Tibetan
ས་འཆོར་རོ། །སྐལ་པ་ལས་ཀྱི་རླུང་བྲོས་པས་ཤེས་པ་ཟང་ཟིང་ཕྱད་ཕྱོད་བྱེད་ཅིང༌། རྩ་ཕྲན་གྱི་ཁྲག་རྣམས་སྲོག་རྩའི་ནང་དུ་འདུའོ། །དེའི་ཚེ་ཕྱིའི་སྣང་བ་ས་སྲོས་པ་བཞིན་འཐིབས་ཀྱིས་སོང༌། རིག་པ་སྙིང་གི་དཀྱིལ་དུ་འདུས་ནས་དྲན་པ་ཉམས་དུས་དེར། སྲོག་རྩའི་ནང་ནས་ཁྲག་ཐིགས་དང་པོ་གཅིག་སྙིང་དུ་བརྒྱབ་པས་ཁ་མིག་སྐྱ་ལོག་གིས་འགྲོ །གཉིས་པས་མགོ་ཁུག་པ་ཅིག་བྱུང་ནས་ཧ་ཟེར་དབུགས་ཕྱིར་མདའ་གང་དུ་སོང་ནས་འཆད། ཁྲག་ཐིགས་གསུམ་པས་ཨིག་ཅེས་དབུགས་འདོམ་གང་དུ་སོང་ནས་ཕྱི་དབུགས་འཆད་ དོ། །དེ་དུས་རིག་པ་སྙིང་གི་ནང་ན་ཁྲག་གིས་བརྒྱལ་ནས་མི་གཅིག་ཟན་ཟ་བའི་རིང་དུ་དྲན་རྟོག་གང་ཡང་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ཉིད་བར་དོ་ནི་ལམ་འཕྲང་གི་དགྲ་རང་གི་གྲོགས་སུ་ཤེས་པས་འཇིགས་པ་མེད་པའམ། མ་བུ་འཕྲད་པས་ཡིད་ཆེས་པ་ལྟར་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས། ཐ་མའི་རབ་བུམ་པ་ཆག་པ་ལྟ་བུ་ནི། དེ་ནས་རླུང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཐིམ་པས་ནང་དབུགས་ཆད། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་ཐིམ་པས་སེམས་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་སྟེ་དར་ཅིག་བརྒྱལ་བ་དེ་སངས་མ་ཁད་ལ། ཞི་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ། དབྱར་མ་སྟོན་གྱི་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ཤར་ཏེ། དེ་ཉིད་ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀ་དག་གི་གཞི་ལ་རང་གྲོལ་བའོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའ་འོད་གསལ་ལ་ཐིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། རང་གི་མིག་གཉིས་ནས་འོད་ཀྱི་ཟེར་ཐག་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ཤར་བ་ནི་མིག་ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་ཀྱི་ཐག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིག་པ་གཏད་པས་ཡར་གྱི་ཟང་ཐལ་ཀ་དག་གི་ངང་དུ་གྲོལ་ལོ། །དེ་ངོས་མ་ཟིན་ན་ཟེར་ཐག་དེ་ལས་མཆེད་པས་དུས་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། འོད་གསལ་གྱི་ཞིང་ཁམས་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། ཕྱི་ས་རྡོ་རི་བྲག་རྩི་ཤིང་ནགས་ཚལ། ཉི་མ་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་རྣམས་ནུབ་ནས། ནང་ཆོད་ཉིད་འོད་གསལ་གྱི་རང་སྣང་རྣམ་པར་དག་པ་ཕྲ་ལ་དངས་པ། གསལ་ལ་འཚེར་བ། རང་བཞིན་གྱི་བཀྲ་ལ་ཉམས་ང་བ། ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་ལྟར་ནམ་མཁའི་མཐས་ཁྱབ་པར་ཀུན་ཏུ་མེ་རེ་རེ་ཤར་བས་སྣང་སྲིད་འོད་དང་འོད་ཟེར་གྱྀ་ཕུང་པོར་འབར་བ། བཏེག་ན་འཕར་ཞིང༌། མནན་ན་ནེམ་ཞེས་བྱེད་པ་ན། རང་ཉིད་སྣང་བྱེད་འོད་ཀྱི་ལུས་སུ་གསལ་ཞིང་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་འོད་ཟེར་རྣམ་ལྔའི་ར་བ་གུར་བླ་བྲེ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཆེ་ལ་ལྷུན་སྡུག་ཅིང་དམིགས་སུ་མི་ཚུད་པར་འཆར་རོ། །དེའི་ཚེ་སྣང་བ་མཆེད་པ་རྣམས་རང་སྣ
Chinese
地消逝了！由于业力的风逃逸，意识变得混乱而摇摆。细脉中的血液都汇集到命脉中。那时，外在的显现如同黄昏般昏暗。意识汇集到心脏的中央，当记忆消失时。从命脉中，第一滴血滴入心脏，导致口眼发白。第二滴导致头部抽搐，发出“哈”的声音，气息向外射出一箭之远而中断。第三滴血发出“噫”的声音，气息射出一寻之远，外呼吸停止。那时，意识在心脏中被血所麻痹，如同一个人吃饭的时间里没有任何记忆和思维。第三个是法性中阴，因为知道道路险阻的敌人是自己的朋友而没有恐惧，或者像母子相遇一样充满信心，凭借感官的差别。最后的极点就像瓶子破碎一样。之后，气融入于识，内呼吸停止。识融入于虚空，心融入于法界，短暂的昏迷刚一清醒。被称为寂静法身的虚空，如同夏末秋初的虚空，显现出无云的景象。仅仅认识到这一点，就能在原始清净的基上自然解脱。之后，被称为虚空融入光明。从自己的双眼中射出光芒的丝线，升向虚空的顶端，这被称为眼睛慈悲永不中断的绳索。将意识专注于此，就能向上穿透，在原始清净的状态中解脱。如果不能认识到这一点，从光线中散发出的显现不会改变时间，光明净土如镜面上日出般显现。外在的土地、石头、山脉、岩石、植物、森林。太阳、月亮等显现都消失了。内在的纯净光明自显清净、微细而澄澈。明亮而闪耀。自性的光辉而令人敬畏。如同见到外在的大海，无处不在地遍布虚空的边缘，每个地方都闪耀着光芒，显有都燃烧成光和光芒的集合。抬起时跳动，按下时柔软。自身显现为能显现的光明之身，四面八方都被五种光芒的围墙，巨大的帐篷帷幔所覆盖，一切显现都广大而庄严，无法被固定地显现出来。那时，显现的散发都是自显
English
The earth vanishes! As the winds of karma flee, consciousness becomes confused and wavering. All the blood from the fine veins gathers into the life vein. At that time, the outer appearances become dim, like dusk. Consciousness gathers in the center of the heart, and when memory fades. From within the life vein, the first drop of blood strikes the heart, causing the eyes and mouth to turn pale. The second causes the head to convulse, and with a "ha" sound, the breath shoots out an arrow's length and ceases. The third drop of blood causes a "hik" sound, the breath shoots out an arm's length, and the outer breath ceases. At that time, consciousness is paralyzed by blood within the heart, and there is no memory or thought for the time it takes a person to eat a meal. The third is the bardo of dharmata, without fear because one knows that the enemy on the path is one's own friend, or with confidence like a mother and child meeting, through the distinctions of the senses. The final extreme is like a vase breaking. After that, the wind dissolves into consciousness, and the inner breath ceases. Consciousness dissolves into space, and the mind dissolves into the dharmadhatu, and just as that brief faintness clears. What is called the space of the peaceful dharmakaya, like the cloudless sky of late summer and early autumn, dawns as an appearance. Merely recognizing that, one is naturally liberated on the basis of primordial purity. After that, what is called space dissolving into clear light. From one's own two eyes, threads of light shoot forth into the expanse of space, which is called the rope of the eyes' unceasing compassion. By focusing consciousness on that, one is liberated upwards into the state of primordial purity. If one does not recognize that, the appearances that emanate from the light threads change without changing time, and the realm of clear light appears like the sun rising on the surface of a mirror. The outer earth, stones, mountains, rocks, plants, forests. The appearances of the sun, moon, and so forth all disappear. The inner, decisive, clear light's self-appearance is pure, subtle, and clear. Bright and radiant. The awe-inspiring radiance of self-nature. Like seeing the outer great ocean, everywhere pervading the edge of space, with each place flashing with light, all of existence blazing as a mass of light and rays. When lifted, it throbs, and when pressed, it is soft. One's own self appears as a luminous body of light, and in all directions, the enclosure of the five lights, covered by a great tent of curtains, all appearances are vast and magnificent, and appear without being fixed. At that time, the emanating appearances are all self-appearances.
Tibetan
ང་དུ་ངོ་ཤེས་པས་རང་སྣང་དུ་གྲོལ་ལོ། །དེ་ནས་འོད་གསལ་ཟུང་འཇུག་ལ་ཐིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་དེ་རྣམས་ཞི་ཁྲོའི་ཚོམ་བུར་འཆར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཐ་མའི་འབྲིང་སེང་གེའི་གསོབ་མཐོང་བ་ལྟ་བུའི་གྲོལ་ལུགས་འབྱུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་གདངས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་འཕྲོ་བས་སྒྲ་འོད་ཟེར་གསུམ་གྱི་རྣམ་པས་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་གྱིས་ཤར་བའི་ཚེ། སྔར་གོམས་པའི་གདམས་པ་གཞིའི་འོད་གསལ་མ་དང༌། ཕྱིས་ཤར་བ་བུ་རང་བྱུང་གི་འོད་གསལ་གཉིས་མ་བུ་འདྲེས་ཏེ་རང་ཤར་རང་སྣང་དུ་གྲོལ་ལ། དེ་ནས་ཡང་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ། སྙིང་གའི་ཞི་བའི་ཚོམ་བུ་ལྔ་ཚན་ལྔ་རིམ་གྱིས་འཆར་བས། ཞག་དང་པོ་ལ་འབྱུང་བ་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པའི་གདངས་མཐིང་གའི་དབུས་སུ་རྣམ་སྣང་གིས་གཙོ་བྱས་རིགས་ལྔའི་ཚོམ་བུ་འབུམ་ཕྲག་གྲངས་མེད་པ་འཆར་ཏེ། རང་སྣང་དུ་ཤེས་པས་རྣམ་སྣང་གི་ངོ་བོར་གྲོལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞག་ལྷག་མ་བཞི་ལ་རིགས་གཞན་བཞིའི་ཚོམ་བུ་སོ་སོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དང༌། སེམས་མ་དང༌། སྒོ་མར་བཅས་པ་སྟེ། ཚོམ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཚན་འབུམ་ཕྲག་བརྗོད་དུ་མེད་པས་སྟེང་འོག་ཕྱོགས་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུ་རིགས་ལྔ་ལྔ་ལྡན་དང༌། ཡུམ་དང་བཅས་པས་བཅུ་ལྡན་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱང་འབྱུང་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རེ་རེ་བཞིན་བཅུ་བཅུ་སྟེ་བརྒྱ་ལྡན་དང༌། དེ་ཉིད་ཕྱོགས་བཅུར་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུར་སྣང་བས་སྟོང་ལྡན་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་གདངས་ལས་ཡང་ཕྱོགས་བཅུར་དེ་སྙེད་སྣང་བས་འབུམ་ལྡན་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་མཆེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་པ་ཀུན་ཏུ་གསལ་བར་འཚེར་བ། ལྷུན་སྡུག་པ། དཔངས་མཐོ་ཞིང་བཀོད་ལེགས་པས་བརྒྱན་པར་འཆར་རོ། །དེའི་ཚེ་གནད་གསུམ་གྱི་གདམས་པ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། འཇུག་པ་ཤེས་པའི་གནད། གྲོལ་བ་ལུས་ཀྱི་གནད། མཐར་ཕྱིན་པ་ངོ་ཤེས་པའི་གནད་དོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས། རིག་པ་འོད་ལ་ཕར་འཇུག་པ་ནི། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་འོད་ཟེར་ཀྱི་ཟེར་ཐག་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་སྙེ་ཚོན་སྒྲིལ་མ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཚོམ་བུའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་འབྲེལ་ཏེ། ཟེར་ཐག་དེ་ལ་ཡང་ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་གྲངས་མེད་པ་འཆར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཚོམ་བུའི་ཐུགས་ཀར་རིག་པ་གཏད་དེ་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ལ་བཞག་པས་ཚོམ་བུའི་སྐུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྲོལ་ལོ། །གཉིས་པ་འོད་རིག་པ་ལ་ཚུར་འཇུག་པ་ནི། ཚོམ་བུའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཀྱང་འོད་ཀྱི་ཟེར་ཐག་ཤར་བ་ལ་སླར་འདུས་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལ་རང་གི་སྙིང་གར་ཐི
Chinese
認識我便於自顯中解脫。然後，所謂融入光明雙運，即是彼等顯現化為寂怒壇城之聚集。屆時，將生起如末期中陰見到獅子伸展般的解脫方式。剎那間，音聲之身放射，以聲、光、芒三種形態，忿怒尊之壇城次第顯現之時，憶念先前串習之口訣，本基光明母與後顯之子自生光明二者母子相合，於自顯自現中解脫。然後，又有所謂大雙運之顯現。心間之寂靜壇城，五部五層次第顯現。第一日，清淨法界之自性，於藍色中央，由毗盧遮那佛為主之五部壇城，顯現無數百千俱胝，於自顯中知曉，便於毗盧遮那佛之體性中解脫。如是，於剩餘四日，其他四部之壇城，各自方向之菩薩與佛母及門神等，壇城之五部百千俱胝不可言說，於上下四方一切處，具足五部，與佛母具足則具足十，彼等亦以五大與五智之區分，一一具足十，則具足百，彼等又於十方顯現百倍，則具足千，彼等之自性又於十方顯現如是之多，則具足百千，彼等之顯現所生之佛身，不可思議，如虛空所遍及之處，皆明亮照耀，莊嚴秀麗，高大且以精美陳設所莊嚴而顯現。屆時，應當憶念三要訣之口訣，即入門為知之要訣，解脫為身之要訣，究竟為認識之要訣。初者亦有二，明覺融入光中者，從自己心間，光芒之線極其纖細，如線團般，與壇城諸尊之心間相連，於彼光線上，又顯現無數微細明點。屆時，將明覺置於壇城諸尊之心間，安住於明空之狀態，便與壇城之身無二無別而解脫。二者，光融入明覺中者，從壇城諸尊之心間，亦放射光芒之線，復又聚集，剎那間融入自己之心間。
English
Recognizing myself, I am liberated in self-manifestation. Then, the so-called merging into the luminosity of union is when those appearances manifest as a gathering of peaceful and wrathful mandalas. At that time, a liberation method occurs like seeing a lion stretching in the intermediate state of death. In an instant, the bodies of sound radiate, and as the wrathful mandala gradually appears in the form of sound, light, and rays, remembering the previously practiced instructions, the original luminosity of the base and the later-arising luminosity of the self-born son, the two luminosities of mother and son merge, and one is liberated in self-manifestation. Then, there is also the so-called appearance of great union. The peaceful mandala of the heart, five groups of five layers, gradually appear. On the first day, the essence of the pure realm of space, in the center of blue, with Vairochana as the main figure, hundreds of thousands of millions of mandalas of the five families appear. Knowing it as self-manifestation, one is liberated in the essence of Vairochana. Similarly, on the remaining four days, the mandalas of the other four families, each with their respective bodhisattvas, consorts, and gatekeepers, appear in their respective directions. The fivefold mandalas of the groups are countless hundreds of thousands of millions, so that in all directions, above and below, there are five families fully endowed, and with the consorts, they are tenfold endowed. These also, with the distinctions of the elements and wisdoms, each one is tenfold endowed, thus being a hundredfold endowed. These then appear a hundredfold in the ten directions, thus being a thousandfold endowed. From the essence of these, again in the ten directions, that many appear, thus being a hundred thousandfold endowed. The bodies of the Buddhas arising from the appearances of these are inconceivable, shining brightly everywhere that space pervades, beautiful and magnificent, tall and adorned with exquisite arrangements. At that time, one should remember the instructions of the three key points: entering is the key point of knowing, liberation is the key point of the body, and ultimate attainment is the key point of recognition. The first also has two aspects: when awareness enters into light, from one's own heart, a ray of light, extremely thin, like a coiled thread, connects to the hearts of the deities of the mandala, and on that ray of light, countless tiny bindus appear. At that time, placing awareness in the hearts of the deities of the mandala, and abiding in the state of clarity and emptiness, one is liberated, inseparable from the body of the mandala. Secondly, when light enters into awareness, from the hearts of the deities of the mandala, a ray of light also radiates, and then re-collects, merging into one's own heart in an instant.