མེད་པར་དབུག་གོ །ལུས་ཆུ་ཟླ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཉམས་སྐྱེས་པ་ནི་འབྱོངས་པའི་ཚད་དོ། །དགོས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྡོས་བཅས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་འོད་གསལ་འཇའ་ཚོན་ལྟར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་མཉེན་བཙལ་བ་ནི། མདུན་དུ་དབྱུག་པ་བཙུགས་པ་ལ་ཧཱུཾ་གིས་བ་ཐག་དཀྲིས་པས་རྩེ་མོར་སླེབས་དུས་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ནས་ཧཱུཾ་རིང་བར་བརྗོད་པས། ཤེས་པ་གང་གཏད་དུ་ལྷམ་མེར་སྡོད་པ་སྙམ་པ་ནི་ཚད་དོ། །དེས་ནི་དམིགས་པ་གང་དུའང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ནི། མདུན་ན་ཕར་སྲིན་འགྲོས་ལྟ་བུའི་ལམ་ཕར་འཁྱོག་ཚུར་འཁྱོག་རྒྱང་རིང་པོའི་རི་རྩེ་ཟད་མཚམས་ལ་ཐུག་པར་བསམས་ལ། ཧཱུཾ་རིང་པོར་བརྗོད་ཅིང་དེའི་ཕ་རོལ་ཏུའང་མཐའ་མེད་པར་ཕྱིན་པ་ལ་སེམས་གཏད་པས་དགའ་བ་སྐྱོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་སྐྱེས་པ་ནི་ཚད་དོ། །དེས་ནི་ལུས་ངག་གི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཚུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ངག་གི་སྔོན་འགྲོ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་གསུམ་ལས། ཐུན་མོང་དུ་ངག་གི་སྡིག་པ་འདག་ཅིང༌། ཡོན་ཏན་འཐོབ་མངོན་ཞེན་ལྡོག་པའོ། ཁྱད་པར་དུ་ངག་ཕྱིས་འཁོར་བར་མི་འཇུག་ཅིང༌། ལོངས་སྐུར་གྲོལ་བའོ། །མཐར་ཐུག་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ཀློང་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལའང༌། དང་པོར་རྩད་བཅད་པ། བར་དུ་མཚང་བཙལ་བ། ཐ་མར་གནས་ལུགས་ལ་བརྟག་པ་གསུམ་ལས། རྩད་བཅད་པ
Chinese
外显现的增盛是：牙齿和嘴唇稍微接触时，将气和识与三个吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）混合为一，以悠扬而长久的吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）声歌唱，观想一切显现都充满着吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，如星星般闪耀。外显现也生起如星星般闪耀的吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，这是标准。内蕴身的增盛是：念诵吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）时，观想外面的那些吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字从鼻孔进入，细细地融入身体内部。感觉身体不适消失，并充满吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，这是标准。必要之处是，内外的一切显现都变得无自性。第二，练习力量也有两种：外显现上练习力量是：观想一个深蓝色的、燃烧的吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，将外界所有的大小事物都吹得四处飞散，并以强烈而有力的声音念诵吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字。感觉显现变得空荡荡、乱糟糟的，这是标准。在内蕴身上练习力量是：以同样的观想，毫无遗漏地贯穿自己的身体。身体如水月般显现，并生起无自性的体验，这是成就的标准。必要之处是，内外显现的一切有实法的现象，都将如光明、彩虹般解脱。第三，寻求柔顺是：在前方竖立一根棍子，观想用吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字缠绕绳索，当到达顶端时，就像向外解开一样，将意识专注于此，并长久地念诵吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字。感觉意识专注之处清晰明亮，这是标准。这样就有了可以随意转换到任何目标上的必要。第四，纳入道用是：观想前方有一条像虫子爬行般的道路，弯弯曲曲，通向遥远的山顶尽头，并长久地念诵吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，将心专注于无限地延伸到那条路的尽头，生起喜悦、悲伤等体验，这是标准。这样就有了融入身语行为习惯的必要。像这样做了语言的前行，有三个必要之处：共同的是，消除语言的罪业，获得功德，遣除实执。特别的是，语言不再堕入轮回，并在报身中解脱。究竟的是，在语金刚的法界中获得寂灭。第三是心的前行，也有三个：首先是追根究底，中间是寻找弱点，最后是观察实相。首先是追根究底
English
The increase of outer appearance is: When the teeth and lips slightly touch, mix the wind and consciousness with the three Hūṃs (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) into one, and sing the melodious and long Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) sound, visualizing that all appearances are filled with Hūṃs (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽), shining like stars. The outer appearance also arises with Hūṃs (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) shining like stars, this is the standard. The increase of the inner aggregates is: When reciting Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽), visualize those outer Hūṃs (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) entering through the nostrils and subtly dissolving into the body. The feeling of physical discomfort disappears, and the feeling of being filled with Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) is the standard. The necessity is that all inner and outer appearances become without self-nature. Second, practicing strength also has two aspects: Practicing strength on outer appearances is: Visualize a dark blue, burning Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) that blows all external objects, large and small, in all directions, and recite the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) sound strongly and powerfully. The feeling that the appearance becomes empty and chaotic is the standard. Practicing strength on the inner aggregates is: With the same visualization, completely permeate your own body without any omission. The body appears like a reflection of the moon in water, and the experience of selflessness arises, this is the standard of accomplishment. The necessity is that all phenomena, inner and outer, that appear as substantial, will be liberated like light and rainbows. Third, seeking suppleness is: Place a stick in front of you, visualize wrapping a rope around it with the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) sound, and when it reaches the top, it unwinds outward, focus your awareness on this and recite the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) sound for a long time. The feeling that the awareness remains clear and bright wherever it is focused is the standard. In this way, there is the necessity of being able to transform it to any object. Fourth, incorporating it into the path is: Visualize a path in front of you that is like the crawling of a worm, winding and turning, reaching the end of a distant mountain peak, and recite the Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) sound for a long time, focusing your mind on extending infinitely beyond that path, and the experience of joy, sorrow, etc., arises, this is the standard. In this way, there is the necessity of incorporating it into the habits of body and speech. Having done the preliminary practices of speech in this way, there are three necessities: Commonly, it purifies the sins of speech, obtains qualities, and reverses attachment to phenomena. Specifically, speech will no longer fall into samsara, and will be liberated in the Sambhogakaya. Ultimately, it will pass beyond suffering in the realm of Vajra Speech. The third is the preliminary practice of mind, which also has three: First, investigating the root; second, seeking out the flaws; and third, examining the nature of reality. First, investigating the root
Tibetan
་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ་འདི་གང་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན། བདེ་སྡུག་དང་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན། ཚེ་སྔ་ཕྱིར་ཡང་གང་འཕོས་ཤིང་བརྒྱུད་པ་ཡིན། གཙོ་གང་དུ་འདུག་སྙམ་དུ་བརྟགས་པས། སེམས་གཙོ་ཆེ་བར་ཤེས་པ་ནི་རྐུན་མ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའོ། །མཚང་བཙལ་བ་ནི། སེམས་དང་དེའི་ཡུལ་སྣང་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ་སྟེ། ། དེའང་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་པོ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ལུས་ངག་ལྟར་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། ། ངག་རྗེས་མེད་གཏད་ཡལ། སེམས་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་རྗེས། ཐ་དད་བྱ་དང༌། དད་བྱེད་འདུག་གམ། དཔྱད་ན་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཡིན་དང༌། གཅིག་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པའང་ཞར་ལ་ཁོག་པས་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་དང༌། ནང་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱི་འཛིན་དུས་ན། གཟུགས་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང༌། འཛིན་བྱེད་ཤེས་པ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟགས་པས། ཡུལ་མེད་རྟེན་འབྲེལ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་ ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཆད། །གཉིས་འཛིན་གྱི་མཁར་པོ་འགྱེལ། །བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ནུབ། །དགྲ་གཉེན་གྱི་འཁྲུལ་འཛིན་ཞིག །དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲིན་ཚོགས་དེངས། །ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ལ་ཕྱིན་ཏོ། ། གནས་ལུགས་ལ་བརྟག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ནི་ཡུལ་ལ་འཆར་དུས་ན། ཡུལ་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང༌། ཡུལ་ལས་སེམས་བྱུང་ན་ཡུལ་དེ་རགས་པ་ཡིན་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་བསིལ་བས་མ་གྲུབ་པས་དེའི་ཆོས་བྱུང་བའི་ཡུལ་མེད་པས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་མི་འགྲུབ་བོ། །ཕྲ་བ་ཡིན་ན་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ཆ་ཤས་བརྟག་པས་མི་རྙེད་དོ། །སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ན་སྐད་ཅིག་རང་དུས་ན་སེམས་ཆ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་ཆ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་སྐད་ཅིག་ལ་ཆ་གཉིས་མེད་པས་ཀྱང་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ས་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཀྱང་བྱུང་ངོ་སྙམ་ན། སེམས་དེས་དེ་སྐད་ཟེར་རམ། ཡི་གེ་བྲིས་པ་འདུག་གམ། ཁྱོད་རང་སྙམ་པ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་ཟེར་བ་དང་བྲིས་པ་འདུག་ན་ག་རེ། ཅི་ཡང་མི་འདུག་གོ་སྙམ་པས་དེར་འགྲོ་ན། སྣང་བ་འདི་མུན་པའོ། །སྙམ་པ་བྱས་དུས་དེར་འགྲོའམ། དེས་ན་བློས་བཀོད་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་ཀྱང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ལ
Chinese
是，这个身体、语、意三者漂泊于何处？苦乐和否定、肯定一切的作者是谁？又是谁在前后世流转和传递？若想知道主宰在哪里，得知心是主宰，就像认出了盗贼一样。寻找破绽是：审视心和它的境相二者是一还是异。还有，身语意三者是一还是异？若一，则心也应像身语一样可以被看见、听见。若异，则身体是不可分割的微尘，语是无痕的消失，心如飞鸟般无迹可寻。异体作为和施动者存在吗？若考察，因关系未成立，故非一亦非异。如此，既非二，亦非一的三者聚合，也丝毫没有通过附带方式成立为一或异。同样，对外境色、声、香、味、触，对内境心，当心执持时，境显现为色境，执持者和识二者若考察是一还是异，则会认识到无境的缘起为一，断除能取所取的根本，摧毁二取的高墙，消逝自他的显现，平息敌友的错觉，荡涤否定肯定的云雾，到达如虚空般的法性见解。在审视实相的三种方式中，第一种是审视生处和生者：心在境上显现时，是从境产生心，还是从心产生心？若从境产生心，若境是粗大的，则无法分解为不可分割的微尘，因此没有境产生之法，故从彼产生的生心无法成立。若境是微细的，则考察颜色、形状和部分也无法找到。若从心产生心，则刹那自身之时，心会变成两部分，因为有生处和生者两部分。如此，因为心刹那间没有两部分，所以从心产生心也无法成立。然而，若认为产生了，那心会那样说吗？有文字写着吗？还是你自己在想？若那样说了或写着，那又如何？若认为什么也没有，那就走向了，显现是黑暗。若做了思考，就走向那里吗？因此，用分别念构造的都是虚构，因此自性也无法成立，并且
English
is, where do these three, body, speech, and mind, wander? Who is the doer of all happiness and suffering, affirmation and negation? And who transmigrates and passes through past and future lives? When examining where the master resides, knowing that the mind is the master is like recognizing a thief. Searching for flaws is: examining whether the mind and its object appearance are one or different. Also, are the three, body, speech, and mind, one or different? If one, then the mind should also be seen and heard like the body and speech. If different, then the body is an indivisible atom, speech is a traceless disappearance, and the mind is like a bird flying without a trace. Do the different entities as agent and actor exist? If examined, since the relationship is not established, it is neither one nor different. Thus, the aggregation of three that is neither two nor one does not in the slightest way establish itself as one or different through association. Similarly, for external form, sound, smell, taste, and touch, and for internal mind, when the mind grasps, and the object appears as form, when examining whether the grasper and consciousness are one or different, one realizes that dependent arising without an object is one, cutting off the root of grasping and being grasped, collapsing the fortress of dualistic grasping, extinguishing the appearance of self and other, pacifying the delusion of enemy and friend, clearing away the clouds of affirmation and negation, and reaching the view of suchness like the sky. Among the three ways of examining reality, the first is examining the place of origin and the originator: when the mind appears on an object, does the mind arise from the object, or does the mind arise from the mind? If the mind arises from the object, if the object is coarse, then it cannot be broken down into indivisible atoms, therefore there is no dharma of the object arising, so the arising mind from it cannot be established. If the object is subtle, then examining color, shape, and parts cannot be found. If the mind arises from the mind, then at the moment itself, the mind will become two parts, because there are two parts, the place of origin and the originator. Thus, since the mind does not have two parts in an instant, the place of origin of the mind arising from the mind cannot be established. However, if one thinks it has arisen, does the mind say that? Is there writing? Or are you thinking it yourself? If it says that or writes, then what? If one thinks there is nothing, then one goes there, the appearance is darkness. If one thinks, does one go there? Therefore, what is constructed by the mind is fabricated, therefore nature cannot be established, and that