Tibetan
་རྒྱལ་པོ་ཁུ་དབོན་ལེགས་བཟླུཾ་ཆེད་དུ ༈ རྒྱལ་བ་མཆོག་ནས་ངེད་བསྔགས་པར་ནང་ཡང་། ཁྱེད་རང་ཕན་ཚུན་ནཐུགས་རྟོག་ཁོ་ནས་ཡུན་དེ་སྙེད་འགོར་འགྱིང་གི་ངེད་རང་གི་བགྱིད་འོས་བྱེ་བྲག་པ་དམ་པ་མང་ཞིག་བཤོལ་བའི་རྒྱུར་སོང་ཞིང་། ད་དུང་གཏན་འཆིངས་བྱས་ཚེ་ངེད་འདིར་འབྱོར་བ་ངས་ཞུ་ཚིག་སྲིད་དུ་རིང་བ་བྲིས་སྐད་བཅས་དབུ་ཉོག་ཅིག་ལས་གཅིག་ཆེས་འགོར་ཆེན་པོས་ཡིད་དབྱུང༼འབྱུང༽་བས་བསྔོན༼སྔོན༽་བཟང་མཚམས་བྱས་ནས་བབ་ལྟས་འཕྲོས་བྱ་རྒྱུ་བྱེད་ཞེས་སྨྲས༎ དེ་ནས་ཐོག་རྔར་རྒྱལ་པོ་ཨ་ཁུའི་ཞུས་ནན་ལྟར་ལོ་བཅུ་གཉིས་བར་བཟང་མཚམས་རྩིས་ལ། རྒྱལ་པོ་ཨ་ཁུའི་དྲུང་ནས། བདེན་ཚིག་ཞུ་ལོངས་མེད་པའི་གཅོད་མཚམས་ཡོངས་དོག་གསུང་ངག་ཡི་གེ་བཅས་ནན་ཆེས་པས་འཕྲོས་ཅུང་ཟད་ནི་འགོག་པར་མ་སྤོབས་ལ། གཞན་བཟང་དུས་ལ་མཚན་མང་པོ་ནི་གནང་མི་དགོས་ཚུལ་ཞུས། ༈ དེ་ལ་ལ་དྭགས་རྒྱལ་སྲ་རིན་པོ་ཆེ་དང་བདག་མོ་ཀུན་འཇོམས་བློན་གཙོ་བཅས་ནས་ན་རེ། ཨ་ཁུ་རྒྱལ་པོར་གཙོ་བོ་རྒྱལ་སྲས་དང་གཞན་ཡང་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་མོ་བློན་འབངས་བཅས་ཚངས་མས་བཀུར་བཟོས་ལེགས་ལམ་མཐུན་ཕྱོགས་གང་ཆེ་ལོ་ཟླ་དུ་མར་ཕར་བསྟུན་པ་ཡིན་ཡང་། བསྟུང་བཞིན་གཤིས་ངན་དུ་བཏང་གྱོང་དུ་བཏང་འདུག་པ། ངེད་རང་ཕན་ཚུན་གཉིས་ཐད་ཀྱི་དད་ཡུལ་བཟང་མཛད་པར་བླ་མ་ཕེབས་ན་ཡང་ཡུན་དེ་སྙེད་ཅིག་ཉན་བཤད་མེད་པར་བོར་སོང་གཤིས་ད་ནི་ཨ་ཁུ་རང་གི་ཐུགས་འདོད་གང་ཡོད་ལ་བཞག་པ་ལས་གཞན་མེད་ངེས་ཡིན་ཚུལ་ཟེར༎ དེ་རྒྱལ་པོ་བཀྲ་ཤིས་རྣམ་རྒྱལ་དྲུང་ནས་ན་རེ། ཡབ་ཉི་མ་རྨམ་རྒྱལ་དང་གཅེན་བདེ་སྐྱོང་རྨམ་རྒྱལ་གྱི་སྐབས་སུ་ས་རིས་འཇག་ནས་གྲུབ་པར་ཁོང་རྣམས་ནས་བརྙད་བཙེར་བྱས་པ་ལས་ངེད་ནས་ཕར་ལ་དྭགས་པའི་ཞབས་འདྲེན་འགྲོ་བ་མ་ཞུས་ཟེར ༈ དེ་ལ་ལ་དྭགས་རྒྱལ་བློན་གཙོ་བོ་རྣམས་ནས་ན་རེ། རབ་མྱོས་ལྕགས་རྟ་ལོ་ས་ག་ཟླ་བའི་ཚེས་བཅོ་ལྔར་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་ཕུན་ཚོགས་མམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་བདག་མོ་ཀུན་འཛོམས་ཉི་ཟླ་རྒྱལ་མོར་ཁྲི་ཕུལ་བའི་སྐབས་ལ་དྭགས་རྒྱལ་ཐབས་མཁར་གྱི་འབབ་ཏང་གི་དེབ་རིམ་ཅན་འཕར་ཆག་མེད་པ་ལ་དེ་ཡི་ཁུང་ཕལ་ཆེར་སྟོངས་པ་ལ་བརྟེན་རྒྱལ་བློན་རྒན་གཙོ་དམངས་བཅས་སྤྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ཡིན་མོལ་བསྡུར་མཛད་པར་མཁར་བུ་ནི་ལ་དྭགས་མེས་རིམ་བརྒྱུད་སྙིང༼རྙིང༽་ཁུང༼ཁུངས༽་དང་། པི་ཏི་ནི་རྒྱལ་པོ་ལྷ་བཟང་སྐབས་ལ་དྭགས་མངའ་འོག་མཁོས་ཆུང་གཤིས་ཁ་ཆེའི་མགྲོན་སྐྱོངས་སུ་བྱིན་པ་ཡི་ཨ་ཁུ་རྒྱལ་པོས་བསྣམས་
Chinese
为了国王叔侄和好如初，虽然国王您赞扬了我，但因为你们彼此之间的顾虑，耽搁了这么久，导致我很多应该做的特殊事务都被耽误了。如果再这样拖延下去，我来到这里的请求可能会写得很长，而且会因为冗长而令人厌烦，所以最好先休战，然后视情况再做打算。”说完，之后在托克惹（Thog-rga）地方，按照国王阿库（Akho）的强烈要求，决定休战十二年。在国王阿库面前，以不容反驳的真诚誓言，以及口头和书面形式的严厉约束，我不敢阻止进一步的讨论。此外，我请求不要在休战期间提出过多的条件。此后，拉达克的国王萨ra仁波切（Sra Rin-po-che）、王后昆炯（Kun-'joms）和主要大臣们说：“对于阿库国王，主要是王子，以及其他国王、王后、大臣和百姓，我们一直以各种方式尊重和款待，尽力保持和谐，多年来一直迁就他们。然而，迁就的结果是情况变得更糟，损失更大。即使为了我们双方的信仰而来的上师，也因为这么长时间没有听闻佛法而被遗忘。因此，现在只能按照阿库自己的意愿来决定了。”国王扎西南杰（Bkrashis rnam rgyal）说：“在我的父亲尼玛热姆杰（Nyima rmam rgyal）和哥哥德吉永热姆杰（Bde skyong rmam rgyal）在位期间，萨里斯（Saris）已经建成，但他们却以此为借口进行刁难，而我们从未主动侵犯拉达克。”对此，拉达克的主要大臣们说：“在饶迥铁马年（rab myos lcags rta，藏历，指第十二饶迥铁马年，相当于公元1690年）萨嘎月（Saga）十五日，当国王赤普措玛玛（Khri phuntsogs mam pa）将王位献给国王和王后昆炯尼达吉杰姆（Kun 'dzoms nyi zla rgyal mo）时，拉达克王宫的收入账簿一直没有增加或减少，但由于其中大部分已经空虚，国王、大臣、长老和百姓普遍讨论造成这种情况的原因。原因是卡尔布（Mkhar-bu）是拉达克祖先传下来的古老根基，而皮提（Piti）在国王拉桑（Lha-bzang）时期是拉达克的一个小属地，因此被送给穆斯林作为招待费，现在被阿库国王占领。
English
In order to reconcile the king and his nephew, although Your Majesty praised me, because of your mutual concerns, it has been delayed for so long, causing many special affairs that I should have done to be delayed. If it continues to be delayed like this, my request to come here may be written very long, and it will be annoying because of its length. Therefore, it is better to have a truce first, and then make plans according to the situation.” After speaking, later in Thog-rga, according to the strong request of King Akho, it was decided to have a truce for twelve years. In front of King Akho, with a sincere oath that could not be refuted, and strict constraints in oral and written form, I did not dare to prevent further discussions. In addition, I requested that too many conditions should not be imposed during the truce. After that, the King of Ladakh, Sra Rin-po-che, Queen Kun-'joms, and the main ministers said: "For King Akho, mainly the prince, and other kings, queens, ministers, and people, we have always respected and treated them in various ways, and tried our best to maintain harmony, and have been accommodating them for many years. However, the result of accommodation is that the situation has become worse and the losses have been greater. Even the lama who came for the faith of both of us has been forgotten because he has not heard the Dharma for so long. Therefore, now we can only decide according to Akho's own wishes.” King Trashis rnam rgyal said: “During the reign of my father Nyima rmam rgyal and my elder brother Bde skyong rmam rgyal, Saris had already been built, but they used this as an excuse to make things difficult, and we never took the initiative to invade Ladakh.” In response, the main ministers of Ladakh said: “On the fifteenth day of the Saga month in the Rab-myos Iron Horse year (rab myos lcags rta, Tibetan calendar, referring to the twelfth Rab-byung Iron Horse year, equivalent to 1690 AD), when King Khri phuntsogs mam pa offered the throne to the King and Queen Kun 'dzoms nyi zla rgyal mo, the income books of the Ladakh Palace have not increased or decreased, but since most of them have been emptied, the king, ministers, elders, and people generally discussed the reasons for this situation. The reason is that Mkhar-bu is the ancient foundation passed down by the ancestors of Ladakh, and Piti was a small dependency of Ladakh during the reign of King Lha-bzang, so it was given to the Muslims as hospitality fees, and now it is occupied by King Akho.
Tibetan
འོས་མིང་ཞེས་སྤྱི་ནས་གླེང་ཞིང་དམངས་རྒང་གཙོ་ཚངས་མས་མཁར་བུ་པི་ཏི་ཨ་ཁུ་ལ་ད་རེས་ཞུ་འོས་སྐབས་སུ་ཆེ་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་དྲག་གྲས་བློན་པོ་རྣམས་ནས་པི་ཏི་ཞུ་བ་རེ་ཞིག་ངང་བསྲིངས་ནས་སྙིང༼རྙིང༽་ཁུང་ཡིན་གཤིས་མཁར་བུ་ཙམ་ད་རེས་ཞུས་ན་སྐབས་སུ་བབས་བསམ་ཟེར་བར་བློན་ཚུལ་ནས་དམངས་ཀྱི་ཞུས་དེ་ཤིན་ཏུ་བདེན་ལ་དེ་གཉིས་ཀ་ད་ལམ་ཞུས་ན་ལེགས་ཞེས་ཁོ་རང་ལག་བསྟར་གྱི་ཡི་གེ་བྲིས་ནས་མཁར་དཔོན་ བསོད་ནམས་ཕུན་ཚོགས་ དང་མཛོད་ཀུན་དགའ་ཨ་ཁུའི་སྐུ་ཞབས་སུ་བརྫངས་ནས་ཡི་གེ་ཕུལ་བར་ཉི་མ་ཕྱི་མར་གསུང་ལས་ལ་དྭགས་ནས་རྒྱལ་པོ་ ཕུན་ཚོགས་རྣམ་རྒྱལ་ ཡབ་ཡུཾ་ཁྲིར་འཁོད་མ་ཐེག༼ཐག༽་ཐོག་མར་དགྲ་འདུལ་གཉེཉ་སྐྱོང་གཞཉ་མེད་པར་ངེད་མ་སྨད་ལ་ཡབ་དང་གཅེན་གྱི་སྐབས་སུ་འཇག་པའི་ས་རིས་དགོས་ཟེར་བ་སོགས་མ་དགྱེས་པའི་གསུང་མང་དུ་བྱོན་པ་དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་ཡབ་ཡུམ་ནས་ནོ་ནོ་འཇིག་རྟེན་དང་འ་ཕ་ཟླ་བ་ཆེད་གཉེར་གྱི་བརྫངས་ནས་ཨ་ཁུ་ལ་ཞུ་ཚུལ་དེ་ལྟར་བདག་ཅག་རྣམས་ནས་མ་ཤེས་པ་སྐྱོན་དུ་ཟད་ཀྱི་ད་ཆ་མི་དགྱེས་པ་མེད་པར་བཟོད་གསོལ་དགོས་ཚུལ་ཞུ་པར་ཨ་ཁུ་རྒྱལ་པོ་ཡང་དགྱེས་བཞིན་ནས་ལ་དྭགས་ནས་ཀྱང་ཡབ་དང་གཅེན་གྱི་སྐབས་ལྟར་ངེད་ལ་སྤྱན་བསྐྱངས་གང་ཆེ་དང་། ངེད་ནས་ཀྱང་ས་མཚམས་ཀྱི་བགྱིད་འོས་ལ་དྭགས་པར་ཕན་ཆར་གང་འགྲོ་ཞུ་རྒྱུ་ཡིན་ཚུལ་བཅས་བཟོད་གསོལ་བཟོད་བཞེས་གནང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་ངེད་རྨམས་ནས་བཟོད་གསོལ་གྲུབ་རྩིས་ལ་ད་ཆ་ཨ་ཁུའི་དེ་བཟློག་གསུང་རྒྱུ་ཡིན་ན་མཁར་བུ་སྔར་གྱི་ས་གཞིས་རྙིང་ཁུངས་ཨ་ཁུའི་ག་ལ་ཐོབ། པི་ཏི་ལ་དྭགས་ལ་རྒྱར་ཕན་པའི་ཆེད་དུ་གཞུངས་སར་ཞུས་གཞུངས་ནས་ཀྱང་། ལ་དྭགས་མཁར་ཆེན་དུ་གནང་བ་ལས་ཨ་ཁུའི་རང་འདོད་ཀྱི་སྣོན་མར་ཞུས་པ་ག་ལ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་ད་ཆ་ལ་དྭགས་མཁར་དུ་བཟློག་དགོས་ངེས་ཅང་ཡང་བཀའ་ཡི་ཁྱབ་པ་དང་། ལར་ལ་དྭགས་མཁར་གྱི་འབབ་བཏང་མཐའ་དག་སྟོང་བའི་གཞི་རྩ་ནི་བློན་ཚུལ་གྱི་ཕ་ བློན་པོ་བསོད་ནམས་ ཀྱི་སྐབས་ནས་རང་འདོད་ཁར་འཚོངས་འབའ་ཞིག་གི་ས་རིས་འབབ་ཡོངས་ཕལ་ཆེར་བླང་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་འདི་སྐབས་ཨ་ཁུ་རྒྱལ་པོར་མཁར་བུ་པི་ཏི་བཟློག་པ་བབ་འབྲེལ་ཆེ་ཚུལ་ཟེར་བ་ཡང་དོན་དུ་ཁུ་དབོན་སེལ་སྤྲད་ནས་རང་ཉིད་ཡངས་འདོད་ཡིན་འདུག་ལ། དེ་སྐབས་ཨ་ཁུ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་ཀྱི་སེལ་སྤྲད་ཞུས་པ་གཞིར་བཅས། ཚུལ་དེར་དམིགས་ནས་རྒྱལ་པོ་ ཕུན་ཚོགས་རྣམ་རྒྱལ་ སྐུ་མཆེད་ལ་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་ངན་ཤོམས་འདུག་ཚུལ་ཡིད
Chinese
民众普遍议论着“提名”一事，民众首领主张应将卡布和皮提献给阿库，认为现在是献上的好时机。对此，一些有权势的官员认为，皮提的献纳应该暂缓，因为那里是老旧的矿坑，现在只献上卡布就足够了。大臣楚臣认为民众的请求非常合理，最好两者都献上。于是，他亲自书写了一份执行文件，派人送给卡本的官员索南彭措和库管员贡噶阿库。第二天，从拉达克传来国王彭措朗杰的消息，国王夫妇登基之初，首先要做的不是征服敌人或照顾亲属，而是要求我们玛萨在父兄在世时所占据的土地，等等，表达了很多不满。国王夫妇派诺诺·杰登和阿帕·达瓦专门去向阿库解释情况，说我们不了解情况是我们的错，现在没有任何不满，请您宽恕。阿库国王听后很高兴，说拉达克也会像父兄在世时一样关照我们，我们也会尽力维护边境，为拉达克提供帮助。双方达成了谅解。但我们认为谅解已经达成，如果现在阿库要反悔，那么卡布这块旧的土地又怎么能回到阿库手中呢？献上皮提是为了拉达克的利益，是向政府请求的，政府也同意将其划归拉达克。这并非阿库为了满足个人私欲而提出的要求，所以现在必须将其归还给拉达克，这是明确的命令。总的来说，拉达克城堡衰败的根源在于大臣楚臣的父亲，大臣索南在任时，为了满足个人私欲，出售土地，几乎拿走了所有的收入。但现在说将卡布和皮提归还给阿库国王关系重大，实际上是为了分化叔侄关系，满足自己的野心。当时，阿库国王也受到了同样的挑拨。总而言之，国王彭措朗杰兄弟被认为有王室内部不和的迹象。
English
The public generally discussed the matter of "nomination," and the leader of the people advocated offering Kharbu and Piti to Akho, considering it a good time to offer them. In response, some powerful officials suggested that the offering of Piti should be postponed for a while, as it was an old mining area, and offering only Kharbu would be sufficient for now. Minister Tsultrim believed that the people's request was very reasonable and that it would be best to offer both. Therefore, he personally wrote an execution document and sent it to the officials of Kharbu, Sonam Phuntsok, and the storekeeper Kunga Akho. The next day, news came from Ladakh from King Phuntsok Namgyal, stating that upon the enthronement of the King and Queen, the first thing to do was not to conquer enemies or take care of relatives, but to demand the land occupied by us, Masa, during the time of our father and brothers, etc., expressing many dissatisfactions. The King and Queen sent Nono Jigten and Apa Dawa specifically to explain the situation to Akho, saying that it was our fault for not understanding the situation, and now there is no dissatisfaction, please forgive us. King Akho was very pleased to hear this and said that Ladakh would also take care of us as it did during the time of our father and brothers, and we would also do our best to maintain the border and provide assistance to Ladakh. Both sides reached an understanding. But we believe that an understanding has been reached, and if Akho wants to go back on his word now, how can the old land of Kharbu return to Akho's hands? Offering Piti is for the benefit of Ladakh, and it was requested from the government, which agreed to assign it to Ladakh. This is not a request made by Akho to satisfy personal desires, so it must now be returned to Ladakh, which is a clear order. In general, the root cause of the decline of Ladakh's castle lies in the father of Minister Tsultrim, Minister Sonam, who, during his tenure, sold land to satisfy personal desires and took almost all the income. But now, saying that returning Kharbu and Piti to King Akho is of great importance is actually to divide the relationship between uncle and nephew and satisfy one's own ambitions. At that time, King Akho was also subjected to the same instigation. In short, King Phuntsok Namgyal and his brothers were considered to have signs of internal discord within the royal family.