Tibetan
མང་བླངས་ནས། །རང་ལ་རང་གི་ཆོས་ཕྱིར་བསྐུལ་ན་ཡང་། །རེ་ཞིག་མི་ཆོས་བླ་བའི་གཟུགས་བཟུང་མཐུས། །བླ་མ་བསྟེན་དང་དབེན་པ་འགྲིམ་པའི་ཐབས། །མ་རྙེད་ལེ་ལོ་བཏང་སྙོམས་ངང་དུ་ནི། །རང་ལོ་ཉེར་གཉིས་ཉེ་ལ་སླེབ་ཀྱི་བར། །སྐབས་སུ་བསོད་སྙོམས་བླ་མའི་ཞབས་ཏོག་བྱས། །སྐབས་སུ་གྲོང་ཆོག་ཡོན་བདག་ངོ་ལོན་བྱས། །སྐབས་སུ་ཡུལ་སྡེ་མི་སྡེ་འཁྲུགས་པ་བསྡུམ། །སྐབས་སུ་ཡི་དམ་བསྙེན་བསྒྲུབ་ཉུང་རེ་བྱས། །སྐབས་སུ་འགྲོ་དོན་ཡིན་ཁུལ་ཁྲིད་ཆོས་བཤད། །བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ཕལ་ཆེར་རོ་སྙོམས་བསྒོམ། །སྤྱོད་པ་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་དགྱེས་ཐབས་དང་། །ཟས་ནོར་རྣམས་ལ་སྲེད་ཞེན་ཆུང་བར་བསླབ། །སུ་འབྲེལ་རྣམ་དཀར་ལ་སྦྱོར་གང་ནུས་དང་། །གཡོ་སྒྱུ་ཟོལ་ཟོག་རང་འདོད་ཉུང་བར་བསླབ། །ཁེ་དྲག་ཕྲག་དོག་གྱུར་པ་སྤངས་ཐབས་དང་། །ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅི་འདྲེས་བྱས་ནའང་། །སྔོན་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ངན་གོམས་དང་། །ཆོས་ཉིད་དོན་ལ་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །ཕྱི་ཚུལ་ལྟར་སྣང་བླ་གཟུགས་བཟུང་ནའང་། །རང་སྐྱོན་རང་གིས་བརྟག་ཚེ་རང་ཉིད་ཀྱིས། །ཤེས་རྒྱུད་གྱོང་པོ་དུག་ལྔ་ཤུགས་ཀྱིས་རགས །དེས་ན་སྤྱོད་པ་དགེ་སྡིག་དཀར་ནག་ཆོས། །འདྲེས་མ་ཆལ་ཆོལ་མ་ངེས་ངང་དུ་སོང་། །དེ་འདྲས་མཚན་ལྡན་བླ་མ་མ་མཇལ་ཞིང་། །དབང་ཁྲིད་ཆོས་ཀྱང་ཉུང་ལས་མ་ཐོབ་སྟེ། །སྡུག་བསྔལ་མཚན་མོའི་གཉིད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ཡེངས། །རང་ལོ་ཉེར་གསུམ་སྣེ་ལ་ཟིན་པའི་ཚེ། །དགོས་མེད་སྙིང་ནས་ཤར་ཏེ་གླུ་འདི་བླངས། ། ཨེ་མ་ཧོ། ལེགས་པར་སོམས་དང་ཚེ་དབང་ནོར་བུ་བ། །དལ་འབྱོར་བཅོ་བརྒྱད་བརྒྱན་པའི་མ་ལུས་འདི། །ཡང་ཡང་ཐོབ་དཀའ་བསྐལ་བ་ད་རེས་ཙམ། །དོན་མེད་གསེར་གླིང་སྟོང་ལོག་ཅང་སྲིད་དམ། །མི་ཚེ་འདི་ནི་ཡུད་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །ལུས་ནི་མི་རྟགས་ཁང་རྒན་འགྱེལ་ཉེན་འདྲ། །ངག་གི་མི་རྟག་ཚོང་འདུས་སྒྲ་སྙན་འདྲ། །སེམས་ནི་མི་རྟག་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །ནམ་འཆི་ཆ་མེད་འདི་སྣང་བྱ་བ་འདི། །དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེན་པ་བཏང་རེ་རན། །བཅའ་བཅའ་བཀོད་བཀོད་དགོན་གནས་གདན་ས་ཡང་། །སྟོན་མཇུག་མེ་ཏོག་བྱིས་པ་རློམ་པ་འདྲ། །རང་ཉིད་འཆི་ཚེ་དགོན་གནས་ཤུལ་དུ་ལུས། །བྱས་པའི་སྙིང་པོ་སྒྱུ་མའི་ལྟད་མོ་འདྲ། །དེ་བས་དབེན་གནས་འདུ་འཛི་ཉུང་བའི་སར། །གཏན་གྱི་འདུན་མ་ལྷ་ཆོས་སྒྲུབ་རེ་རན། །མཛེས་མཛེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་རྣམས་ཀྱང་། །ཧ་ཅང་སྲེད་ན་ཆགས་སྡང་འཆིང་ཞེན་རྒྱུ། །འཆི་དུས་དེ་དག་དགོས་མེད་ཤུལ་དུ་ལུས།
Chinese
多方求取之后，即使为了自己的佛法而鞭策自己， 暂时凭借着高尚的人相， 亲近上师和前往寂静处的方便， 未能寻得，在懒惰放任的状态中， 直到自己接近二十二岁的时候， 有时做些供养，服侍上师， 有时为了施主而奔走于村落法事， 有时调解乡村民众的争端， 有时稍微修习本尊的念诵和修持， 有时假装利益众生而讲经说法， 对于苦乐的感受，大多修习平等舍受。 行为上，学习如何令上师三宝欢喜， 对于食物和财物，学习减少贪恋。 尽力与任何关系都结合于善行， 学习减少虚伪欺骗和自私自利。 设法断除因贪图利益而产生的嫉妒， 无论如何修习佛法， 由于前世错误的习气和恶劣的习惯， 以及未能稳固地掌握佛法的真谛， 即使外表上装作修行人的样子， 当自己反省自己的过失时，自己会发现， 自己的心性顽固，五毒烦恼的力量强大。 因此，善恶黑白诸法混杂的修行， 变得混乱不清，摇摆不定。 像这样，未能遇到具德的上师， 灌顶和经教也未能获得多少， 痛苦的夜晚，睡眠也大多不安。 当自己接近二十三岁的时候， 心中无端生起，唱了这首歌： 唉玛吙！ 好好想想啊，才旺诺布瓦！ 这具足十八种圆满的暇满人身， 一次又一次地难以获得，只有这一次机会。 难道要让黄金洲空手而归吗？ 人生短暂如白驹过隙， 身体就像摇摇欲坠的朽屋， 言语的无常如同集市上的喧嚣， 心识的无常如同天空中的浮云。 不知何时会死，对于这世间的事情， 没有必要执着，应该放下。 精心布置的寺庙和道场， 如同秋末的花朵，小孩子的玩闹。 自己死亡的时候，寺庙会留在身后， 所做的事情如同虚幻的戏法。 因此，应该前往寂静、远离喧嚣的地方， 将永久的打算放在修持佛法上。 精美的身语意所依之物， 如果过于贪恋，就会成为贪嗔痴的束缚。 死亡的时候，这些都毫无用处地留在身后。
English
After taking much, even if I urge myself for my own Dharma, For a while, relying on the form of a superior person, The means of attending to a lama and going to solitude, Not finding it, in a state of laziness and indifference, Until I approached the age of twenty-two, Sometimes I made offerings and served the lama, Sometimes I ran errands for patrons in village ceremonies, Sometimes I mediated disputes among villagers, Sometimes I did a little recitation and practice of the yidam, Sometimes I pretended to benefit beings by giving teachings, For the experience of happiness and suffering, I mostly practiced equanimity. In conduct, I learned how to please the lama and the Three Jewels, Regarding food and wealth, I learned to reduce attachment. I tried to connect any relationship to virtuous deeds, I learned to reduce hypocrisy, deceit, and selfishness. I tried to abandon jealousy arising from greed for gain, No matter how I practiced the Dharma, Due to the habits and bad customs of past mistakes, And because I did not firmly grasp the essence of Dharma, Even though outwardly I pretended to be a practitioner, When I examined my own faults, I myself found that, My mind was stubborn, and the power of the five poisons was strong. Therefore, my practice, a mixture of good and bad, black and white, Became confused, uncertain, and wavering. Like this, without meeting a qualified lama, And without receiving much empowerment and teaching, The sleep of painful nights was mostly disturbed. When I approached the age of twenty-three, Unnecessary thoughts arose from my heart, and I sang this song: Emaho! Think well, Tshewang Norbuwa! This leisure and endowment adorned with eighteen qualities, Is difficult to obtain again and again, only this one time. Could the golden continent return empty-handed? This life is but a fleeting moment, The body is like a dilapidated house about to collapse, The impermanence of speech is like the noise of a marketplace, The impermanence of mind is like clouds in the sky. Uncertain when death will come, for the affairs of this life, There is no need to cling, it is time to let go. The carefully arranged monasteries and seats, Are like autumn flowers, the boasting of children. When I die, the monastery will be left behind, The essence of what I have done is like an illusionary show. Therefore, one should go to a quiet, secluded place, And place the permanent intention on practicing the Dharma. The beautiful objects of body, speech, and mind, If one is too attached, they become the cause of attachment, hatred, and clinging. At the time of death, these will be left behind uselessly.