Tibetan
སུ་ཤར་ཡང་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་མི་གཡོ་བར་གནས་པའི་རང་རྩལ་འགག་མེད་དུ་འཕྲོ་བའི་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་དང་གནས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་རྒྱ་མཚོའི་ངང་དུ་ཞི་ཞིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ལྟར། རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཐོལ་སྐྱེས་ཐོལ་ནུབ་ཆོས་ཉིད་གྱི་ངང་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྨད་བྱུང་ལས། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོའི་རྦ་རླབས་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རྦ་རླབས་གཡོ་བ་ཀུན། ། གདོད་མ་གཞི་ཡི་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ། །ཞེས་དང༌། དོ་ཧ་ལས་ཀྱང༌། ཇི་སྲིད་སེམས་ལས་རྣམ་འཕྲོ་བ། །དེ་ཉིད་མགོན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆུ་དང་རླབས་དག་གཞན་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་སེམས་གནས་ན་གདོད་མའི་ངང་དུ་གནས། འཕྲོ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར། མཉམ་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཡན་པས་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་གནས་པ་མི་བསང༌། འཕྲོ་བ་མི་དགག །མཉམ་པ་མི་སྒྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པས་དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པའོ། །ཞེས་ངོ་འཕྲོད་པར་གདབ་ཅིང༌། དེ་ཡང༌། སྔར་སྐབས་དེ་དང་དེར་བསྒོམ་བྱའི་དོན་ལ་རིག་ཐོག་ཏུ་ཉམས་མྱོང་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ངོ་སྤྲོད་བཏབ་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ན་དེའི་རྒྱུན་མ་ཉམས་པར་བསྐྱངས་པས་རིམ་གྱིས་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཤིང༌། ཡང་དུས་དེར་སྒོམ་དོན་ལ་མྱོང་བ་མ་སྐྱེས་པར་གོ་ཡུལ་དུ་སོང་ན་སྐབས་འདིར་ངོ་སྤྲོད་བཏབ་ཀྱང་བྱ་ཤོར་དུ་འགྲོ་བས། སྔར་བཤད་པའི་དམིགས་རིམ་རྣམས་སླར་ཡང་འབད་པས་སྒོམ་ཞིང༌། ཕྱིས་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ་ཚུལ་གྱི་ཐོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་སྦྱར་ནས་བསྟན་ཅིང་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རིམ་གྱིས་དོན་ལ་མྱོང་བའི་སྣེ་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་སྐབས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་སྤྱྀར་བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ནི། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། ། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང༌། །དེ་སྤང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་གསུངས་པ་ཉིད་འདིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ཡང༌། གང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ་སྔར་ལས་རྣམ་རྟོག་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། ཡང༌། རེས་འགའ་ཧ་ཕྱད་དེ་བ་ལ་གནས་ཤིང༌། རེས་མི་གནས་པ་དང༌། གནས་ཀྱང་གཏིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེགས་པ་ཞིག་འབྱུང་བས། དེ་གསུམ་ག་ཡང་གནས་པར་རྩོམ་པ་ཡིན་ཞིང༌། འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་བཀག་པས་མི་ཁེགས་པས། དེ་ལ་ཤེས་པ་མཐའ་མེད་དུ་སྤྲོས་ནས་ཨར་ལ་གཏད་པས་མཐར་རྟོག་པ་མཐུ་རྡུགས་ནས་གནས་པའི་རང་སོ་ཟིན་པ་ཞིག་འོང་བས་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྫིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་ བཞིན། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ། །ཅེས་འ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་གནས་འགྱུ་ལྟོས་བཞག་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་དང་ནང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ཞིང་སྐྱེ་འགག་རྟག་ཆད་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་རྩལ་མདངས་འགག་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་གུ་ཡངས་ཕྱད་དེ་བ། གསལ་ཧྲིག་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དེའི་རང་སོ་ཡེངས་མེད་དུ་བསྐྱངས་པ་ལས་གནས་ལུགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཇེ་འཕེལ་ཇེ་བརྟན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་ན་རླུང་རོ་བསལ། ལུས་གནད་སྒྲིམ་ཞིང་ལྟ་སྟངས་གཏོང༌། ཤེས་པ་ལ་ངར་བཏགས། རིག་པ་ཧུར་བཏོན་པས་ཨར་ལ་གཏད། འཕྲོ་ཞིང་རྒོད་ན་ལྟ་སྟངས་དམད། ལུས་གནད་ལྷོད་ཆ་འཚོལ། མིག་ཕབ། ཞེ་གཏིང་ནས་གློད་ལ་རང་བབས་སུ་འཇུག་གོ །ཡང་སྐབས་རེར་ནམ་མཁའ་དྭངས་ཤིང་སྤྲིན་མེད་པའི་ཚེ། ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པས་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ལྟ་སྟངས་བཅུན་ནས་བལྟས་པས། དཔེ་ཕྱིའི་ནམ་མཁའི་སྟོང་མདངས་ཀྱིས་གོ་ཕྱེ་ནས། དཔེ་ཅན་ནང་ཤེས་པའི་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས། གསང་བ་འོད་གསལ་སྙིང་པོ་ནམ་མཁའ་གསལ་སྟོང་མཐའ་དབུས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར་རོ། །དེ་ཡང་ལྟེངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱང༌། བྱིང་ན་གསེང༌། རྒོད་ན་དབབ། སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དང་བསྲེ་རྩལ་སྦྱོང་བོགས་འདོན་གྱི་གནད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་གསུང་ལས་སོ།། །། ༈ དོན་གཉིས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་སྟོན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ་སྒོ་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་བཏང་བ། དངོས་གཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ། རྗེས་སྣང་ཉམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་སྒོ་གསུམ་བྱ་བ་གཏོང་བ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། མངོན་སུམ་གནད་དུ་དབབ་པའི་ཕྱིར། །ཕྱི་ནང་གསང་བའི་བྱ་བ་ནི། །ལུས་ངག
Chinese
无论如何显现，都不作扬弃、取舍，而是安住于自现状态，由于无碍地放射出安住于法性中不动的自力，故而显现和安住的自性是无二的，犹如从大海中显现的波浪，最终平息于大海中且不可分割一样。无论显现何种分别念，都是自然生起自然消逝，不会超出法性的状态，所以应当如此理解。如《奇妙》中所说：“犹如大海的波浪，心之波浪的所有动摇，融入原始的基础之海。”又如《多哈》中所说：“只要从心中显现，那即是怙主之自性，水和波浪难道是不同的吗？”如是所说。因此，心若安住，则安住于原始状态；若显现，则显现为智慧的游舞；若平等，则在无二的状态中舒展，无论如何作为，都不会超出法性的游舞，因此安住不需赞颂，显现不需遮止，平等不需修证。无论如何显现，都不执着于此，故而与超越扬弃、取舍的法性自性大圆满之见解相契合。如此确立认识。 并且，以前在那个时候，对于所修的意义，在觉性上生起体验，将此体验确立为认识，如果在见地上断除了增益，则不失其相续地守护，逐渐会获得稳固。又，在那时，对于所修的意义没有生起体验，而是停留在理解层面，则此时确立认识也会徒劳无功。所以，以前所说的观修次第，再次努力修习，之后将体验生起的方式与认识相结合而指示，并加以修持，逐渐会把握到体验意义的开端。 此外，此时应当了解的是，如此修持道时，通常禅定的障碍是，如所说：“懒惰以及诀窍等，遗忘、沉没和掉举，不作和作，这些是五种过患。”并且，其对治是：“舍弃彼等之作有八种，安住以及安住于彼，因和果亦如是，不忘对境，沉没和掉举以及分别念，舍弃彼等之现行作，寂止之时”， "english_translation": "Whatever arises, without rejecting or accepting, but leaving it in its natural state, the self-power that radiates unceasingly while abiding immovably in the nature of reality, therefore the nature of arising and abiding are non-dual, just as waves arise from the ocean but subside into the ocean and are indistinguishable. Whatever thoughts arise, they arise and dissolve naturally, not exceeding the state of dharmata, so it should be understood. As it says in the "Wonderful": "Like the waves of the ocean, all the movements of the waves of the mind, dissolve into the original ground ocean." And as it says in the "Doha": "As long as it arises from the mind, that is the nature of the protector, are water and waves different?" As it is said. Therefore, if the mind abides, it abides in the original state; if it arises, it appears as the play of wisdom; if it is equal, it expands in the state of non-duality, no matter what is done, it does not exceed the play of dharmata, therefore abiding does not need praise, arising does not need to be stopped, equality does not need to be cultivated. No matter how it arises, it is not grasped as such, therefore it is in accordance with the view of the Great Perfection of the nature of reality that transcends rejection, acceptance, taking and abandoning. Thus establish recognition. Moreover, at that time, when experience arises in awareness regarding the meaning to be meditated upon, establishing that experience as recognition, if the imputation is cut off on the ground of the state, then guarding that continuity without losing it will gradually lead to stability. Also, at that time, if experience does not arise regarding the meaning to be meditated upon, but remains at the level of understanding, then establishing recognition at this time will also be in vain. Therefore, the previously explained stages of visualization should be practiced again with effort, and later the way of arising experience should be combined with recognition and shown, and practiced, so that gradually the beginning of experiencing the meaning will be grasped. Furthermore, what should be understood at this time is that when practicing the path in this way, the obstacles to meditation in general are, as it is said: "Laziness and instructions, forgetting, sinking and agitation, not doing and doing, these are the five faults." And, the antidote to that is: "Abandoning those actions has eight aspects, abiding and abiding in that, cause and effect are also like that, not forgetting the object, sinking and agitation and thoughts, abandoning those manifest actions, when pacified, the true state"
English
Whatever arises, without rejecting or accepting, but leaving it in its natural state, the self-power that radiates unceasingly while abiding immovably in the nature of reality, therefore the nature of arising and abiding are non-dual, just as waves arise from the ocean but subside into the ocean and are indistinguishable. Whatever thoughts arise, they arise and dissolve naturally, not exceeding the state of dharmata, so it should be understood. As it says in the "Wonderful": "Like the waves of the ocean, all the movements of the waves of the mind, dissolve into the original ground ocean." And as it says in the "Doha": "As long as it arises from the mind, that is the nature of the protector, are water and waves different?" As it is said. Therefore, if the mind abides, it abides in the original state; if it arises, it appears as the play of wisdom; if it is equal, it expands in the state of non-duality, no matter what is done, it does not exceed the play of dharmata, therefore abiding does not need praise, arising does not need to be stopped, equality does not need to be cultivated. No matter how it arises, it is not grasped as such, therefore it is in accordance with the view of the Great Perfection of the nature of reality that transcends rejection, acceptance, taking and abandoning. Thus establish recognition. Moreover, at that time, when experience arises in awareness regarding the meaning to be meditated upon, establishing that experience as recognition, if the imputation is cut off on the ground of the state, then guarding that continuity without losing it will gradually lead to stability. Also, at that time, if experience does not arise regarding the meaning to be meditated upon, but remains at the level of understanding, then establishing recognition at this time will also be in vain. Therefore, the previously explained stages of visualization should be practiced again with effort, and later the way of arising experience should be combined with recognition and shown, and practiced, so that gradually the beginning of experiencing the meaning will be grasped. Furthermore, what should be understood at this time is that when practicing the path in this way, the obstacles to meditation in general are, as it is said: "Laziness and instructions, forgetting, sinking and agitation, not doing and doing, these are the five faults." And, the antidote to that is: "Abandoning those actions has eight aspects, abiding and abiding in that, cause and effect are also like that, not forgetting the object, sinking and agitation and thoughts, abandoning those manifest actions, when pacified, the true state"
Chinese
安住于此。（藏文）如是至尊慈氏所说，于此亦应知晓。即于何者入于等持之时，如较先前生起更多分别念等，又，有时哈察（藏文）而住，有时不住，住亦于深处生起微细作意无法止息。彼三者皆为安住而精进，然因阻断分别念之散布而无法止息，于此将觉性无边扩展而交付于“阿（藏文）”上，最终分别念力衰竭而获得安住之自性，安住于彼状态，如从水池飞起之乌鸦一般，绕行复绕行，复又落于此处。如是也。又，非为住与动之观待者，不堕于外六境与内识二者之边，超越生灭常断之觉性，自知自明之体性，力光无碍之显现，宽广坦然。明亮清晰，超越言说之境，彼之自性无散乱而守护，则对实相之证悟将愈发增进稳固。又，若昏沉较重，则遣除风息，身要端正，放开视线，于觉性上施加力量，猛力策励明觉，交付于“阿（藏文）”上。若散乱掉举，则降低视线，身要放松，眼睑下垂，从内心深处放松而任其自然。又，有时于天空晴朗无云之时，背对太阳，收敛视线而观望天空之广袤，譬如以外部天空之空明开启，譬喻内在觉性之虚空清净，从中，秘密光明藏，天空明空，超越一切边际与中心之法性，于刹那间显现。是故，若掉举则于止观上各自勤修，若昏沉则提振，若掉举则降伏，于一切行住坐卧中修持融合之诀窍，乃是增进功德之要诀，如是乃是全知大法王之教言。第二，不造作之智慧现前开显，分三：前行舍弃三门之行持，正行依止无漏之智慧于相续，后行显现觉受之生起方式。首先，舍弃三门之行持：于《虚空光明》中云：为使现前之要诀得以生起，外内秘密之行持，身语