Tibetan
འི་ཚོགས། །མཆིས་པ་མ་ལུས་དེ་དྲིན་ཁོ་ནར་སྨྲ། །རང་གི་རང་ལ་སྤྱད་ཚེ་ལས་ངན་པ། །བདག་འདྲར་དམ་པ་དེ་ཡི་བ་སྤུ་གཅིག །བྱེ་བ་ཐེར་འབུམ་གཤག་ཚལ་ཡེ་ཤེས་རྩལ། །འཕོ་བ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་སྤོབས་ཞུམ་ལགས་ཀྱང་། །གཞན་ངོར་སྣང་ཚུལ་བླུན་དང་དད་ཅན་འགའ། །ཡུན་རིང་འགྲོགས་པའི་མཆེད་གྲོགས་རེ་ཟུང་གིས། །བདག་ལུས་རྗེ་བཙུན་མཆོག་དེའི་སྐུར་མཐོང་ཞིང་། །རང་གིསའང་འཕྲིག་པའི་རྗེས་འབྲང་དཔག་ཞིག་དང་། །ཁྱད་པར་རིག་འཛིན་དངོས་ཀྱི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། །རྡོ་རྗེའི་གསུང་མཆོག་གསང་བའི་ཚིག་འགའ་ཟུང་། །བདག་ལ་ལན་མང་གསུང་བའི་དོན་མཐུན་པས། །རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཅུང་འཕོས་སེམས་ཙམ་འགྱུར། །དེས་ན་རང་ལོ་བཅུ་དྲུག་སྐབས་སོན་དུས། །རིག་འཛིན་མཆོག་གི་སྐུ་དངོས་གདུལ་བྱ་ནི། །རྫོགས་ཚུལ་ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་སུན་དབྱུང་ཕྱིར། །ཧོར་ཟླ་བཅུ་གཅིག་གནམ་སྟོང་ཐོ་རེངས་དུས། །གཟུགས་སྐུའི་ཆུ་ཤེལ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་ལ་བསྡུས། །བདེ་ཆེན་པདྨའི་སྦུབས་སུ་གཤེགས་གྱུར་པ། །ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བདག་སྙིང་གས་པ་ལྟར། །རབ་ཏུ་མྱ་ངན་ཁང་བུ་དམ་པོར་ཆུད། །ལུས་འདར་སར་འགྲེ་གདོང་པ་མཆི་མས་བརླམས། །ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་སྡུག་རེ་བསྔལ་སྨྲས་ཤིང་། །དམ་པ་དེ་ཡི་ཞལ་མཇལ་གསུང་ཐོས་ཀྱང་། །རང་ཉིད་ལས་ངན་ལེ་ལོ་སྙོམས་ལས་པས། །ཆོས་བཞིན་སྤྱོད་པ་བརྩོན་པས་མ་འཕེར་ནས། །ཉམས་རྟོགས་ཀློང་དུ་མ་གྱུར་ཅེ་རེར་ལོང་། །གང་དུ་བཙལ་ཡང་ཡོངས་འཛིན་དེ་མཚུངས་པར། །རྙེད་དཀའ་ད་ནི་བདག་གསོན་ཅི་ཞིག་བྱ། །དམ་ཆོས་མི་འགྲུབ་སྒྱུ་ལུས་སྡུག་གོག་འདི། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་མ་རྫོགས་ཚུན། །བོར་ན་རེས་དགའ་རེས་སྐྱིད་སྙམ་པ་ཞིག །ཞེ་ཕུགས་རུས་པའི་གཏིང་ནས་ཡང་ཡང་ཤར། །ཀྱེ་མ་དེ་ལྟར་སེམས་ཡང་ཕན་ཅི་ཡོད། །རྟགས་སྣང་ལེ་ལོའི་མངོན་མཚན་དེར་མཐོང་ཡང་། །འགྱོད་པ་ཕྱིས་སོང་རང་ཉིད་ཨ་ཐང་ཆད། །བསམ་བཞིན་སྐྱོ་ཤས་གནས་ལས་ཅི་ཞིག་གུ །བླ་མའི་སྐུ་བརྙན་སྒྱུ་མའི་ཟློས་གར་འདྲ། །ཞལ་མཇལ་གསུང་ཐོས་རྨི་ལམ་སད་པ་འདྲ། །གྲྭ་ཚང་བྱེས་བྲལ་ཚོང་འདུས་མགྲོན་པོ་འདྲ། །རང་ཉིད་ཅི་བྱ་མེད་པ་དྭ་ཕྲུག་འདྲ། །ཕན་བཏགས་གྲོགས་པོ་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་འདྲ། །དོན་མེད་གནོད་བསྐྱལ་མུན་འཚུབ་རྒྱུ་སྐར་འདྲ། །ཕན་མེད་བཏང་སྙོམས་བཞག་པ་ས་རྡུལ་འདྲ། །བྱས་པ་དོན་མེད་སྲན་ཆུང་བཀབ་པ་འདྲ། །བླ་མར་དུང་ཡང་ཞལ་མཇལ་གསུང་ཐོས་མེད། །སྡུག་བསྔལ་ཚེ་ཡང་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་མེད། །གདམས་ཟབ་མ་ཞུས་འགྱོད་ཀྱང་ཕན་པ་མེད། །ཅི་ལྟར་བསམ་ཀྱང
Chinese
之众，所有一切皆言是其恩德。自己享用自己时，是恶劣之业。如我之辈，彼具德者之一毛孔，百千俱胝剖析之智慧光芒，说是转移，虽语怯懦，然于他人面前，显现愚笨及少数具信者，长久相处之道友一二人，视我之身为彼至尊之身，自己亦有少许效仿之追随者，尤其持明真身之口中，金刚语之殊胜秘密语数句，多次对我宣说，意义相符，故相续中稍许智慧转移，心略有改变。因此，自己年满十六岁时，持明上师之真身所化之有情，为使圆满之懈怠者生厌离心之故，于藏历十一月天空晴朗之黎明时分，将色身之水晶融入法性空性中，前往大乐莲花胎藏中。刚一听到，我心如裂开般，极度悲伤，陷入封闭之屋中，身体颤抖，倒地翻滚，面庞被泪水浸湿，唉玛、唉呼，痛苦地哭喊着。虽曾拜见过彼具德者之容颜，听闻过其教诲，然因自己业障深重、懒惰懈怠，未能以精进修持如法行持，以致未能将证悟融入心相续中，徒劳无益。无论在何处寻找，都难以找到如彼上师般者，如今我活着又有何意义？未能成就殊胜之法，此如幻之身，直至未能圆满成就善逝之意愿之前，舍弃则时而欢喜，时而快乐之念，从内心深处反复生起。唉玛，如此思虑又有何益？虽已见到懒惰之明显征兆，然后悔已晚，自己已精疲力竭。思虑再三，离开住所又有何用？上师之身像，犹如幻术之表演，拜见尊颜，听闻教诲，犹如梦醒一般。僧众犹如离乡背井之商人，自己犹如无依无靠之孤儿。施以援手之友，犹如白昼之星辰，无意义之损害，犹如黑暗之流星，无益之舍弃，犹如泥土灰尘，所作所为毫无意义，犹如以小豆覆盖。虽对上师心怀敬仰，然未能拜见尊颜，听闻教诲，痛苦一生，亦无能为力，未曾请教甚深教诲，后悔亦无济于事，无论如何思
English
Of the assembly, I say that everything is only his kindness. When one uses oneself, it is a bad deed. For someone like me, one pore of that noble one, The wisdom light of dissecting billions of folds, Although I am hesitant to say that it is transferred, In the eyes of others, some fools and believers, A few fellow practitioners who have been with me for a long time, See my body as the body of that supreme lord, And I also have some followers who imitate him, Especially from the mouth of the vidyadhara himself, A few secret words of the supreme vajra speech, Because they have been spoken to me many times and the meaning is consistent, A little wisdom has been transferred to my mind, and my mind has changed slightly. Therefore, when I was sixteen years old, The real body of the vidyadhara was for the sake of sentient beings, In order to disgust the lazy ones who are perfect, On the eleventh month of the Tibetan calendar, at dawn when the sky is clear, The crystal of the body was absorbed into the emptiness of the dharma, He went to the womb of the great bliss lotus. As soon as I heard it, my heart seemed to be torn apart, Extremely sad, I was trapped in a closed room, My body trembled, I rolled on the ground, my face was wet with tears, Alas, alas, I cried out in pain. Although I had seen the face of that noble one and heard his teachings, Because I was burdened by karma, lazy and idle, I failed to practice diligently and act according to the Dharma, So I failed to integrate realization into my mind stream, and it was all in vain. No matter where I look, it is difficult to find someone like that master, What is the meaning of my life now? I have not achieved the supreme Dharma, this illusory body, Until I have fulfilled the wishes of the Sugata, The thought of abandoning it, sometimes joyful, sometimes happy, Arises repeatedly from the depths of my heart. Alas, what is the use of thinking like this? Although I have seen the obvious signs of laziness, It is too late to regret, and I am exhausted. What is the use of leaving my home after thinking about it again and again? The master's image is like a performance of illusion, Seeing his face and hearing his teachings is like waking up from a dream. The monks are like merchants who have left their hometowns, I am like an orphan without support. A friend who lends a helping hand is like a star in the daytime, Meaningless harm is like a dark meteor, Useless abandonment is like dust and dirt, What I have done is meaningless, like covering it with a small bean. Although I have reverence for the master, I have not seen his face or heard his teachings, I suffer all my life, and I can do nothing, I have not asked for profound teachings, and it is useless to regret, No matter how I think
Tibetan
་སེམས་ཁྲེལ་ཉིད་ལས་མེད། །འདི་སྣང་བྱ་བ་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ། །མཐོང་བཞིན་རང་བློ་དྲེད་འདི་ཨ་རེ་འགྱོད། །བླ་མའི་ཞལ་རས་ཨུ་དུམ་ཝ་ར་འདྲ། །མཇལ་དུས་སྐྱིད་པར་མི་ཤེས་ཨ་རེ་འགྱོད། །བླ་མའི་གསུང་ནི་འཆི་མེད་བདུད་རྩི་འདྲ། །ཅི་ཐོས་དྭངས་བླང་མི་ཤེས་ཨ་རེ་འགྱོད། །བླ་མ་ཡིད་བཞིན་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་འདྲ། །ཅི་འདོད་གསོལ་བཏབ་མི་ཤེས་ཨ་རེ་འགྱོད། །བླ་མ་གཏན་བདེའི་སར་སྐྱེལ་གྲུ་རྫིང་འདྲ། །འཁོར་བའི་ཆུ་བརྒལ་མི་ཤེས་ཨ་རེ་འགྱོད། །བླ་མ་ཉོན་མོངས་ནད་སེལ་སྨན་སྡོང་འདྲ། །གང་དགོས་མྱོང་བར་མ་ཤེས་ཨ་རེ་འགྱོད། །ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་བདག་འདྲའི་ལས་ངན་པ། །བླ་མའི་སྐུ་ནི་རྟགས་སྣང་ངང་དུ་འབྱམས། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཡིད་སྨོན་ངང་དུ་ལུས། །བྱ་བ་སྔོན་སོང་འགྱོད་པ་ཅི་ཞིག་ཕན། །ཉིན་མོའི་ཟས་འགག་མཚན་མོར་གཉིད་མི་ཁུག །རང་གི་རང་ལ་བསམ་ཞིང་སེམས་སྐྱོ་སྡུག །བླ་མ་བཞུགས་དུས་སྐྱིད་དགའ་མ་ཤེས་ཤིང་། །སྙོམས་ལས་དབང་སོང་མཚང་དེ་མཐོང་ན་ཡང་། །ནམ་མཁའ་སྤར་མོ་མི་འཁྱིག་ཅི་བྱར་ཡོད། །སེམས་ཁྲེལ་བྱེད་པ་རང་སྒྱིད་ལུག་པའི་རྒྱུ། །བླ་མ་བཞུགས་དུས་དམ་ཆོས་སྙིང་པོ་ལ། །སྙིང་རུས་འབད་པར་མ་ནུས་འདི་དུས་སུ། །སྡུག་བསྔལ་སྙིང་སྲོག་གས་ཙམ་བྱས་ན་ཡང་། །རང་ཉིད་ངལ་བའི་རྒྱུ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག །འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཕལ་དང་མི་མཚུངས་ཏེ། །སྡུག་བསྔལ་བྱས་པས་ཚེ་འདས་གཞན་ལ་གནོད། །བླ་མའི་ཆེད་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཅུང་ཟད་དང་། །མཆི་མ་སྲན་ཙམ་རླག་གྱུར་མི་དེ་ཡིས། །བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་སྡིག་སྒྲིབ་ཀུན། །ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །དེས་ན་བླ་མའི་ཆེད་དུ་སྡུག་བསྔལ་ནི། །གང་བྱས་དོན་ལྡན་ཡིན་པས་ཤེས་པར་བྱོས། །རང་ཆེད་བླ་མའི་ཐུགས་སུན་ཡུད་ཙམ་དང་། །བསྐལ་པར་མཚམས་མེད་ལྔ་སྤྱོད་མཉམ་པར་གསུངས། །ཚུལ་འདི་ཤེས་ན་སྤང་བླངས་བྱེད་པར་གཅེས། །གང་ཡང་བླ་མ་བཞུགས་དུས་དགྱེས་ཐབས་དང་། །དམ་ཚིག་ཚུལ་ལྡན་ཆོས་ལ་མ་བརྩོན་ན། །འདས་རྗེས་ཞེ་འགྱོད་འཕྱིས་སོང་ཤེས་པར་གྱིས། །ཀྱེ་མ་གསོན་དང་ལས་ངན་བདག་འདྲ་ཡི། །བླ་མ་བཞུགས་དུས་ལེ་ལོ་སྙོམས་ལས་དང་། །རྟག་སྣང་ཞེན་པས་གཤེགས་རྗེས་ཞེ་འགྱོད་ཆེར། །བྱུང་ཚུལ་བརྗོད་འདི་ཀུན་གྱིས་ཨེ་གོ་བསམ། །ཀྭ་ཡེ་གསོན་དང་བླ་མ་མཚན་ལྡན་གྱི། །གྲྭ་འཁོར་བྱེད་པའི་མཆེད་གྲོགས་དང་ཕྱིས་ཚོ། །བསླབ་བྱ་ཡིན་ཁུལ་བླུན་པོའི་འཆལ་ཚིག་ཅིག །བརྗོད་པར་ཐུགས་སུན་མི་གནང་དྭངས་བླངས་འོས། །དེང་སང
Chinese
只有懊悔而已。此世之事犹如幻术海市蜃楼。明明看见自己却如此愚钝，唉呀真后悔！上师的容颜犹如优昙婆罗花。相见之时不知快乐，唉呀真后悔！上师的教言犹如不死甘露。听闻之后不知欣然接受，唉呀真后悔！上师犹如如意自在之王。不知祈求所愿，唉呀真后悔！上师犹如送往恒乐之地的舟船。不知渡过轮回之河，唉呀真后悔！上师犹如医治烦恼之病的药树。不知服用所需，唉呀真后悔！唉玛唉呼，像我一样的恶业者啊！上师的身体在表相显现中消逝。殊胜的佛法在期盼中停留。事情已经过去，后悔又有何用？白天茶饭不思，夜晚无法入眠。独自思量，心中悲伤痛苦。上师住世之时，不知快乐欢喜。被懈怠掌控，即使看见了过失。也如用手掌无法握住天空一样，无能为力。懊悔是自己懒惰的原因。上师住世之时，对于殊胜佛法的精要。未能精进努力，如今。即使痛苦得心碎。除了让自己疲惫之外，还能有什么？然而，这种痛苦与一般的痛苦不同。因为一般的痛苦会损害已逝的他人。为了上师而稍微受苦。眼泪如豆般滴落之人。于千劫中所积累的一切罪障。如来曾说，将会完全清净。因此，为了上师而受苦。无论做什么都是有意义的，要知道。为了自己，哪怕仅仅让上师不悦片刻。也如同于一劫中造作五无间罪一般。如果知道这个道理，就应该珍视取舍。无论如何，如果上师住世之时，不努力取悦上师。不以具足誓言的方式精进修法。要知道，去世之后后悔也已经晚了。唉玛，听着，像我一样的恶业者啊！上师住世之时，因为懒惰懈怠。执着于常相，所以去世之后非常后悔。所说的这些，希望大家都能明白。诸位听着，作为具相上师的。僧团眷属的道友和后辈们。权当是教诲，不要嫌弃这愚人的胡言乱语。应该欣然接受。如今
English
Only regret remains. The affairs of this life are like illusions and mirages. Seeing it clearly, yet being so foolish, alas, I truly regret! The face of the Lama is like the Udumbara flower. Not knowing happiness when meeting, alas, I truly regret! The Lama's words are like immortal nectar. Not knowing to accept with joy upon hearing, alas, I truly regret! The Lama is like the king of wish-fulfilling power. Not knowing to pray for what is desired, alas, I truly regret! The Lama is like a boat carrying to the land of eternal bliss. Not knowing to cross the river of samsara, alas, I truly regret! The Lama is like a medicinal tree curing the disease of afflictions. Not knowing to experience what is needed, alas, I truly regret! Alas, alas, a wretched one like me! The Lama's body vanished in the display of appearances. The sacred Dharma remained in longing. What is the use of regret when things have already passed? During the day, food is cut off; at night, sleep does not come. Thinking of oneself, the mind is sad and distressed. When the Lama was alive, not knowing joy and happiness. Being controlled by laziness, even seeing the faults. It is like trying to grasp the sky with one's palm, there is nothing to be done. Regret is the cause of one's own laziness. When the Lama was alive, regarding the essence of the sacred Dharma. Not being able to strive diligently, at this time. Even if suffering breaks the heart. What else is there other than tiring oneself? However, this suffering is not the same as ordinary suffering. Because ordinary suffering harms others who have passed away. For the sake of the Lama, a little suffering. And for the person who loses a tear the size of a bean. All the accumulated sins and obscurations of thousands of kalpas. The Victorious Ones have said will be completely purified. Therefore, suffering for the sake of the Lama. Know that whatever is done is meaningful. For one's own sake, even a moment of displeasing the Lama. Is said to be equal to committing the five inexpiable sins in a kalpa. If you know this principle, you should cherish what to abandon and what to adopt. In any case, if when the Lama is alive, one does not strive to please the Lama. And does not diligently practice the Dharma with proper vows. Know that regretting after death is already too late. Alas, listen, wretched ones like me! When the Lama was alive, because of laziness and negligence. And attachment to permanence, there is great regret after his passing. I hope everyone understands what I am saying. Listen, all you Dharma friends and later generations who are part of the Sangha of a qualified Lama. Take this as advice, do not be displeased by the foolish ramblings of a fool. You should accept it with joy. Nowadays