Tibetan
་མཁའ་ལ་བསྟན་པའི་རིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཧྲིག་ཧྲིག་དུ་འདུག་ཀྱང་༔ གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་ཤེས་པས་རྟག་ཏུ་མེད་དེ་སྣང་བ་རང་སྣང་༔ སྣང་བ་ཤར་བ་རང་ཤར༔ གཞི་ལ་གནས་པ་རང་གནས༔ ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་མཐོང་བ་རང་མཐོང་༔ གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་གྲོལ་བ་རང་གྲོལ་དུ་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ༔ འགྱུ་བས་སྒྲིན་པ༔ ཤེས་པ་རང་འོད་ཕྲ་ཞིང་སྣང་བས་རིག་པའོ༔ རིག་ཅིང་གསལ་བས་རིག་པའོ༔ དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པ་དང་༔ གཞི་འཛིན་པའི་རིག་པ་དང་༔ གཞི་གནས་ཀྱི་རིག་པ་དང་༔ ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་དང་༔ ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་སྟེ་ལྔའོ༔ མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ནི༔ ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མིང་ཙམ་དུ་བཏགས་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་བྱ་སྟེ༔ དེ་རང་ནི་ཤེས་པ་མི་རྟོག་པར་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་དུ་མས་སྦགས་པའོ༔ ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཙམ་གྱིས་དུས་གཞི་འཛིན་པ་ནི༔ རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་སྟེ་འོད་དང་ཐིག་ལེའི་ཚེ་མ་སྨིན་པའི་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ གཞི་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ནི༔ ཐོག་མའི་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཏེ་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡོད་སྟེ་ཆ་ཡིས་མ་གོས་པའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་སྟེ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ཙམ་དུ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ༔ ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ན་སྟོང་པ་ལས་མི་གྲོལ་ནམ་མཁའ་དང་ཁྱད་མེད༔ ཡང་ན་བེམས་པོ་ལས་མི་གྲོལ་བས་ན་ཕྲ་བར་གནས༔ རགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་ཡོད་ན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དངོས་སུ་ཁྱད་མེད་དོ༔ ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་གདམས་པ་བསྟན་པའི་དུས་ནི༔ གདམས་པའི་ཚེ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པས་རང་དག་ཐིག་ལེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྟོན་པས་སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་སྟེ༔ ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཅིར་ཡང་སྟོན་ཅེས་བྱའོ༔ ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་ནི༔ ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྣང་བ་ཚད་དུ་ཕྱིན་ཏེ༔ གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཚིག་ལས་འདས་ཏེ་ཆོས་བོར་བ་ཞེས་བྱ༔ ཉམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པས་ཆོས་ཟད་པ་ཞེས་བྱ༔ བླ་མའི་གདམས་པ་རང་ཡང་མེད་ཅིང་ཟད་པས་ཆོས་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ༔ ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱའོ༔ རིག་པ་དེ་ཐ་དད་ལགས་སམ༔ ཐ་དད་མ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོ
Chinese
显现于虚空的觉性，《金刚续不谬之智》虽然闪烁不定，但所取（境的）部分和能取（识）的部分（识恒常）都不存在，显现是自显现，（显现）生起是自生起，（于基）安住是自安住，（以智慧之眼）见是自见，（不依赖于他）解脱是自解脱。动摇而敏锐，（觉性自光）微细，显现即是觉性。觉知且明亮即是觉性。那又有体性执持的觉性，基执持的觉性，基安住的觉性，胜观的觉性，顿超的觉性，共五种。体性执持的觉性是，对法总相和自相仅是假立名称的觉性，这被称为体性执持的觉性。它本身只是不作意而明亮的识，是被诸多识所染污的。（仅修持之时）基执持的觉性是，在安住于自身之时，生起一切识，仅是安住于自明，这被称为（光和明点的）未成熟的觉性。基安住的觉性是，（初始的）自性本净的安住方式，即具有（自性本净的智慧，自性任运成就的智慧，大悲周遍的）三种智慧，安住于未被部分沾染的觉性，一切智智的自性之中，这智慧也安住于（仅是大悲的部分）微细的智慧之中。如果没有那智慧，就无法从空性中解脱（与虚空无别），或者无法从顽冥中解脱，因此是微细安住。如果存在粗大的智慧（在颜色和形状中），就与化身无别了。胜观的觉性（传授口诀之时）是，传授口诀之时，显现就是它，因此被称为自净明点的精华，由于示现诸多不同的显现，从无生中生出一切，被称为示现种种大神通。顿超的觉性是，通过修持，显现达到极致，（未成立任何自性，超越言词）被称为舍弃法，（一切修持皆空）被称为法尽，（上师口诀本身也无有且穷尽）被称为超越法，被称为从法中解脱，仅仅生起之时就被称为无生。这觉性是各异的吗？不是各异的，是自性。
English
The awareness manifested in the sky, the unerring knowledge of the Vajra Lineage, although flickering, the apprehended (part of the object) and the apprehending (part of consciousness, always) do not exist, appearance is self-appearance, (appearance) arising is self-arising, (abiding in the base) abiding is self-abiding, (seeing with the eye of wisdom) seeing is self-seeing, (liberation without depending on others) liberation is self-liberation. Moving and sharp, (awareness's own light) subtle, appearance is awareness. Knowing and clear is awareness. Furthermore, there are five types of awareness: awareness that grasps characteristics, awareness that grasps the base, awareness that abides in the base, awareness of superior insight, and awareness of direct transcendence. Awareness that grasps characteristics is what is called awareness that merely imputes names to general and specific qualities of phenomena. It is merely the clarity of non-conceptual consciousness, defiled by many consciousnesses. (Only during practice) Awareness that grasps the base is when all consciousnesses arise while abiding in one's own body, and it abides only in self-clarity, which is called the immature awareness (of light and bindus). Awareness that abides in the base is the way of abiding of the (primordial) nature of original purity, that is, it possesses the three wisdoms (wisdom of original purity, wisdom of self-arisen spontaneity, wisdom of all-pervading compassion), and abides in the nature of omniscient wisdom, the awareness that is not stained by parts. That wisdom also abides in the subtle wisdom (that is only a part of compassion). If there is no such wisdom, one cannot be liberated from emptiness (no different from space), or one cannot be liberated from dullness, therefore it abides subtly. If there is coarse wisdom (in color and shape), it is no different from the actual nirmanakaya. Awareness of superior insight (at the time of teaching the instructions) is that appearance at the time of teaching the instructions, therefore it is called the essence of self-purified bindu, because it shows many different appearances, everything arises from the unborn, it is called showing great miracles. Awareness of direct transcendence is when appearance reaches its limit through practice, (not established in any essence, beyond words) it is called abandoning the Dharma, (all practices are empty) it is called the exhaustion of Dharma, (the guru's instructions themselves are also non-existent and exhausted) it is called transcending the Dharma, it is called liberation from the Dharma, and it is called unborn as soon as it is born. Is this awareness different? It is not different, it is the nature.