Tibetan
པོ་ཆེའི་སྐུ་དྲིན་ལ་འཁོར་ཐབས་མི་འདུག་པ་སྙམ་ནས། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞིག་ཀྱང་སྐྱེས། ད་ཅི་བྱས་ཆོས་ཡིན། གང་ཤར་ལམ་ཡིན། སྣང་སྲིད་བླ་མར་ཤར་བ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་པས། ཅི་བྱས་བདེ་བར་འདུག་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ཀྱང་སྐྱེས། དེ་ནས་ཞག་ཕྱི་མའི་ཐོ་རངས་ཀྱི་རྨི་ལམ་ཞིག་ན། ནམ་ལངས་པ་དང་ཉི་མ་རྩེ་ཤར་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་ནས་འབྲུའི་ཆར་པ་སི་ལི་ལི་བབས་པ་ཞིག་རྨིས་པའི་མོད། སེམས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་བདེ་ཡ་ལེ་བའི་རྣམ་པ་ཞིག་ལ། ངོ་བོ་དེ་དགའ་བར་ཤར་པའི་རིག་འདྲ་བ་འདུག །དེའི་མོད་ལ་གཉིད་སད་ཙམ་ན་ཡང༌། དགའ་ཡ་ལེ་ཁ་འདྲ་འདུག་པས། དེའི་མོད་ལ་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་ཞུགས་པ་མ་ཚོར་བ་འདུག་པ་སྙམ་པའི་ངང་དེ་ལ། སྐྱག་གཏད་མེད་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་ཡིན་དུ་ཆུག་ཅི་བྱས་ཆོས། གང་ཤར་ལམ། སྣང་སྲིད་བླ་མར་ཤར་དུས། བདེ་སྡུག་ཅི་བྱུང་ཡང་ཁྱད་པར་སྤུ་ཙམ་ཞིག་ཀྱང་མེད་པར། ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་རོལ་པ་ཡིན་པར་གདིང་ཆོས། དེ་ནས་དེ་ཁའི་རྗེས་ལ་ཅི་བྱུང་ཡང་འདྲ་བ་ཡིན་པ་ལ། ཉི་མ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་གནས་སྐབས་སུ་སྡིག་པ་འདག་པའི་རྟགས་ཡིན་པར་གོ །འབྲུའི་ཆར་བབས་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡིན་པར་འདུག་པས། བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཡིན་སྙམ་པའི་མོས་གུས་དུངས་པ་ཞིག་ཀྱང་སྐྱེས། དེ་ནས་བཟུང་ནས་ལོ་དྲུག་གི་བར་ལ། ཆོས་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་གུ་རུ་པའི་དྲུང་གི་ཐུགས་རྗེས་བཟུང་ནས། དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་ཞིང་སྐྱིད་པ། མི་སུ་ལའང་ཤེས་འབྲེལ་ལ་སོགས་མེད་ཅིང༌། དམའ་བའི་ས་བཟུང་ནས་བེམ་པོ། རྟག་ཧྲལ་གྱིས་ཕྱིའི་འཕྱོར་ཆས་དང༌། ནང་གི་དགེ་སྦྱོར་བྱེད་པའི་གོས་ཀྱི་གོ་བཅད་ཅིང་དེ་བར་གྱི་འཚོ་བ་དེ། ཚོགས་འཁོར་ཚོགས་ཆུང་རྣམས་ལ། ཞུས་སེ་བྱས། དེས་མ་ལྕོག་བའི་བར་སྐབས་རྣམས་སུ་དངུལ་ཆུའི་བཅུད་ལེན་དང༌། རྟག་ཏུ་ངུ་གཉིས་ཀྱི་བཅུད་ལེན་ལ་སོགས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྡད་པས། །ང་རང་སྐྱིད་པའི་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་བ་དང༌། ཕྱི་ལྟར་དུ་སྙིང་རྗེའི་གནས་དང༌། ཉམ་ཐག་པ་ལྟ་བུ་བྱུང༌། དེའི་དུས་གཞན་གྱི་གྲལ་འགོར་མི་སྡོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་དུས། བླ་མ་རིན་པོ་ཆེ་གུ་རུ་པའི་དྲུང་ནས་ཀྱང་བཀའ་བཀྱོན་དང༌། བླ་མ་བཀྲས་དཔལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམན་པའི་ཆོས་བརྒྱད་འདི་འདྲས་ཅི་བྱེད་ཟེར་ནས་བཀའ་བཀྱོན་བྱུང་ཡང༌། ང་རང་ལ་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་བར་བྱུང་བས་དེ་འཐད་པར་བྱུང༌། དེ་ནས་རི་མོ་ཅན་དང༌། བློན་པོ་འགོས་དང༌།
Chinese
想到大恩无以回报，便对上师生起了无量的敬信。现在做什么都是佛法，任何显现都是道。了悟了这种显现万有皆为上师之义后，也生起了一种无论做什么都安乐的特殊觉悟。之后，在第二天黎明的一个梦中，梦见天亮了，太阳从山顶升起，天空中淅淅沥沥地下着谷物雨。在那一瞬间，心中出现了一种快乐的感觉，似乎它的本质是喜悦的智慧。即使在那一瞬间醒来，也仍然感到非常快乐。在那一瞬间，没有感觉到喜悦的魔鬼已经入侵。在这种状态下，即使是无缘无故的喜悦的魔鬼也无所谓，做什么都是佛法，任何显现都是道。当万有显现为上师时，无论发生什么快乐或痛苦，都没有丝毫差别，确信一切都是普贤王如来的游戏。之后，无论发生什么都一样。太阳升起是暂时消除罪业的征兆，谷物雨降下是把果实作为道路的征兆。想到这是上师们的恩德，也生起了一种敬信和爱慕之情。从那以后六年间，在法王仁波切古汝巴的庇护下，善行增上，生活快乐。不与任何人有交往等等，占据低下的位置，像个死人一样，总是穿着破烂的衣服，内外都穿着修行用的衣服，那期间的生活，都靠着大小会供轮来维持。在无法维持的间隙里，就依靠水银精炼和常啼二者的精炼等等来度日。我自己的快乐修行不断增长，外表上看起来像个慈悲的对象和可怜的人。那时，不做坐在别人前面的事情等等。上师仁波切古汝巴也因此责备我，上师扎巴瓦等等也说：“你用这种低劣的八法做什么？”虽然受到了责备，但我自己的修行却在增长，所以觉得那样做是对的。之后是日莫坚和大臣俄。
English
Thinking that there was no way to repay the great kindness, immeasurable faith and devotion arose towards the Lama. Now, whatever is done is Dharma, whatever arises is the path. Realizing the meaning of this appearance of all phenomena as the Lama, a special realization also arose that whatever is done is comfortable. Then, in a dream at dawn the next day, I dreamed that it was dawn and the sun was rising from the peak, and a drizzle of grain rain was falling from the sky. At that moment, a feeling of happiness arose in my mind, and its essence seemed to be joyful wisdom. Even when I woke up at that moment, I still felt very happy. At that moment, I didn't feel that the demon of joy had entered. In that state, even if it was a causeless demon of joy, it didn't matter, whatever was done was Dharma, whatever arose was the path. When all phenomena appear as the Lama, no matter what happiness or suffering arises, there is not the slightest difference, and I am convinced that everything is the play of Samantabhadra. After that, whatever happens is the same. The rising sun is a sign of temporarily purifying sins, and the falling grain rain is a sign of making the fruit the path. Thinking that it was the kindness of the holy Lamas, a feeling of faith and devotion also arose. From then on, for six years, under the grace of Dharma Lord Rinpoche Guruwa, virtue increased and life was happy. Without any association with anyone, etc., occupying a low position, like a dead person, always wearing ragged clothes, both inside and out wearing clothes for practice, and the livelihood during that time was maintained by large and small Tsokhor gatherings. In the intervals when it was impossible to maintain, I relied on mercury essence and the essence of the two Constant Weepers, etc. My own happy practice continued to grow, and outwardly I appeared to be an object of compassion and a pitiful person. At that time, I didn't do things like sitting in front of others, etc. Lama Rinpoche Guruwa also rebuked me for this, and Lama Trakpa Palwa and others also said, "What are you doing with these inferior eight worldly concerns?" Although I was rebuked, my own practice was increasing, so I felt it was right. Then there was Rimo Chen and Minister Ngo.