Tibetan
གཅོད་ཡུལ་དང་། །མཉམ་ཉིད་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །ཐམས་ཅད་རྫོགས་གྱུར་འགྲན་བྲལ་རྫོགས་ཆེན་སྟེ། །དེ་ཀུན་གཞི་མཐུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན། །དེ་ཀུན་ལམ་མཐུན་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱང་ཡིན། །མན་ངག་གནད་མཐུན་དད་མོས་གུས་པ་ཡིན། །བསྲུང་བྱ་མདོ་འདུས་སྡོམ་དང་དམ་ཚིག་ཡིན། །སྤྱོད་པ་དོན་མཐུན་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་ཡིན། །འབྲས་བུ་མཐར་གཅིག་མངོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཡིན། །ལྟ་བ་མི་མཉམ་ངོ་གདོང་རྩལ་གྱི་ཁྱད། །བསྒོམ་ཚུལ་མི་གཅིག་ཐུན་མོང་ཁྱད་དང་མཆོག །གྱུར་པས་ལམ་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མར་སྣང་། །ཀུན་གྱི་ཡང་རྩེ་ཕྱག་རྫོགས་ཉིད་ཡིན་ལ། །དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་ནི། །ངོ་བོ་སྤང་བླངས་བློ་མཚན་སྤྲོས་པའི་ཚོགས། །ཡོངས་བྲལ་གཉུག་མ་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཁམས། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཆོས་ཉིད་རྣལ་མ་ཉིད། །ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཕྱག་ཆེན་རྩ་བ་ཡིན། །དེ་ཉིད་འབྱུང་གནས་འགྲོ་བའི་གཞི་རྩ་གཅོད། །གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་སྣང་བ་རང་གི་སེམས། །སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་སྟོང་ཉིད་ཟུང་འཇུག་དང་། །རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གདོད་ནས་དག་པ་ཆེར། །གོ་དང་མྱོང་བ་རྟོགས་དང་མངོན་དུ་གྱུར། །མཐའ་རུ་ཕྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་གསང་བའི་རྒྱུད་དོན་དང་། །བསྟུན་ནས་ས་ལམ་ཚོད་འཛིན་རྣལ་འབྱོར་བཞིར། །རྒྱ་བོད་རིགས་གྲུབ་འགའ་ཡིས་བཀྲལ་བ་དང་། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཆེ་དྭགས་པོ་རྗེའི། །ཁྱད་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལས། །དེ་རྗེས་ཞུགས་གྱུར་གྲུབ་གནས་གསལ་མཛད་དེ། །དེ་ལ་དབྱེ་ལུགས་བག་གཅིག་མ་འདྲ་སྟེ། །ཕག་ཚལ་ཀམ་འབྲུག་འབྲི་སྟག་སོ་སོ་ལ། །ཀུན་ཀྱང་དོན་མཐུན་བབས་ས་གཅིག་ལགས་ཀྱང་། །དེང་སང་མ་རྟོགས་རྟོགས་དང་མ་གྲུབ་གྲུབ། །ཚུལ་འགའི་རང་རང་རྟོགས་ཉམས་དང་མཐུན་པར། །ཡིན་སྐད་མཉམ་མེད་རྣལ་འབྱོར་དོན་ལ་སྒྲིབ། །འོན་ཀྱང་སྤང་བླངས་ཤན་འབྱེད་བདག་འདྲས་མིན། །རང་གིས་མ་རྟོགས་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་སྨྲ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་གོང་རྡོར་གསུང་སོར་བཞག་སྟེ། །བསམ་བཟང་གཞན་ཕན་སྲིད་མཉམ་འདི་སྐད་བརྗོད། །དེ་ཡང་སྤངས་རྟོགས་མཆོག་ལྡན་བླ་མ་ཡི། །བརྒྱུད་པ་བྱིན་ལྡན་དམ་སེལ་དྲི་མེད་པའི། །མཚན་ལྡན་བླ་མ་ཡང་དག་མཆོག་གི་དྲུང་། །འཁོར་བར་ཡིད་སུན་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ། །གུས་ལྡན་སློབ་མ་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ཡི། །ཚེ་འདིའི་རྣམ་གཡེང་རྒྱབ་ཏུ་དོར་བྱས་ཏེ། །ཆོས་ལ་ཆིག་དྲིལ་གདམས་པར་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། །བསྒྲུབ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་སྙིང་རུས་ངར་འདོན་ཞིང་། །ཡོན་ཏན་
Chinese
且瑜伽，平等本性之体性大手印，一切圆满成，无匹大圆满，彼等一切基相同，乃菩提心生。彼等一切道相同，乃积资净障。口诀要相同，乃信敬。当守护，总集律仪与誓言。行持义相同，乃因果取舍。果唯一，现证佛陀。见解不相同，乃面容能力之差别。修法不相同，乃共同差别与殊胜。转变故，道上显现远近多种。一切之顶峰，即大手印与大圆满。彼亦称之为大手印者，体性断证，心识戏论之聚。永离本初俱生智慧界。不作意，法性如实之自性。作为道用，乃大手印之根本。彼即生处，断除有情之根本。无基断根，显现自心。心性空性，空性双运，以及，具足一切德，本来清净大。理解与体验，证悟与现前成。至于达到究竟之境地后，不可思议秘密续部之义，与，随顺地道，衡量四瑜伽。藏汉种姓成就者，有以解释者，尤其，最为著名达波仁波切之，功德自性显现彼性中。彼之后进入者，成就处明示之。于彼差别方式略有不同，帕擦、康楚、竹、哲、札各自，一切义相同，落地处虽一。如今未悟言悟，未成言成。某些方式各自证验相符，如是说，无等瑜伽义上障。然取舍辨别，非如我者。自己未悟，于他何所说。彼亦嘉衮多之语原样留，善思利他，平等如是说。彼亦断证圆满上师之，传承加持具，誓言无垢之。具相上师，真实殊胜之尊前。于轮回厌倦，于菩提心髓，具敬弟子，具足功德之。将此生之散乱抛于脑后，于法一心一意，于诀窍生起定解。于修持精进，发露精勤心髓，功德
English
And Chö practice, the essence of equality's nature is Mahamudra. All become complete, the unrivaled Dzogchen. All of these share a common basis, which is the generation of Bodhicitta. All of these share a common path, which is accumulating merit and purifying obscurations. The key instructions are the same, which is faith, devotion, and respect. What is to be protected is the collection of vows and commitments. The conduct is meaningful, which is the acceptance and rejection of cause and effect. The result is singular, the manifest complete Buddhahood. The views are not the same, but there are differences in the abilities of the faces. The methods of meditation are not the same, but there are common differences and superiorities. Because of the transformation, the path appears to be near and far in many ways. The pinnacle of all is Mahamudra and Dzogchen. That which is known as Mahamudra, its essence is the abandonment and attainment, the collection of mental fabrications. Completely free from the innate realm of co-emergent wisdom. Not making an effort, the true nature of reality itself. To make it the path, is the root of Mahamudra. That itself is the source, cutting the root of beings. Without a basis, rootless, the appearance is one's own mind. The nature of mind is emptiness, the union of emptiness, and, possessing all qualities, the great primordial purity. Understanding and experience, realization and manifestation become. After having reached the ultimate state, the meaning of the inconceivable secret tantras, and, in accordance with the stages of the path, measuring the four yogas. Some of the Tibetan and Chinese lineages have explained it, and in particular, the most famous Dagpo Rinpoche's, the qualities appear in that nature itself. Those who entered after that, clarified the place of accomplishment. There are slight differences in the way they are distinguished, the Phagtsal, Kamtsang, Drukpa, Drikhung, and Taglung each, all have the same meaning, although the landing place is one. Nowadays, those who have not realized say they have, and those who have not accomplished say they have. In some ways, their own experiences are in accordance with their own realization, and they say that they are, obscuring the meaning of the unequaled yoga. However, the discrimination of acceptance and rejection is not like me. If one has not realized oneself, what can one say to others? That also, the words of Gyalwa Göngdor are left as they are, with good thoughts, benefiting others, and speaking equally. That also, the lama who possesses the supreme abandonment and realization, the lineage is blessed, the vows are stainless. In the presence of the qualified lama, the true and supreme one. Disgusted with samsara, for the essence of Bodhicitta, the respectful disciple, possessing qualities. Having thrown the distractions of this life behind, with one mind on the Dharma, generating certainty in the instructions. Diligently striving in practice, revealing the essence of diligence, qualities.
Tibetan
ཆེ་གྲགས་ལོ་འདོད་མ་སོང་ཞིང་། །གང་བསྒྲོད་ལྟོས་གཞི་མེད་པར་ཉམས་ལེན་ལ། །འབད་ཚེ་བླ་མའི་བྱིན་བརླབས་ཞུགས་གྱུར་ཏེ། །ཉམས་རྟོགས་རྣལ་འབྱོར་གང་ཟག་དབང་ཁྱད་ཀྱི། །གཅིག་ཆར་རིམ་གྱིས་ཐོད་རྒལ་ཉིད་འཆར་ཏེ། །དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་དབང་བཏང་ལྟར་དོན་ན། །ཐོག་མར་སེམས་ཉིད་མི་གནས་གནས་པའི་ཐབས། །མཚན་བཅས་མཚན་མེད་དུ་མའི་ཐབས་ཀྱིས་ནི། །གནས་པ་དང་པོ་བར་པ་མཐར་གྱིས་ནི། །རྒྱ་མཚོ་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་ལྟར་དུ་ཆགས། །དེ་ལྟར་གནས་པས་ཞི་བ་ཉིད་རྙེད་ནས། །འགྱུ་ཐོག་རང་གྲོལ་ལྷག་མཐོང་རྩལ་གྱིས་ཟིན། །གནས་འགྱུ་དབྱེར་མེད་རྩེ་གཅིག་ངོ་བོ་མཐོང་། །དེ་ལ་བར་མ་ཆད་པར་ཉམས་བླངས་པས། །རིམ་བཞིན་གོམས་ཐོབ་རྟེན་ལ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་། །བསྒྲོད་དེ་དེ་ལ་མདོ་ཕྱོགས་ས་ལམ་དང་། །མཐུན་པར་སྦྱོར་ན་ཚོགས་དང་སྦྱོར་ལམ་གྱིས། །ངེས་འབྱེད་བཞི་དང་མཐུན་པར་གོང་མས་གསུངས། །དེ་ཡང་རྩེ་གཅིག་ཞེས་དོན་སེམས་གནས་པ། །ཐུན་ཐུབ་ངང་དུ་འགྱུར་རྩལ་འགག་མེད་ཆ། །ཤར་བ་རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་སྣང་བ་སེམས། །ཉམས་མྱོང་རྣལ་མ་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་བས་གྲགས། །དེ་བས་དེང་སང་ཁ་ཅིག་ཞི་གནས་པ། །འཐུག་ལྡིང་བློས་བྱས་གོ་བའི་ཚིག་ཙམ་ལས། །འགྱུ་བ་ཕྲ་རགས་ངོ་མ་མཐོང་བ་ཡི། །རྩེ་གཅིག་ངོ་སྤྲོད་འདི་ནི་བདག་བློ་ཚོམ། །གཞན་ཡང་རྣམ་རྟོག་རྗེས་དེད་གཟུང་འཛིན་གྱིས། །ཕྲ་རགས་ངོ་མཐོང་རློམ་ནས་འཁྲུལ་སྣང་གི །འཕྲེང་རྒྱུན་སྐོར་ལ་ལྷག་མཐོང་འདོད་པ་ནི། །གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་གསུང་དང་རྒྱབ་གྱེས་མངོན། །དེ་ལ་སོགས་ཏེ་འདྲ་མིན་ནོར་གོལ་ས། །འགའ་ལ་ཞེན་པ་དེང་སང་མང་མཐོང་ཡང་། །རང་སྐྱོན་མ་དག་གཞན་སྐྱོན་བརྗོད་ནུས་མིན། །དེ་བས་བཏང་སྙོམས་ཉེར་བཞག་རྒྱལ་བས་གནང་། ། ཀྱེ་ཧོ། རྩེ་གཅིག་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་གྲགས་དེ་ཉིད་ནི། །མཚོན་བྲལ་དཔེ་མེད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཁམས། །རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་སྣང་དྲི་མ་གློ་བུར་གྱིས། །རིང་པོར་སྒྲིབས་ཏེ་དེ་རིང་བླ་མའི་དྲིན། །དྲི་མ་དག་པ་ཅུང་ཟད་ཕྱིས་པའི་མཐུས། །རང་ངོ་རང་མཐོང་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དེ། །རང་ལ་ཡོད་པ་དེང་དུས་ཤེས་བྱུང་སྟེ། །དབུལ་མོའི་གཏེར་རྙེད་ལྟ་བུའི་་་་་་༼འདི་ནས་མ་དཔེ་ལྡེབས་མ་གཅིག་ཆད༽ སྙིགས་དུས་རྣལ་འབྱོར་གཟུགས་འཛིན་སྤྲང་བན་ཚེ་དབང་ནོར་བུ་བདག་ཉིད་ཕྱོགས་ཀུན་རྒྱུ་བའི་རྟོགས་བརྗོད་ལས་འཕྲོས་སྐྱོ་ཤས་གླུ་དབྱངས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཕྲེང་བ།
Chinese
不求名声和利养， 不依赖任何事物而修持， 努力之时上师加持入， 证悟瑜伽士依根器， 顿悟渐悟本来面目现， 如是次第放任自解脱， 首先心性不住而住之法， 有相无相多种方便法， 安住初中后次第而生起， 如海风平浪静般稳固。 如是安住获得寂止后， 任运自解脱，胜观力摄持， 住与动摇无别，见唯一之体性。 于此不间断精进修持故， 次第获得大小中之稳固， 趋入，此与显宗道次第， 相合而修，积资粮道与加行道， 与四决择分相合，是诸上师所说。 彼唯一之义即心安住， 能忍耐，任运转变，无碍力大， 显现时认识自性，显现即是心， 真实体验融入自相续中而闻名。 因此如今某些修寂止者， 以迟钝沉没，分别念所造之理解词句， 而对细微粗大之动摇未见真面目， 此唯一之窍诀乃我之所想。 此外追逐分别念，以能取所取， 自诩已见细微粗大之真面目，于错觉 之延续中欲求胜观者， 与成就上师之言教相违背。 如是等等，于相似之错谬处， 执着于某些，如今多见， 然自身之过未净，不能说他人之过。 因此，舍弃成见，平等对待，乃胜者所赐。 嗟呼！此被称为唯一瑜伽者， 乃不可言说，无与伦比，自生智慧界。 为分别念，错觉，暂时之垢染， 长久遮蔽，今日承蒙上师恩， 以清净垢染，稍微擦拭之力， 自面目，自见，如意宝， 存在于自身，如今方才知晓， 如贫女得宝藏般......（此处缺一页经文） 末世瑜伽士，执着表相之乞丐僧人，自称才旺诺布，于各处游走之自传中所发之厌世歌，种种莲花之花鬘。
English
Without seeking fame or gain, Practicing without relying on anything, When striving, may the Guru's blessings enter, May the realization of yogis, according to their faculties, Arise either suddenly or gradually, revealing the true nature, And thus, may it be gradually released into self-liberation, Firstly, the method of abiding of mind itself, which does not abide, Through various methods of with form and without form, May the abiding arise in the initial, intermediate, and final stages, Becoming as stable as an ocean unmoved by the wind. Having thus abided and attained tranquility, May the power of spontaneous self-liberation, Vipassanā, seize it, Seeing the essence of oneness, where abiding and movement are inseparable. By continuously practicing this without interruption, May stability be gradually attained, in great, medium, and small degrees, Entering, if this is combined with the path and stages of the Sutra tradition, Through the accumulation and application paths, In accordance with the four discriminations, as the previous masters have said. That single-pointedness means the mind abiding, Enduring, spontaneously transforming, with unimpeded great power, Recognizing the arising as one's own nature, and appearances as mind, Known as genuine experience entering one's own continuum. Therefore, some who practice Śamatha nowadays, Merely with dullness, sinking, and conceptual understanding of words, Without truly seeing the subtle and coarse movements, This single-pointed instruction is what I think. Furthermore, those who chase after thoughts, with grasping and fixation, Claiming to have seen the true nature of subtle and coarse, and desiring Vipassanā In the cycle of illusory continuations, Clearly contradict the words of the accomplished masters. Such as these, in places of similar errors, Clinging to some, are commonly seen nowadays, But without purifying one's own faults, one cannot speak of others' faults. Therefore, impartiality and mindfulness are granted by the Victorious Ones. Alas! This which is known as single-pointed yoga, Is the inexpressible, incomparable, self-born realm of wisdom. Obscured for a long time by the temporary stains of discriminating thoughts and illusions, Today, through the kindness of the Guru, By the power of purifying the stains, slightly wiping them away, That self-face, self-seeing, wish-fulfilling jewel, Existing within oneself, is now known, Like a poor woman finding a treasure... (Here a page of the text is missing) The lamenting songs arising from the autobiography of the degenerate-age yogi, the mendicant monk Tshewang Norbu, who clings to appearances, wandering everywhere, a garland of various lotuses.