Tibetan
ཆོས་ལོ་བརྒྱའི་བར་དུ་བསྟན་པར་མཛད་ཞེས་དང་། དེ་ནས་ལོ་བརྒྱ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ་ཞེས་པ་ནི་ད་ལྟར་སྣང་བའི་གླེགས་བམ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཁྱད་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཐམས་ཅད་མཐུན་ན་རྗེས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲས་རྩ་རྒྱུད་བསྟན་ནས་ལོ་བརྒྱ་ཐམ་པའི་སྐབས་སུ་བསྡུས་རྒྱུད་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཡི་རྗེས་ཀྱི་ལོ་གྲངས་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཞིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་བསྡུས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་། དེ་བཞིན་རིགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ལོ་གྲངས་བརྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྐུ་ཚེའི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཆོས་བསྟན་པའི་ལོ་གྲངས་སུ་འཕགས་འགྲེལ་གྱི་ལུང་འདིས་གྲུབ་པར་སྣང་ངོ་། ། དོན་དེ་ཡི་རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱི་བསྟན་རྩིས་སྐབས་འཇམ་དཔལ་གྱི་ལོ་བརྒྱ་ཕྱུང་ཞེས་དང་། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དམ་པས་རྩ་རྒྱུད་བསྟན་པར་ལོ་བརྒྱ་ལ། བསྡུས་རྒྱུད་བསྟན་པར་ཡང་ལོ་བརྒྱ་འཇུག་པས་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ལོ་ཉིས་བརྒྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་མཚུར་ཕུ་འཇམ་དབྱངས་པས་ཀྱང་འཇམ་དཔལ་གྱི་དུས་ལོ་བརྒྱ་མཛད་པར་གྲགས་ཏེ་འབྱིན་འཇུག དེ་དག་མི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་བཟུང་བ་མང་ཡང་ད་ལྟའི་རྩིས་མཁན་རྣམས་རིགས་ལྡན་རྒྱ་མཚོ་རྣམ་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་དཀའི་དགུང་ལོ་ལྷག་པར་རིང་བར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལས་ནི་འདི་ངོས་ཆེས་འཐད་ཅིང་རིགས་པས་བདག་ཀྱང་དེ་ཡི་ཕྱོགས་དུ་འཇུག་མོད། འོན་ཀྱང་བསྡུས་རྒྱུད་གསུངས་པའི་ཡུན་ལོ་བརྒྱ་རང་སོ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱི་དང་འཕགས་འགྲེལ་དུ་ཡང་མ་གསལ་བས་མི་བྱེད་ལ། འདིར་ནི་རྒྱལ་པོ་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་ཆོས་བསྟན་པའི་ལོ་གྲངས་སྤྱི་དང་མཐུན་པར་ལོ་བརྒྱ་དང་དེ་ནས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་དྲང་སྲོང་རྣམས་འདུལ་ཞིང་སྨིན་པའི་དུས་ཀྱི་ཆེད་དུ་ལོ་སུམ་ཅུའི་བར་དུ་བཞུགས་ཏེ་དེ་སྲིད་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་བསྟན་པར་མཛད་ནས་སོ་གཅིག་པ་དབང་ཕྱུག་མེ་གླང་གི་ལོར་དཔྱིད་སྦོ་ཟླའི་ཉ་ལ་དྲང་སྲོང་རྣམས་དྲག་པོའི་ཚིག་གི་འདུལ་བར་དགོངས་ནས་སྤྱོ་བར་མཛད་ཅིང་། ནག་པ་ཟླ་བར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུས་རྗེས་སུ་བཟུང་ནས་ཀ་ལ་པཱ་ཡི་ལྷོ་ཕྱོགས་མ་ལའི་ཚལ་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་ནས་དཔལ་མཆོག་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཕྱུང་བ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལེའུ་ལྔ་པ་བསྟན་པ་དང་། སྡུད་པ་པོ་ཡང་འཇམ་དཔལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་ནས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཡུན་རིང་པོར་མ་ཐེགས་པར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་ཡི་ཟླ་བ་དེའི་ཕྱི་མ་ས་གའི་ཉ་ལ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་སྐུ་བརྙེས་པར་གྱུར། དེ་ཡི་ཚེ་སྲས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་སྤྲུ
Chinese
经中说，教法住世一百年。从那之后一百年圆满之后，现在看到的书本中，即使没有丝毫的翻译差别，全部一致，那么后面的词句表明，根本续讲了一百年整的时候，并非是摄略续被汇集之时。在那之后，以怎样的年数汇集才合适呢？汇集的续非常清楚。同样，持种姓者们的年数一百等等，也不是寿命的长度，而是教法的年数，似乎可以通过这部圣解的引证来证实。关于那个意义，在自生足的教法计算中，抽取文殊一百年。尊贵的上师说，根本续讲了一百年，摄略续讲了也进入一百年，因此文殊的教法讲了两百年。楚布·蒋扬也说，文殊的时代做了一百年，这样说。虽然持有那些不合理的观点的人很多，但现在的计算者们，比起认为持种姓者海生和嘉瓦的年龄特别长的观点，这个观点更合理，我也以理智倾向于那个观点。然而，摄略续讲述的时间一百年本身，在其他意义的类别中，以及在圣解中也没有明确说明，所以不做。这里，国王文殊名称与教法的总年数一致，为一百年，从那之后，为了调伏和成熟所化有情仙人们的时间，住了三十年，在那期间讲了根本续。第三十一年，自在火牛年，春季斯波月的初一，心想用猛烈的言辞来调伏仙人们，于是进行了呵斥。黑色月，用神变的力量摄受之后，在卡拉巴的南方，玛拉园林的中央，在大坛城中灌顶，讲了从吉祥胜乐根本续中取出的摄略续第五品。汇集者也是文殊自己，仙人们没有长时间停留，在成就大手印的那个月的下一个萨嘎月，获得了最胜智慧之身。那时，儿子世间自在观世音的化身
English
It is said in the scriptures that the teachings will remain for a hundred years. After that, after the completion of a hundred years, if all the texts that are currently visible are consistent without any differences in translation, then the subsequent words indicate that the root tantra was taught for a full hundred years, and it was not at the time when the abridged tantra was compiled. After that, what number of years would be appropriate to compile the tantra? The compiled tantra is very clear. Similarly, the number of years of the lineage holders, such as one hundred, etc., is not the length of life, but the number of years of the teachings, which seems to be confirmed by this citation from the Noble Commentary. Regarding that meaning, in the calculation of the teachings of Rangjung Zhap, one hundred years of Manjushri are extracted. The venerable and holy Lama said that the root tantra was taught for a hundred years, and the abridged tantra also entered a hundred years, so the teachings of Manjushri were taught for two hundred years. Tsurphu Jamyang also said that the time of Manjushri was made for a hundred years, so it is said. Although there are many who hold those unreasonable views, the current calculators, compared to the view that the lineage holders Haisheng and Gyalwa's ages are particularly long, this view is more reasonable, and I also tend to that view with reason. However, the time of the abridged tantra being taught, one hundred years itself, is not clearly stated in other categories of meaning, nor in the Noble Commentary, so it is not done. Here, King Manjushri Name is consistent with the total number of years of the teachings, which is one hundred years, and from then on, for the sake of taming and maturing the disciples, the sages, he stayed for thirty years, during which he taught the root tantra. In the thirty-first year, the Fire-Ox year of Power, on the first day of the spring Spo month, thinking of taming the sages with fierce words, he scolded them. In the Black Month, after being subdued by the power of miraculous abilities, in the south of Kalapa, in the center of the Mala garden, he initiated them in the great mandala, and taught the fifth chapter of the abridged tantra taken from the Glorious Supreme Root Tantra. The compiler was also Manjushri himself, and the sages did not stay for a long time, and in the Saga month following the month of accomplishing the Great Seal, they attained the body of supreme wisdom. At that time, the son, the emanation of the Lord of the World, Avalokiteshvara
Tibetan
ལ་པའི་སྐུ་པདྨ་དཀར་པོ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཀོད་དེ་ཆོས་བསྟན་པར་དབང་བསྐུར་ནས་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ཀྱི་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་གནས་སུ་གཤེགས་སོ། །དེ་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཆོས་བསྟན་པའི་དུས་ལོ་བརྒྱ་ནི་ཆོས་རྒྱལ་ཉིད་དང་། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དྲང་སྲོང་རྣམས་འདུལ་བའི་དུས་གཙོ་བོར་གྱུར་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དུས་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྐུ་ཚེ་ཚད་ཇི་ཙམ་བསྲིངས་པའི་ཡུན་བཅས་རགས་རྩིས་སུ་རིགས་ལྡན་གྱིས་མཛད་པའི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་འོས་པར་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སྲས་རིགས་ལྡན་པདྨ་དཀར་པོས་བསྡུས་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་ཆེན་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་མཛད་ཅིང་ལོ་བརྒྱ་ཡི་བར་དུ་ཆོས་བསྟན་ནས་དེ་ཡི་རྗེས་སུ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་སོ་སོའི་སྤྲུལ་སྐུའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཟང་པོ་དང་། རྣམ་རྒྱལ་དང་། བཤེས་གཉེན་བཟང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་དང་། ཁྱབ་འཇུག་སྦས་པ་དང་། ཉི་མ་གྲགས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་རྣམ་རྒྱལ་དང་། རྒྱལ་དཀའ་དང་། ཉི་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་དང་། ཟླ་འོད་དང་། མཐའ་ཡས་དང་། ས་སྐྱོང་དང་། དཔལ་སྐྱོང་དང་། སེང་གེ་དང་། རྣམ་པར་གནོན་པ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། མིའི་སེང་གེ་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། མཐའ་ཡས་རྣམ་རྒྱལ་དང་། འཁོར་ལོ་ཅན་ཏེ་གྲགས་པ་ནས་འདིའི་བར་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ་ཞེས་འགྲོ་བའི་བླ་མ་རབ་དང་དམ་པ་འགའ་ཡི་བཞེད་པ་དང་གཞན་རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་དུ་མ་ཞིག་གི་རིགས་ལྡན་ཉེར་དྲུག་ཏུ་དགོངས་ཤིང་། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་གདན་ས་བྷོ་ཊ་པཎྜི་ཏ་ཙ་མི་སངས་རྒྱས་གྲགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་དང་རྣམ་རྒྱལ་གཉིས་སུ་མཛད་དེ། ཨ་ཛ་རྩོད་པ་བཅུ་གཉིས་པ། ཞེས་རིགས་ལྡན་བཅུ་གཉིས་པ་རྒྱལ་དཀའ་ཡིན་པས་གསལ་ལ། ཚུལ་འདི་ལྔ་བརྒྱའི་གཙུག་རྒྱན་དམ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཨ་བྷ་ཡ་དང་། རྡོ་རྗེ་གདན་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་གྲུབ། འཕགས་ཡུལ་གྱི་པཎྜི་ཏ་བི་བྷུ་ཏི་ཙནྡས་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་དང་དྲག་པོའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་སུ་གསུང་ཞིང་། བོད་དུ་རྭ་བ་སོགས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་མང་ཞིག་གིས་ནི་རིགས་ལྡན་མཐའ་ཡས་དང་རྣམ་རྒྱལ་གཉིས་སུ་མཛད་ལ། རྒྱལ་བ་རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱིས་ནི། གནམ་སུ་དབྱེ་བ་གང་ཡིན་མི་གསལ་ཡང་རིགས་ལྡན་གྲངས་ཉེར་དྲུག་ཏུ་མཛད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྒྱུད་ལས། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་གདན་གྱི་མཐར་ནི་ལྷ་མིན་དགྲ་བོ་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པ་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་འཁོར་ལོ་ཅན་སུམ་
Chinese
将拉贝的身体安放在白莲花狮子座上，授权他讲法，之后前往文殊菩萨的圆满受用土。如此，文殊菩萨讲法的时期一百年即是法王本身。此后，为了调伏外道的苦行者，主要是在圆满成熟的时期，粗略计算延长寿命的时间，我认为应该归入种姓王的范围。之后，种姓之子白莲花造了《集略续》的大释《无垢光芒十万颂》等，一百年间讲法，此后，如十地自在次第的化身：贤善、胜幢、善知识、手持珍宝、遍入隐蔽、日称、极贤善、海、胜幢、难胜、日、种种形、月光、无边、护地、吉祥护、狮子、遍压、大力、无碍、人狮子、大自在、无边胜幢、轮王。从具名到此共有二十五位，这是某些众生上师和圣者的观点，其他许多藏汉学者认为有二十六位种姓王。其中，金刚座的菩提班智达扎弥桑结扎称他们为海和胜幢两位。阿扎争论第十二，清楚地表明第十二位种姓王是难胜。这种方式也与五百顶饰圣者大导师阿跋亚和早期金刚座的观点一致。印度班智达毗布底赞扎说他们是天王和猛烈的轮王两位。在藏地，如惹巴等许多大士则认为是种姓王无边和胜幢两位。嘉瓦让炯多吉说，虽然不清楚天上的区分是什么，但种姓王的数目是二十六位。这些也如续部所说：三十二座的尽头，非天敌人寿命百岁，手持轮宝转变。
English
Having placed Lape's body on a white lotus lion throne, he was empowered to teach the Dharma, and then he departed to the realm of complete enjoyment of Mañjuśrī himself. Thus, the hundred years of Mañjuśrī's teaching of the Dharma is the Dharma King himself. Thereafter, in order to subdue the ascetic practitioners of external paths, mainly during the time of complete maturation, the duration of the extended lifespan is roughly calculated, and I think it should be included in the category of the Caste Kings. After that, the son, the Caste King White Lotus, composed the great commentary on the Abridged Tantra, the "Twelve Thousand Verses of Immaculate Light," etc., and taught the Dharma for a hundred years. After that, in the order of the emanations of the lords of the ten bhūmis: Good, Victory Banner, Good Spiritual Friend, Holding a Jewel in Hand, All-pervading Hidden One, Sun Name, Extremely Good, Ocean, Victory Banner, Difficult to Conquer, Sun, Various Forms, Moonlight, Infinite, Earth Protector, Auspicious Protector, Lion, Completely Subduing, Great Power, Unobstructed, Man-Lion, Great Lord, Infinite Victory Banner, Wheel-holder. From Grags-pa (Famous) to here, there are twenty-five, according to the views of some excellent and holy lamas of beings, while other many Tibetan and Chinese scholars and siddhas consider there to be twenty-six Caste Kings. Among them, the Bodhi Paṇḍita Tsa-mi Sangye Drak of Vajrasana (Bodh Gaya) made them into two: Ocean and Victory Banner. "Aza's Twelfth Dispute" clearly states that the twelfth Caste King is Difficult to Conquer. This method is also consistent with the views of the great teacher Abhaya, the holy ornament of five hundred, and the earlier Vajrasana-pas. The Indian Paṇḍita Vibhuti Chandra said that they are two: the King of Gods and the Fierce Wheel King. In Tibet, many great beings such as Rawa, etc., consider them to be the two Caste Kings, Infinite and Victory Banner. Gyalwa Rangjung Dorje said that although it is not clear what the distinction in the sky is, the number of Caste Kings is twenty-six. These are also as stated in the Tantra: At the end of the thirty-two seats, the Asura enemy, with a lifespan of a hundred years, transforms the wheel jewel in his hand.