Tibetan
། རི་བཀྲ་གནས་ནང་དུ་སྡོད་པའི་ལོ་དེའི་དབྱར་དུས་དེར་ཀ་ཐོག་རྒྱལ་སྲས་བསོད་ནམས་ལྡེའུ་བཙན་དང་མཇལ་ནས་དབང་བཀའ་ལྗགས་ལུང་མང་དུ་ནོས་ནས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཞིག་ནི་གྱུར་འདུག སྟོན་ཁ་ཤར་ཙམ་ན་གདན་དྲུང་རྗེ་དབོན་རིན་པོ་ཆེའི་བཀའི་ཁྲོལ་ཆ་ཞུས་ནས་བླ་མ་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞབས་པད་བསྙེན་པར་ལྕི་རོང་གི་དབེན་པར་སོང་སྟེ། དེ་ཡང་གདན་ས་ནས་ཚུར་འོང་སྐབས་སུ་ད་ལམ་ཆོས་གཤའ་མ་ཞིག་ཅིས་ཀྱང་བྱེད་དགོས་ལ། ལྷག་ཏུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གཞི་རྩ་ཡང་དག་པ་ནི་ལྟ་སྒོམ་རྟོགས་པའི་གདེང་དང་ལྡན་དགོས་ངེས་སུ་འདུག་པས། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྩ་བའི་བླ་མ་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ལ་རག་ལས་པས། རྩ་བའི་བླ་མ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཆེས་ཆེར་མཇལ་དཀའ་བ་ནི་ཨུ་དུམྺ་རའི་མེ་ཏོག་ལས་ཀྱང་དཀོན་ཞིང་། གདུལ་བྱ་བསོད་ནམས་དམན་པས་ཡུན་དུ་བཞུགས་པར་ཡང་ཁ་ཚོན་མི་ཆད་ཀྱི། ད་ལྟའི་སྐབས་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་དུ་བྱེད་དགོས་སོ་ཞེས་བློར་བཏགས་ཏེ་འོང་ན་ཡང་། རང་གནས་སུ་སླེབས་སྐབས་རང་གིས་རང་ལ་དཔའ་གདེངས་ཐེར་ཚུགས་ཀྱི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱེད་པའི་བློ་བརྟན་རླིང་ནི་ན་ཚོད་བྱིས་སྦར་སོང་ཞིང་སྐལ་བ་དམན་པས་འགྱང་། གཞན་རྐྱེན་གྲོགས་ནི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱེད་དགོས་ཚུལ་གྱི་གཅུང་ཐག་བླང་མཁན་སུ་ཡང་མེད། དེས་ན་ཆོས་གཤའ་མ་ཞིག་བྱེད་པའི་བློ་གཞི་ཡོད་ཀྱང་ལག་ཐོགས་འགེལ་ནུས་པའི་མཐུ་མ་ཐོབ་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡང་དག་ཅིག་སང་བགྱིད་དོ་གནང་བགྱིད་དོ་སྙམ་པའི་ངང་ལ་བྱས་པ་དོན་མེད་ཀྱི་རོ་སྲེགས་ཕ་འདེབས་དབང་བསྐུར་གྱི་བྱ་བས་སངས་མེད་བདུད་ཀྱི་ཕྱེ་གཏོར་ལ་ཡེངས་ཏེ་ལོ་གཅིག་གཉིས་ངང་དུ་རྫོགས་ནས་རྒྱལ་བ་དགྱེས་ཤིང་འགྲོ་དོན་ནུས་པའི་གཞི་རྩ་རང་དོན་ཚགས་སུ་ཚུད་པའི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ཀྱི་བླ་མའི་དགོངས་པ་མཉེས་པ་གཅིག་བྱེད་བསམ་པའི་ངང་དུ་མ་འགྲུབ་པ་འདི་ནི་ད་ལྟ་འགྱོད་པ་ཆེ་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཆེ་བས་མཆི་མ་འཁྲུག་ཅིང་ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་ཅེས་སྨྲེང་བ་ལགས་སོ། ། ཀྱེ་མ་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དོན་ལྡན་བསྒྲུབ་བསམ་ཀྱང་། །བདུད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བཤོལ་དུས་ཀྱིས་འགྱང་། །མི་ཚེ་མདོ་ཤོར་དོན་མེད་ངང་དུ་འཁྱམས། །བསམ་ཞིང་སྙིང་རླུང་དེ་ལ་ཅིས་མི་ལྡང་། །དེས་ན་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ཕྱི་བཤོལ་མ་ཤོར་བར། །ཆེ་བཞག་ཆུང་བཤོལ་གནམ་ས་གོ་ལྡོག་ཀྱང་། །རང་ཐག་རང་གཅད་ཕ་མ་གཉེན་ཚན་དང་། །གྲོགས་འཁོར་དབང་དུ་ནམ་ཡང་མི་བཏང
Chinese
在那一年住在日扎（Ri bKra）圣地的时候，在那个夏天，我见到了噶陀（Ka-thog）的嘉色·索南德吾赞（rGyal sras bsod nams lde'u btsan），接受了许多灌顶、教诫和口传，获得了一种特殊的加持。秋天刚开始的时候，我请求了寺院住持吉翁仁波切（gDan drung rJe dbon Rin po che）的许可，前往勒隆（lCi rong）的寂静处，去亲近上师昆都（bla ma kun 'dus）的化身，金刚持大乐尊（rDo rje 'chang bde ba chen po）的莲足。当从寺院返回的时候，我心里想着，这次一定要做一次真正的修行，尤其是为了圆满自己和他人的利益，必须具备见、修、证的把握。而要做到这一点，取决于具相的根本上师。像这样的根本上师非常难遇到，比乌昙婆罗花还要稀有。由于所化众生的福报浅薄，也不能确定他会住世多久。现在这个时候，必须日夜精进地修行。虽然我是这样想的，但是当我回到自己的住所时，我对自己有足够信心去坚定地修行的决心，却像小孩子玩火一样消失了，因为我的福报太浅薄而耽搁了。也没有其他人来督促我应该如何修行。因此，虽然我有做一次真正修行的想法，但是没有得到能够实际执行的力量，只是想着明天再做，后天再做，就这样被无意义的火供、抛洒骨灰、灌顶等行为，以及毫无意义的恶魔面粉供养所迷惑，一年两年就这样过去了。为了让诸佛欢喜，为了能够利益众生，为了能够圆满自己的修行，我想要做一件让上师欢喜的事情，但是却没有成功。现在我感到非常后悔，比以往任何时候都更加后悔，泪流满面，只能哀叹。唉！虽然想着获得暇满人身之后要修持正法， 却被恶魔的加持所阻碍，被时间所耽搁。 一生虚度，毫无意义地漂泊。 想到这些，我的心怎么能不激动呢？ 因此，不要再拖延修行了， 即使天翻地覆，也要放下大事，舍弃小事。 自己下定决心，不要被父母、亲戚和朋友所左右。
English
When I stayed in the sacred place of Ritrak (Ri bKra) that year, in that summer, I met Katok Gyalsé Sonam Deutsen (Ka-thog rGyal sras bsod nams lde'u btsan) and received many empowerments, instructions, and oral transmissions, which became a special source of blessings. As autumn began, I requested permission from the abbot of the monastery, Jowo Rinpoche (gDan drung rJe dbon Rin po che), and went to a secluded place in Lhirong (lCi rong) to attend upon the lotus feet of Lama Kundu (bla ma kun 'dus), the embodiment of Vajradhara Great Bliss (rDo rje 'chang bde ba chen po). When returning from the monastery, I thought to myself that this time I must do a genuine practice, and especially to perfect both my own and others' benefit, I must have confidence in view, meditation, and realization. To demonstrate this depends on a qualified root guru. Such a root guru is very difficult to meet, even rarer than the Udumbara flower. Because the disciples' merit is shallow, it is also uncertain how long he will remain. At this time, I must diligently practice meditation day and night. Although I thought this way, when I returned to my own place, my determination to practice meditation with enough confidence in myself disappeared like a child playing with fire, and I was delayed because my merit was too shallow. There was no one else to urge me on how to practice meditation. Therefore, although I had the intention to do a genuine practice, I did not have the strength to actually carry it out, and I just thought about doing it tomorrow or the day after tomorrow. In this way, I was distracted by meaningless fire pujas, scattering ashes, empowerments, and the meaningless offerings of demon flour, and one or two years passed by. In order to please the Buddhas, to be able to benefit sentient beings, and to perfect my own practice, I wanted to do something that would please the guru, but I did not succeed. Now I feel very regretful, even more regretful than ever before, and tears stream down my face, and I can only lament. Alas! Although I thought about practicing the Dharma meaningfully after obtaining the precious human rebirth, I was hindered by the blessing of the demons and delayed by time. My life was wasted, wandering aimlessly. Thinking of this, how can my heart not be agitated? Therefore, do not delay practice any longer, Even if the heavens and the earth turn upside down, put aside great matters and abandon small matters. Make your own decision and never be swayed by parents, relatives, or friends.
Tibetan
་བར། །རྩེ་གཅིག་དབེན་པར་ངེས་དོན་སྙིང་པོ་ལ། །ལེ་ལོ་མེད་པར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ནན་ཏན་བརྩོན། །ཆོས་ཀྱི་སྲོག་ཤིང་བླ་མའི་དམ་ཚིག་སྟེ། །རང་སྲོག་ཆད་སླ་དེ་ཉིད་མི་ཉམས་བསྲུང་། ། ད་དུང་སྐབས་ཀྱི་འཕྲོས་སུ་བརྗོད་ན། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེས་ཕྱིན་རང་ཉིད་ན་ཚོད་རྒན་རུང་གཞོན་རུང་ལྷག་བསམ་སྐྱེས་ཤིང་ཆོས་པའི་གྲལ་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་བློ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཞེ་གདེངས་འཆའ་སྟེ་དེ་ལ་གཞན་རྐྱེན་སྟེང་ནས་རི་ཉིལ་འོག་ནས་མཚོ་རྡོལ་ཀྱང་རང་གི་ལྷག་བསམ་དེ་ཁོ་ནར་ཐེར་བཙུགས་ཏེ་དེ་ལ་ཕ་མ་གཉེན་ཚན་གྲོགས་འཁོར་གང་གི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་རབ་མི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བསྐྱལ་བ། འབྲིང་བཅུ་གཉིས་ལོ་བསྐོར། ཐ་མ་ཡང་ལོ་འཁོར་ཕྱེད་དེ་དྲུག ཡང་མཐའ་ཡང་ལོ་གསུམ་གྱི་མཐའ་བརྟེན་པ་རེ་དམ་བཅས་ཤིང་། རང་ཉིད་འཆི་ཡང་མཚམས་ཁང་དུ་འཆི་ནུས་པ། ན་ཡང་མཚམས་ཁང་དུ་ན་ནུས་པ། སེམས་ལྷོང་སྡུག་བསྔལ་བློ་མི་བདེ་བ་ཅི་བྱུང་ཡང་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་ཉིན་མཚན་ཐུན་དྲུག་ཏུ་བགོ་ནས་རིམ་གཉིས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ལ་ལྟེམ་རྐྱང་ལེ་ལོ་ཡུད་ཙམ་ཡང་མ་ཤོར་བར་བྱ་དགོས་ཀྱི་སྤྱི་མཚམས་བསྒྲུབ་ཀྱི་ཁུལ་ལ་ནང་རོ་ཉམས་རྐང་བརྐྱང་གཉིད་དང་སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་འཕྲེང་བ་བསྒྲང་ན་ཕྱི་བ་ཁུངས་སུ་ཉལ་བའི་དཔེ་ཟླར་མ་ཡིན་པར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱས་པའི་རྗེས་ཡོད་ངེས་པ་རང་གི་ཡིད་རང་གི་ཆེས་ཐག་ཆོད་ཅིག་བྱིས་སྦ་ཆུང་ངུ་ནས་བརྩོན་དགོས་པར་འདུག་གོ ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱ་དགོས་ཀྱི་ལྷག་བསམ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ནས་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་བརྩོམ་ཞིང་བསྒོམ་བསྒྲུབ་མ་ཞུགས་པར་ཐག་ཆོད་ཚེ་ལྷག་པར་བར་དུ་གཅོད་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་ཕ་མ་ལ་སོགས་གཉེན་དུ་རྫུས་ནས་བཤོལ་འདེབས་པ་དང་། དེ་བཞིན་མཛའ་བའི་གྲོགས་དང་གྲྭ་འཁོར་སྦྱིན་བདག་ཞེན་ཡོད་ཡོད་པོ་དང་རང་བཞིན་གྱི་བཏང་སྙོམས་གནས་པས་ཀྱང་ཞལ་ལྕེའི་ཚུལ་དུ་དང་། མཁན་པོ་སློབ་དཔོན་དང་ཁྲིམས་ཀྱི་ཞལ་ལྟ་བ་སོགས་གང་ལ་གང་འཚམས་སུ་རྫུ་ནས་བསྒྲུབ་པ་བཅོམ་སྟེ། ད་ལྟ་ན་ཚོད་གཞོན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་སླད་མར་བྱ་ལོང་ཡོད་ཞེས་པ་དང་། ལ་ལས་ནི་ད་རིས་གདུལ་བྱ་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་མགོ་ཚུགས་ཚེ་རེ་ཞིག་དེ་སྐྱོང་གལ་ཆེ་ལ་མཐར་བསྒྲུབ་པ་བྱེད་ཆོག་ཞེས་པ་དང་། ལ་ལས་ནི་ངེད་ཀྱི་ཤ་ཚའི་གྲོས་འདེབས་འདི་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་མི་ཉན་པར་ཀྱེ་ཧུད་ཞེས་སྙིང་བརྩེ་བརྩེ་ཉམས་ཐག་ཁུལ་གྱིས་བསྲུང་བ་དང་། ལ་ལས་ནི་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཁུགས་ན་ངེད་འཁྱམ་མམ་ལྕེབ་སམ་བྱེད་ཞེས
Chinese
。一心于寂静处，于决定之义精髓，不懒惰而精进修持。佛法之命脉乃上师之誓言，宁舍自身性命，亦不令其衰损而守护之。 进一步说，如此生起修行的念头后，无论自己年老或年轻，都应生起真诚之心，进入修行者之列，因此要抱持永不改变的坚定信念，即使外在因缘导致山崩、地下涌出海水，也要将自己的真诚之心如柱般竖立，不为父母、亲戚、朋友、眷属所左右，最好终身修行。中等则十二年为一周期。最下等也要以六年，也就是半个周期为期。再不济也要发誓坚持三年。自己即使要死，也要能死在闭关房里。即使生病，也要能病在闭关房里。无论发生什么心烦意乱、痛苦、不适，都要将其转化为道用，日夜分为六时，不间断地进行生圆次第的修持，一丝一毫的懒惰都不能有。如果名义上是闭关修行，实际上却在室内伸懒腰、睡觉、数着念头的念珠，那就和躲在外面睡觉的人没什么两样了。一定要坚信修行之后必有成就，从小就要努力。 如此，仅仅生起修行的念头，魔障就会开始出现，如果下定决心不修行，魔障就会更加严重。这些魔障会伪装成自己的父母等亲人来劝阻，也会伪装成亲密的朋友、僧众、施主、有情众生，甚至以公正的态度来劝说。有时也会伪装成堪布、导师、法律顾问等，以各种方式来破坏修行。比如，现在还年轻，以后有的是时间修行。有些人会说，现在是调伏众生、开展事业的开始，暂时先做这些更重要，以后再修行也不迟。有些人会以痛心疾首的语气说：“我们如此真心实意地劝你，你却不听，唉！”有些人则会说：“如果你一定要修行，我们就流浪或自杀！”
English
. Single-mindedly in solitude, to the essence of definitive meaning, without laziness, diligently strive in meditation and practice. The lifeblood of Dharma is the guru's samaya (藏文：དམ་ཚིག་，梵文天城体：समया，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：誓言), easier to lose one's own life, protect it without diminishing. Furthermore, to speak of the continuation of the topic, once the thought of such meditation and practice has arisen, whether one is old or young, one should generate pure intention and enter the ranks of practitioners, therefore, hold a firm conviction that there will be no change of mind from that, and even if external circumstances cause a mountain to collapse or the ocean to burst from below, erect one's pure intention like a pillar, and do not let it be influenced by parents, relatives, friends, or retinue, but spend one's life in practice. The intermediate is twelve years. The minimum is half a cycle, which is six years. At the very least, vow to adhere to a three-year retreat. Even if one is to die, one should be able to die in the retreat room. Even if one is sick, one should be able to be sick in the retreat room. Whatever mental agitation, suffering, or discomfort arises, one should take it as a path, divide the day and night into six sessions, and without any interruption, engage in the practice of the two stages, without losing even a moment to laziness. If one is nominally in retreat, but in reality is stretching, sleeping, and counting the rosary of thoughts in the room, then one is no different from those who sleep outside. One must firmly believe that there will be accomplishment after practice, and strive from a young age. Thus, merely generating the thought of practicing, demonic obstacles will begin to arise, and if one is determined not to practice, the obstacles will be even greater. These obstacles will disguise themselves as one's parents and other relatives to dissuade, and will also disguise themselves as close friends, sangha, benefactors, sentient beings, and even advise with an attitude of impartiality. Sometimes they will also disguise themselves as Khenpos, mentors, legal advisors, etc., to destroy the practice in various ways. For example, one is still young, there is plenty of time to practice later. Some will say that now is the beginning of taming beings and starting activities, it is more important to do these things for now, and it is not too late to practice later. Some will say with a heartbroken tone, "We advise you so sincerely, but you don't listen, alas!" Some will say, "If you must practice, we will wander or commit suicide!"