Chinese
不仅要舍弃伺察和预言，甚至连善念的分别念也放下，安住于自性状态，就像水不浑浊就会清澈一样，三门在基础上变得清澈，因此能圆满成就禅定和止观的殊胜之因。正如《般若经》中所说：“修持般若波罗蜜多，就是修持虚空。” 这句话的意思也是一样的。这样一来，暂时三门会变得调顺，四大不会紊乱，疾病和灾难不会发生，并且安住于自性禅定。最终，三门的执着会自然清净而解脱。第二是显示返回原位，以及返回的方式。第一是：《虚空光明》中说：“为了证悟原始清净的意义，从调顺中放下，然后返回原位。”因此，先前放下调顺的心性，安住于光明而不分别的状态，然后通过行为的寂静、中间和粗猛的因缘，逐渐引导，学习习惯。就像想要了解剑的轮转，首先要学习木剑一样。第二是：《逝后》中说：“声闻、菩萨、忿怒尊，以各自的姿态返回原位。”因此，首先是声闻的姿态，身体以具足七支坐法而不动摇。语不说话，使气息的运行自然缓慢。眼睛凝视鼻尖前方的虚空。对于六识的显现，不喜不嗔，安住于自性状态，因此，外缘显现以自性光明，却不失去不分别的状态，要学习这个。正如《虚空光明》中所说：“以声闻寂静的姿态，身语意三调顺。”第二是菩萨的姿态：其他与先前一样，只是眼睛凝视虚空，首先观看，由那个因缘所产生的刹那间的意识，也是光明而不停滞地显现。显现的当下，就了悟到自身并非自性成立，显现和空性无二，如水月一般。正如（经文）所说：“以菩萨的姿态，将获得调顺和安乐。”第三是忿怒尊的姿态：不失去禅定的状态，起身，脚步杂乱地走动。眼睛转动着看。口中发出哈哈
English
Not only abandoning speculation and prophecy, but also letting go of even the conceptual thoughts of virtue, and abiding in the natural state. Just as water that is not turbid becomes clear, the three doors become clear on the basis, thus accomplishing the perfect cause of meditation and tranquility. As it is said in the Perfection of Wisdom Sutra: "To practice the Perfection of Wisdom is to practice space." This statement has the same meaning. In this way, the three doors will be temporarily subdued, the elements will not be disturbed, diseases and disasters will not occur, and one will abide in natural meditation. Ultimately, the clinging of the three doors will be naturally purified and liberated. The second is to show the return to the original state, and the manner of returning. The first is: In the "Longsal," it says: "For the sake of realizing the meaning of primordial purity, having let go from the subdued state, then return to the original state." Therefore, the mind-essence that was previously let go into a subdued state, abiding in clarity and non-conceptualization, is then gradually guided by the causes of peaceful, intermediate, and intense actions, and one should learn to become accustomed to it. Just as one who wants to understand the whirling of a sword must first learn with a wooden sword. The second is: In the "Dasjé," it says: "The Shravaka, Bodhisattva, and Wrathful One, return to their original state with their respective postures." Therefore, first is the posture of the Shravaka, the body remains unmoving with the seven-point posture. Speech is silent, allowing the flow of breath to naturally slow down. The eyes gaze steadily at the space in front of the tip of the nose. Without delighting or disliking the arising of the six consciousnesses, abiding in the natural state, therefore, the appearance of circumstances is clear in its own nature, yet one should learn not to lose the state of non-conceptualization. As it is said in the "Longsal": "With the peaceful posture of the Shravaka, the three doors of body, speech, and mind are subdued." Second is the posture of the Bodhisattva: The rest is the same as before, except that the eyes gaze steadily into space, and upon first looking, the consciousness that arises from that circumstance, in that instant, also appears clearly and without obstruction. At the moment of appearance, one realizes that oneself is not inherently established, and that appearance and emptiness are inseparable, like a reflection of the moon in water. As it is said (in the text): "With the posture of the Bodhisattva, one will attain subdual and bliss." Third is the posture of the Wrathful One: Without losing the state of meditation, one rises and takes irregular steps. The eyes move and look around. The mouth utters haha
Tibetan
ཧི་ཧི་ཞེས་སོགས་བརྗོད་ཅིང་རིག་པ་ཧུར་ཕྱུངས་ཏེ་རྩལ་སྦྱངས་པས་རང་ཤར་སྤྲོས་བྲལ་བསལ་བཞག་མེད་པ་ཆུ་རླབས་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་སྣང་རྐྱེན་ཇི་ཙམ་མང་བ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་བུད་ཤིང་མང་ན་མེ་ལྕེ་མང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །རྣལ་ཕེབས་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཡང་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་པས། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱེད། བྱང་སེམས་ཀྱིས་གནས་པ་བརྟན་པར་བྱེད། ཁྲོ་བོས་བརྟན་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་དག་ལས་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཉོན་མོངས་རགས་པ་གནོན། མཐར་ཐུག་ལྷག་མཐོང་ཀ་དག་གི་དོན་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་རགས་པ་རྣམས་འཇོམས་ཤིང་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་སྲོལ་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས་སྔོན་འགྲོ་གཞན་རྣམས་སྔར་ལྟར་བྱས་ནས། རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག་དངོས་གཞིའི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ་ནི་སེམས་བཞག་ཐབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སྐབས་སུ་བབས་པར་འགྱུར་མོད། འདིར་ནི་ཁྲིད་གཞུང་གཞན་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡིད་སྤྲོ་ཞིང་འཇུག་ན་གེགས་ཆུང་ལ་བོགས་ཆེ་བས་བསྒོམ། སུན་ཅིང་མི་སྤྲོ་ན་བསྒོམས་ཀྱང་གེགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྟ་གདོང་འགྲོགས་ཅན་བཞིན་ཕྱིས་སྒོམ་གྱིས་སྣ་སུན་ནས་ངན་ལང་དུ་འགྲོ་ནས་ཅུང་ཟད་ངལ་བསོས་ནས་རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དོན་གཉིས་པ་ཟབ་ལམ་སྒོམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ལ། ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སྟོན་པ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལམ་དང༌། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་སྟོན་པ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ལམ་གཉིས། དང་པོ་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང༌། རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས། དང་པོར་རྟོག་པ་རྩད་བཅད། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ། དེ་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟག །ཅེས་གསུངས་པས། དང་པོ་རྩད་བཅད་པ་ནི། བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ་ལས་འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་དང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་པོ་དེ་གང༌། བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་དང་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་པོ་དེ་སུ། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་འཕེན་དང་འཁོར་མཁན་དེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སོ་སོ་བས་སམ། ཚོགས་པ་གཅིག་པས་བྱེད་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ་ནི་
Chinese
念诵“嘿嘿”等等，竭尽全力运用智慧，通过练习，像水波融入大海一样，证悟自生、离戏、无舍无取的境界，应当学习。因此，显现的因缘越多，空性的智慧也越增长，就像木柴越多，火焰也越旺盛一样。就像所说的：“以忿怒者的姿态，也能成就三种殊胜功德。”因此，声闻使三门安住于自性之中，菩萨使安住更加稳固，忿怒者使稳固达到究竟而解脱。从这些之中，暂时会生起具有乐、明、无分别体验的殊胜止观，从而压制粗大的痛苦和烦恼。最终，通过证悟本来清净的实义，摧毁粗大的烦恼，并步入正确的道路。在《往生引导》中，其他的预备行与之前一样，将“安住”融入正行之中进行讲述，这就像是安住心性的根本方法，因此适合在特定情况下使用。但在这里，我们使其与其他引导文相同。因此，在修习时，如果内心喜悦并投入，则障碍小且效果大，因此应当修习。如果感到厌烦且不喜悦，即使修习也会变成障碍，就像与烈马同行一样，之后修习会因厌烦而变得糟糕，因此稍微休息一下，然后逐渐投入于习惯之中。第二，甚深道修习正行的引导中，有揭示本来清净之实相、离戏之道的脱噶（藏文：ཁྲེགས་ཆོད་）之道，以及显现任运成就之智慧的妥噶（藏文：ཐོད་རྒལ་）之道。首先是确定实相，以及认识觉性的自性。首先有三种：在《往生引导》中说：“首先，断除分别念，然后寻找心的漏洞，然后观察生处、住处、去处三者。”因此，首先断除分别念是：在一切行为的基础——身、语、意三者之中，轮回的流浪者和变成佛陀者是谁？痛苦和快乐的所依以及进行否定和肯定者是谁？延续前后世并流转轮回者是身、语、意三者各自，还是一个集合体？通过考察和分析，确定这一切的根源是心。
English
By uttering "hi hi" and so on, and exerting wisdom with full effort, through practice, one should learn to realize the self-arisen, free from elaboration, without rejection or acceptance, like waves dissolving into the ocean. Therefore, the more appearances and conditions there are, the more the wisdom of emptiness will increase, just as the more firewood there is, the more flames there will be. As it is said, "With the attitude of an angry one, one can also accomplish three excellent qualities." Therefore, the Shravakas make the three doors abide in their own nature, the Bodhisattvas make the abiding more stable, and the angry ones make the stable reach its ultimate completion and liberation. From these, temporarily, a special calm abiding arises, endowed with the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality, thereby suppressing coarse suffering and afflictions. Ultimately, by realizing the meaning of primordial purity, one destroys the coarse afflictions and enters the correct path. In the "Guidance on Transference," the other preliminaries are done as before, and the "abiding" is included in the main practice and explained, which is like the root method of settling the mind, and therefore suitable for use in specific situations. But here, we have made it the same as other guidance texts. Therefore, when practicing, if the mind is joyful and engaged, there will be fewer obstacles and greater benefits, so one should practice. If one feels bored and not joyful, even if one practices, it will become an obstacle, like traveling with a wild horse, and later practice will become worse due to boredom, so rest a little and then gradually engage in habituation. Second, in the guidance on the actual practice of the profound path, there are the Trekchö (Tibetan: ཁྲེགས་ཆོད་) path, which reveals the reality of primordial purity as free from elaboration, and the Tögal (Tibetan: ཐོད་རྒལ་) path, which directly reveals the wisdom of spontaneous accomplishment. First is to ascertain the reality, and to recognize the nature of awareness. First, there are three: In the "Guidance on Transference," it says, "First, cut off conceptual thoughts, then look for the flaws of the mind, then examine the three places of origin, dwelling, and destination." Therefore, first, cutting off conceptual thoughts is: Among the basis of all actions—body, speech, and mind—who is the wanderer in samsara and the one who becomes a Buddha? Who is the support of pain and pleasure and the one who negates and affirms? Is the one who continues past and future lives and wanders in samsara each of the three—body, speech, and mind—or a single aggregate? Through examination and analysis, it is determined that the root of all this is the mind.