Tibetan
གལ་བར་བྱེད། །ལ་ལ་བླ་མར་ཚོད་ཡོད་བརྙས་ཆོས་ཀྱིས། །ཐུགས་སུན་དབྱུངས་ནས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་རང་བསགས། །ལ་ལ་ཐོག་མར་ཞབས་ཕྱི་ལེགས་བསྒྲུབ་མཐར། །མ་ལེགས་སྤྱོད་ཅིང་དམ་ཚིག་རབ་ཉམས་བྱེད། །མདོར་ན་དེང་སང་དུས་བསྐལ་ངན་པའི་མཐུས། །གྲྭ་ས་རྒན་གཞོན་སུ་ལ་བལྟས་ཀྱང་རུང་། །མི་རྟག་འཆི་དྲན་དངོས་པོར་ཞེན་ལོག་དང་། །ཆོས་ལ་སྙིང་རུས་མཐར་ཕྱིན་སུ་མ་མཐོང་། །ཕ་ཚོའི་ཚིས་དང་ཉེ་འབྲེལ་གཟའ་ཚང་ཚིས། །འབད་རྩོལ་ཟང་ཟིང་ཆེད་དུ་སྲོག་བློས་བཏང་། །བླ་མ་མཇལ་བས་བུད་མེད་གདོང་སྐྱ་ཞིག །མཐོང་ན་ཡིད་དགའ་འཛུམ་གྱིས་བསུ་བ་མང་། །གདམས་ཟབ་གཅིག་ལས་ཆང་ཕོར་གང་འདེམ་ཞིང་། །བླ་མའི་གསུང་བས་ཁྲམ་ཤམ་ཚིག་ལ་རྩི། །བདེ་སྐྱིད་བྱུང་ན་བླ་མའི་དྲིན་མི་ཤེས། །སྐྱིད་ནས་སྐྱིད་འདོད་རྒྱས་ཤིང་རྒྱས་པར་འདོད། །འདི་བས་ལྷག་གཅིག་གཞན་ན་ཡོད་དོ་བསམ། །དཔེ་ལུང་གཞན་ལེགས་བསྒྲངས་ཤིང་བླ་མར་འབར། །དགེ་སྦྱོར་བསྐུལ་མ་ཆོས་ཁྲིམས་བསྒྲིགས་པ་ལ། །ཡིད་མི་དགའ་ཞིང་དེ་ལ་དགྲ་རུ་འཛིན། །བླ་མའི་ཆེད་དུ་དཀའ་ལས་ཅུང་ཟད་ཅིག །བྱུང་བ་རྐྱེན་མི་ཐེག་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །ཆེ་ཤོས་བརྩིས་ནས་རྟག་ཏུ་ཡུས་ཆེ་བསྒྲངས། །རང་དོན་ཚོང་ཁེ་མདོ་དབུས་བསྒྲོད་པའི་སར། །ཚ་གྲང་བཀྲེས་སྐོམ་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་མེད་ཀྱི། །གཅེས་སྲོག་ཆད་ཀྱང་ངལ་མེད་དང་དུ་བླངས། །འཇིག་རྟེན་བྱ་བར་མི་ཚེ་བསྐྱལ་ན་ཡང་། །ད་དུང་ངོམ་མེད་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གདུངས། །དགེ་སྦྱོར་མཚམས་བསྒྲུབ་བམ་ནི་བླ་མ་ཡི། །ཞབས་ཕྱི་ཟླ་ཤས་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ན། །སུན་དུབ་ངལ་སྣང་བྱེད་ཅིང་ངས་བྱས་ཀྱི། །དྲིན་བརྩི་ངོམ་སོ་ཁྱེར་སོ་རྒྱུན་དུ་བྱེད། །གྲྭ་ས་འགའ་ཞིག་འཕྲལ་ཕུགས་བསམ་པ་ལ། །གཞིགས་མི་ཤེས་པར་བག་མེད་ཅི་དགར་སྤྱོད། །ལ་ལ་རྒན་ཡང་བསམ་པ་མ་རྫོགས་པར། །བྱིས་པའི་རྩེད་གྲོགས་ལེགས་ཉེས་མཁྱེན་རྒྱ་དབེན། །གྲྭ་ས་འགའ་ཞིག་ཡོན་ཏན་བསླབ་ཁུལ་ཡང་། །གནས་ལུགས་མི་གཉེར་ཚེ་འདིའི་ཤེས་བྱར་འབད། །བླ་མས་དམ་ཆོས་འཆད་ཀྱང་བློ་དྲེད་ནས། །ཆུ་ནང་རྡོ་ལྟར་སེམས་ལ་འགོ་མ་ཐུབ། །ལ་ལས་ཁ་ནས་བཤད་བཤད་ཆོས་སྨྲ་ཡང་། །རང་རྒྱུད་མ་ཕན་ནེ་ཙོའི་ཆོས་བཤད་འདྲ། །ཁ་ཅིག་དམ་ཚིག་རྒྱུ་འབྲས་ཤེས་བཞིན་དུ། །བསྲུང་སྡོམ་མི་བྱེད་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་བསྒྲུབ། །ཕལ་ཆེར་དམ་ཚིག་སླ་དུས་བསྲུང་ཟོལ་ལ། །དཀའ་དུས་རྒྱུ་འབྲས་དམ་ཚིག་རྒྱབ་ཏུ་བོར། །གང་ལྟར་མི་རྟག་འཆི་བ་མི་དྲན་ཞིང་། །དགེ་སྡིག་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱོན་ཡོན་མ་ཤེས་
Chinese
重视此事。有些人以对上师的轻蔑之法，令上师不悦，自己积攒堕入恶道的因。有些人起初很好地侍奉，最终行为不端，严重违犯誓言。总之，如今末法时代的力量，无论看僧院里的老少，都看不到谁能彻底做到不执着于无常死亡的念头和对佛法的精进。为了父辈的财产和亲戚的聚会，不惜努力奔波，甚至为此丧命。见到上师，却对脸色不好的女人，心生欢喜，笑脸相迎。宁愿选择满满一杯酒，也不要一个甚深教言。比起上师的教诲，更重视骗子的花言巧语。幸福快乐时，不知上师的恩德。渴望从幸福走向更幸福，希望越来越兴旺。认为还有比这更好的。到处宣扬其他好的例子和道理，却对上师发火。对于劝人行善、整顿寺规，心生不悦，甚至视其为仇敌。为了上师稍微做一点事情，遇到一点小挫折就无法忍受，总是夸大痛苦，不停地抱怨。为了自己的商业利益，前往卫藏（西藏中部地区），无法忍受寒冷、饥饿、干渴的痛苦，即使付出宝贵的生命也在所不惜。即使一生都耗费在世俗事务上，仍然不知满足，对此感到非常痛苦。修行闭关或者侍奉上师几个月，就感到厌烦疲惫，总是炫耀自己的功劳，索要回报。有些僧院不考虑长远，肆无忌惮地为所欲为。有些人即使年纪大了，想法仍然不成熟，像小孩子的玩伴一样，缺乏辨别善恶的能力。有些僧院表面上学习知识，实际上不探究真理，只追求今生的学问。上师讲授正法，却心不在焉，像石头掉进水里一样，无法进入内心。有些人嘴上说个不停，滔滔不绝地讲经说法，却对自己毫无益处，就像鹦鹉学舌一样。有些人明知誓言的因果，却不守护戒律，自造堕入金刚地狱的因。大多数人在容易的时候假装守护誓言，困难的时候就把因果和誓言抛在脑后。总之，不记得无常和死亡，不明白善恶因果的取舍。
English
They value this. Some, with contemptuous behavior towards the Lama, cause displeasure and accumulate the cause for falling into lower realms. Some initially serve well, but eventually act improperly and greatly break their vows. In short, due to the power of this degenerate age, no matter who you look at in the monastery, young or old, you don't see anyone who completely renounces attachment to impermanence and the thought of death, or who has thorough diligence in Dharma. For the sake of their father's wealth and gatherings with relatives, they spare no effort in bustling about, even sacrificing their lives. When they meet the Lama, they are happy to see a woman with a pale face and greet her with smiles. They would rather choose a full cup of alcohol than a profound instruction. They value the words of a trickster more than the Lama's teachings. When happiness and comfort arise, they don't recognize the Lama's kindness. They desire more and more happiness, wanting to prosper more and more. They think there is something better elsewhere. They extol other good examples and reasons, but get angry at the Lama. They are displeased with encouragement to practice virtue and the enforcement of monastic rules, even regarding them as enemies. If they have to do even a little work for the Lama, they can't bear the slightest adversity and always exaggerate their suffering, constantly complaining. For their own business profits, when going to Ü-Tsang (Central Tibet), they endure unbearable suffering from heat, cold, hunger, and thirst, even risking their precious lives without complaint. Even if they spend their whole lives on worldly affairs, they are still not satisfied and feel great distress about it. When practicing retreat or serving the Lama for a few months, they become weary and tired, always boasting about their merits and demanding repayment. Some monasteries don't consider the long term and act recklessly as they please. Some, even when old, still have immature thoughts, like children's playmates, lacking the ability to distinguish good from bad. Some monasteries pretend to study knowledge, but don't seek the true nature of things, only pursuing worldly knowledge. When the Lama teaches the sacred Dharma, they are inattentive, like a stone falling into water, unable to penetrate their minds. Some people talk and talk, preaching Dharma incessantly, but it doesn't benefit themselves, like a parrot repeating words. Some, knowing the cause and effect of vows, don't keep their commitments and create the cause for falling into the Vajra Hell. Most people pretend to keep their vows when it's easy, but when it's difficult, they throw cause and effect and their vows behind them. In short, they don't remember impermanence and death, and don't understand the distinction between good and bad actions and their consequences.
Tibetan
བཞིན། །དམ་ཚིག་གཉན་པོའི་ཁེ་ཉེན་མ་ཤེས་ན། །ཉོན་མོངས་རང་ཁར་ཡན་ཚེ་ཚུལ་དེ་འདྲ། །ཟད་པའི་མཐའ་མེད་བརྗོད་ཀྱིས་ཅི་ཕྱིར་ལང་། །གྲྭ་ཚང་མཚང་ལ་བདག་གིས་རྒོལ་མིན་ཡང་། །སྐྱོན་མ་ཤེས་ན་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་མེད་པས། །ཅུང་ཟད་སྨྲས་འདི་བརླང་པོའི་ཚིག་གྱུར་ནས། །མཆེད་གྲོགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་འཁྲུགས་རྐྱེན་སོང་ན། །བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གནོང་ངོ་བཟོད་འཚལ་ཞིང་། །གང་ཞིག་ཆོས་ལ་སྙིང་ནས་སྤྱོད་པ་རྣམས། །སྤྱོད་ངན་དེ་འདྲ་ཆ་ཤེས་ཡང་སྤང་འཚལ། །མི་ཚེ་མུན་པར་གློག་འགྱུ་འདྲ་བ་འདི། །རྟག་སྣང་ཚེ་འདིའི་རྣམ་གཡེང་ཁོ་ན་ལ། །རབ་འབྱམས་ཕན་ངེས་བསླབ་བྱར་ཉན་མཁན་དཀོན། །རང་སེམས་གྱོང་པོ་འདི་ལ་སུས་ཅི་ཕན། །ཀྱེ་ཧུད་དུས་ངན་སྙིགས་མ་ལས་ཡང་སྙིགས། །འདི་དུས་བདག་སོགས་སྤྱོད་ཚུལ་འདི་ལྟོས་དང་། །བསམ་བཞིན་མཆི་མ་ཤོར་བའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །གཞན་མེད་འཆི་བ་ཐོགས་བབ་ནམ་འོང་ཨང་། །ཆོས་མེད་བན་དེ་འཆི་ཁར་འགྱོད་པ་ནི། །མགོ་བོ་ཆད་ནས་གསོ་བྱེད་བཙལ་བ་འདྲ། །དེ་བས་ད་དུས་ལོང་སྐབས་སྤྲིན་བར་གྱིས། །ཉི་ཤུར་ཙམ་འདིར་ཆོས་ལ་འབད་རེ་རན། །ཀྱེ་ཧོ་གྲོགས་དག་ཁོ་བོར་ཚུར་གསོན་དང་། །རང་གིས་རང་ཉིད་ཆོས་ལ་མ་བསྐུལ་ན། །ཆོས་ལ་བསྐུལ་འདེབས་བྱེད་མཁན་མི་གཅིག་ཀྱང་། །འོང་བར་དཀའ་འོ་རང་བསམ་ཐེག་རེ་རན། །དེ་བས་ད་དུས་བླ་མའི་དྲུང་སྡོད་དུ། །གྲྭ་ཚང་རྩེ་དགའ་ཧ་བཞད་ཀུ་རེའི་ངང་། །ཉིན་མོའི་སྣང་བ་ཁ་ཡེངས་མིག་ཡེངས་འབྱམས། །ཟད་མེད་ལས་དང་མཚན་མོར་གཉིད་ལ་སྲེད། །དབེན་པར་མཚམས་བསྒྲུབས་བྱེད་ཁུལ་སྡོད་ན་ཡང་། །རོ་ཉལ་སྙོམས་ལས་བག་ཡངས་ཅི་དགའི་ངང་། །གཉིས་འཛིན་འཁྲུལ་རྟོག་མང་པོ་རྒྱ་ཡན་འབྱམས། །དོན་མེད་བྱི་བ་ཁུང་དུ་ཉལ་འདྲ་ཞིང་། །ཚོགས་དབེན་གང་དུའང་དེ་དང་དེ་འདྲའི་ངང་། །མི་ཚེ་ཡུད་ཙམ་གར་སོང་ཆ་མེད་པར། །དམ་ཆོས་ཐོས་ལོ་སྒོམ་ལོ་ཙམ་བྱས་ཀྱང་། །དོན་དམ་རྒྱལ་པོའི་གདན་ས་སྨོན་འདྲར་ལུས། །མཚན་ལྡན་བླ་མ་མི་ཚེ་ཡུན་བསྟེན་ཡང་། །ཡོན་ཏན་མ་གོས་ཆུ་དང་དངུལ་ཆུ་འདྲ། །ནམ་ཞིག་ཚེ་ན་རང་ཉིད་ཐོག་བབས་སུ། །འཆི་དུས་བབ་ནས་བློ་སྙིང་འདར་བའི་ཚེ། །ཆོས་ལ་མ་འབད་མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་དུ། །སོང་བའི་མཚང་མཐོང་འགྱོད་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ཕན། །ཡང་ན་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་མཆོག །རེ་ལྟོས་ཡུལ་དེ་གཤེགས་སོ་འདས་སོ་ཞེས། །མཐོང་ཐོས་གྱུར་ཚེ་བདེན་ནམ་མི་བདེན་ནམ། །ཨ་ཀྱང་མི་བདེན་རྨི་ལམ་ཨེ་ཡིན་ཨང་། །སྙམ་ཞིང་སེམས་སྐྱོ་ཡིད་འཕྱ་སྡུག་ལྷང་ལྷང་། །གྲྭ་ཚང་རྣམས་
Chinese
如是。 若不识猛誓之利害，则烦恼任性放纵如是。 穷尽之边无有，说之有何用？ 吾虽非攻僧众之短，然不识缺点则无以修功德。 略说此语若成粗暴之词，致使道友们不悦， 则我深感惭愧，祈请宽恕， 凡是真心实意修持佛法者， 务必知晓并舍弃如是恶行。 人生如黑暗中之闪电， 恒常执着于今生之散乱， 广大多闻具利益之教诲者甚少。 对于此顽固之心，谁能有益？ 唉呀！恶时乃五浊之更甚者， 此时且看我等之行径， 除了不由自主流泪之外， 别无他事，死期何时降临啊？ 无有佛法之僧人临终之悔恨， 犹如断头之后寻觅接续之法。 故而今当趁有闲暇之时， 于云间之阳光般，在此二十来日精进修法。 唉哟！诸位道友请听我说， 若自己不鞭策自己修持佛法， 则无有一人前来劝勉修法， 实难有也，当自思量。 故而今当于上师尊前， 僧众嬉戏欢笑打闹之际， 白日之景象心神散乱，眼光游移不定， 无尽之事务缠身，夜晚贪恋睡眠。 于寂静处假装闭关修行， 然如尸体般躺卧，随心所欲，无拘无束， 二取分别念头纷繁，放纵驰骋， 犹如无义之老鼠于洞中酣睡， 无论于僧众中或寂静处皆是如此， 人生短暂，不知去向何处， 纵然听闻佛法多年，禅修多年， 然实义却如渴望国王之宝座般。 纵然终生依止具相上师， 然功德不染，犹如水与水银。 何时生命降临于自身， 临终之时，心惊胆战之际， 因未曾精进修法，人生虚度， 而见自身之过失，纵然后悔又有何用？ 或者自己之根本上师， 所依赖之处已逝，已圆寂， 见闻此事之时，是真是假？ 啊呀！莫非不是真的，莫非是梦？ 如是思量，心中悲伤，意念动摇，哀嚎不已。 僧众们
English
Thus. If you do not know the benefits and dangers of powerful vows, then letting afflictions be self-indulgent is like that. There is no end to exhaustion, why bother talking about it? Although I am not attacking the faults of the Sangha, if you do not know the faults, you cannot accomplish virtues. If saying this slightly becomes a rude word, causing the minds of fellow practitioners to be disturbed, then I am deeply ashamed, please forgive me, Those who sincerely practice the Dharma from the heart, must know and abandon such bad behavior. This life is like a flash of lightning in the darkness, Constantly clinging to the distractions of this life alone, Few listen to the vast and beneficial teachings. Who can benefit this stubborn mind? Alas! This evil time is worse than the five degenerations, Look at the behavior of myself and others at this time, Apart from involuntarily shedding tears, There is nothing else, when will death come? The regret of a monk without Dharma at the time of death, is like looking for a way to reconnect after the head has been cut off. Therefore, now is the time to take advantage of the leisure, Like the sunlight between the clouds, strive to practice the Dharma for these twenty days. Oh! Dear friends, please listen to me, If you do not urge yourself to practice the Dharma, then there will be no one to encourage you to practice, It is difficult, you should think for yourself. Therefore, now when staying in the presence of the Lama, In the midst of the Sangha playing, laughing, and joking, The daytime scenery is distracted, and the eyes wander, Endless affairs entangle, and at night crave sleep. Even if pretending to be in retreat in a secluded place, However, lying down like a corpse, doing whatever you want, unrestrained, Dualistic thoughts and delusions are rampant, running wild, Like a meaningless mouse sleeping in a hole, Whether in the Sangha or in a secluded place, it is the same, Life is short, and it is unknown where it has gone, Even if you have heard the Dharma for many years and meditated for many years, But the true meaning remains like longing for the throne of a king. Even if you rely on a qualified Lama for a lifetime, But virtues are not stained, like water and mercury. When will life come upon oneself, At the time of death, when the mind trembles, Because you have not diligently practiced the Dharma, and life has been wasted, Seeing your own faults, what is the use of regretting? Or your own root Lama, The object of reliance has passed away, has passed into peace, When you see and hear this, is it true or false? Alas! Is it not true, is it a dream? Thinking like this, the heart is sad, the mind wavers, and wails. The Sangha