Tibetan
་ཆེན་གླིང་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས་པར་རིགས། །དེས་ན་ཡང་དཀྱུས་སུ་འཇུག་སྟེ། ཁོ་བོ་རང་ལོ་བཅུ་དྲུག་གི་སྣེར་ཟིན་ལ་ཉེ་བ་མགོ་ཟླའི་གནམ་སྟོང་རྫོགས་རྒྱལ་ཟླའི་ཚེས་ཤར་བ་འོད་གསལ་དུས་ཁྱད་པར་བ་དེར་རྩ་བའི་བླ་མ་དམ་པ་དེ་ཉིད་ཞིང་འདིར་སྐུ་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱར་གྱུར་པ་དེ་ཙམ་དུ་གཟིགས་ཤིང་། ཞིང་གཞན་དག་པའི་གདུལ་བྱར་རྗེས་སུ་དགོངས་ནས་གཟུགས་སྐུ་ཞལ་ཕྱག་གི་རྣམ་པ་དེ་ནང་གསལ་གཞོན་ནུ་བུམ་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྦུབས་སུ་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡང་བདག་ལྟའི་སྐལ་དམན་ངོར་རྟག་ཞེན་བཟློག་ཕྱིར་དུ་བསྟན་པ་ལས། སྐལ་ལྡན་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་འཕོ་ཆེན་དྭངས་མ་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་གཤེགས་པ་གོར་མ་ཆག་པས་གཤེགས་བཞུགས་མི་མངའ་མོད། འོན་ཀྱང་བདག་བློ་མ་དག་པས་རེ་ཞིག་སྐུའི་བཀོད་པ་མངོན་སུམ་མི་སྣང་བས་སྙིང་ཐིག་གས་པ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་ཀྱང་ཐབས་མ་རྙེད་པས་གསོལ་བ་རྩེ་གཅིག་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོས་བཏབ་པར་བྱའོ། །སྐབས་འདིའི་རྟོགས་བརྗོད་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་བརྟག་འདོད་ན། སྐྱོ་ཤས་ཀྱི་གླུ་དབྱངས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འཕྲེང་བ་ཞེས་པ་སྔར་བརྗོད་ཟིན་གྱི་དེར་བལྟའོ། །དེང་སང་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་གྲོངས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་གདོང་དཀར་འཛུམ་གྱི་ཉམས་བཅས་ཕོ་བཟོ་སྔར་ལས་ཆེ་ཙམ་བྱེད་པ་ཡང་འོང་འདུག་སྟེ་དེ་ནི་དམ་ཉམས་ཀྱི་གྲལ་དུ་འཁོད་པ་ལས་འོས་ཅི་ཡོད། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་རང་སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བླ་མའི་ཐུགས་དང་རོ་གཅིག་བརྙེས་པ་རྣམས་ཀྱང་གདུང་བའི་གླུ་བླངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚུལ་སྟོན་ན་དེང་སང་གི་བྱ་བ་ཕལ་ཆེ་ནི་བཀའ་དྲིན་མ་དྲན་པའི་ཁྲེལ་མེད་པོ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག དེ་ཡང་གཙོ་བོ་ནི་བླ་མ་ཞལ་བཞུགས་དུས་ཉིད་དུ་དགྱེས་པའི་ཞབས་ཏོག་འབད་པ་ཉིད་ཡིན་མོད། དེ་འོག་ནི་བླ་མ་གཤེགས་པའི་དགོངས་རྫོགས་དགེ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཚོགས་ཆེ་བས་བླ་མ་དྲན་པའི་གདུང་ཤུགས་ཀྱི་འབད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕལ་དུ་སྣང་གསལ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་དགེ་བར་བསྔོ་བ་ལས་བླ་མར་སྙིང་ནས་གདུང་ཤུགས་ཀྱི་དགོངས་རྫོགས་སུ་དམིགས་ནས་མར་མེ་གཅིག་ཕུལ་བས་ཕན་ཡོན་ཆེ་སྟེ། དེས་རིགས་བསྒྲེས་ནས་དགེ་བ་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བས་བླ་མའི་དགོངས་རྫོགས་སུ་དམིགས་ནས་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོས་དགེ་བ་ལ་འབད་པ་གལ་ཆེན་གྱི་གནས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཡི་ཐུགས་ནི་མཁའ་འདྲ་ཡང་། །རང་ཉིད་སྡིག་རྒྱུན་ཀུན་ཟད་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཕེལ་ཕྱིར་དགོངས་རྫོགས་སུ། །དགེ་ལས
Chinese
對於大譯師格陵巴非常敬仰。因此，還是按照常規來寫吧。我接近十六歲時，在猴年（藏歷）的空亡月、圓滿勝利月的吉日，這個光明殊勝的時刻，根本上師視我為此土以身度化的弟子。之後，上師考慮到其他清淨刹土的弟子，於是將色身、面容、手足的形相融入內在明亮的童瓶身、法界之中。即便如此，為了遣除我等劣等之輩的常執，才這樣示現。對於具緣的殊勝者來說，上師已化為大遷轉清淨金剛身而去，這是毫無疑問的，所以上師並無去留。然而，由於我等心智不清淨，暫時無法親眼目睹上師的身相，心中生起如心臟破裂般的痛苦，卻又無計可施，唯有以至誠的祈禱和強烈的悲痛來祈求。如果想詳細了解此時的證悟傳記，可以參閱之前所說的《憂傷之歌，種種蓮花之鬘》。如今，有些人即使自己的根本上師去世，也不感到悲傷，反而面帶笑容，擺出比以前更甚的男子氣概，這只能說是墮入了破戒者的行列。瑜伽自在者們，那些證悟自心是法身，與上師的心意融為一體的人，也會唱起悲痛之歌，示現痛苦之相，而如今大多數人的行為，除了不知感恩的無恥之徒，還能是什麼呢？其中最重要的是，在上師在世時，盡力提供令上師歡喜的服務。其次，在上師去世後，為了圓滿上師的意願而行善，這是最為重要的，也是憶念上師的悲痛之力的努力。一般來說，與其將數百萬的光明供品迴向善業，不如以對上師的真摯悲痛，為了圓滿上師的意願而供奉一盞酥油燈，這樣做的利益更大。以此類推，其他一切善行也是如此，因此，為了圓滿上師的意願，以強烈的悲痛之力努力行善，這是至關重要的。 殊勝上師之心，猶如虛空廣闊， 為令自身罪業盡除故，生起悲痛， 為令二資糧廣大增長故，行意願圓滿之善。
English
It is very admirable to have great devotion to the great translator Glingpa. Therefore, let's write in the usual way. When I was approaching the age of sixteen, on an auspicious day of the empty month of the monkey year (Tibetan calendar), the month of complete victory, this special moment of bright light, the root guru regarded me as a disciple to be tamed in this land with his physical body. Afterwards, the guru considered the disciples of other pure lands, so the appearance of the form body, face, hands and feet merged into the inner bright youthful vase body, the realm of Dharma. Even so, in order to dispel the constant clinging of us inferior beings, it was shown in this way. For the fortunate and supreme ones, the guru has transformed into the great transference pure Vajra body and departed, there is no doubt about this, so the guru has no going or staying. However, because our minds are not pure, we cannot see the guru's form clearly for a while, and the pain like a broken heart arises in our hearts, but there is nothing we can do, we can only pray with sincere prayers and strong sorrow. If you want to know more about the realization biography at this time, you can refer to the previously mentioned "Song of Sorrow, Garland of Various Lotuses". Nowadays, some people do not feel sad even when their root guru passes away, but instead smile with a white face and show more masculinity than before, which can only be said to have fallen into the ranks of those who break their vows. Yogis and masters, those who have realized that their own mind is the Dharmakaya and have merged with the guru's mind, will also sing songs of sorrow and show the appearance of suffering, and most of the actions of people nowadays, what else can they be other than shameless people who do not remember their kindness? The most important thing is to try to provide services that please the guru when the guru is alive. Secondly, after the guru's death, it is most important to do good deeds to fulfill the guru's wishes, and it is also an effort of the power of sorrow in remembering the guru. Generally speaking, instead of dedicating hundreds of millions of light offerings to good deeds, it is better to offer a butter lamp with sincere sorrow for the guru, aiming to fulfill the guru's wishes, and the benefits of doing so are greater. By analogy, all other good deeds are the same, so it is crucial to strive to do good deeds with the power of strong sorrow in order to fulfill the guru's wishes. The heart of the glorious guru is like the vastness of the sky, To generate sorrow in order to exhaust all one's sins, To perform virtuous deeds for the fulfillment of wishes in order to greatly increase the two accumulations.
Tibetan
་ལ་ཆེས་ཆེར་འབད་འདི་གནད་ཆེན་ཡིན། །དེ་ནས་ལོ་དེའི་དཔྱིད་ལ་དབྱར་བཏགས་མཚམས་ཀྱི་ཁུལ་བྱས་ཀྱང་ནང་དགེ་སྦྱོར་ལ་ཧུར་བསྐྱེད་དུ་མ་བྱུང་བས་ཡི་དམ་གྱི་བསྙེན་བསྒྲུབ་འདི་གྲུབ་ཡང་མེད། རྫོགས་རིམ་ལ་གནད་དུ་དྲིལ་བ་ཡང་མེད་སོས་དལ་ཉལ་རྒྱུ་བྱུང་བ་ལས་དགོས་ནུས་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་སྐབས་སུ་རྨི་ལམ་དང་འདྲེས་པའི་ཉམས་སྣང་ལྟ་བུར་རྩ་བའི་བླ་མ་དེ་ཉིད་ལན་མང་དུ་མཇལ་ཞིང་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་གདམས་པ་བསྩལ་ནས་བྱང་ཆེན་སྙིང་པོའི་བར་དུ་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ཡང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཨ་འཐས་ཀྱི་བློས་བཅིངས་པས་དངོས་སུ་མཇལ་དུ་མེད་པ་ཡི་ཡིད་སྐྱོ་བ་ནི་སངས་དུས་མེད་དོ། །ལོ་དེའི་དབྱར་སྟོན་མཚམས་སུ་གདན་དྲུང་རྗེ་དབོན་སྐལ་བཟང་ཞབས་ནས་འབོད་མཁན་སླེབ་པ་བཅས་གདན་སར་ཕྱིན་ཅིང་བླ་མའི་ཞབས་ཕྱིར་དཀྲིས། དུས་དེར་རང་གིས་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བསྐུལ་འདེབས་ཀྱི་གླུ་ཡང་མང་དུ་བླངས་ལ། ལྷག་པར་གྲོས་འདེབས་དམ་བཅའ་བཅུ་གཉིས་པ་བྱས། སྤྱིར་རང་ཉིད་ཆུང་ངུའི་སྐབས་ནས་རྣ་བར་ཝང་ཝང་ཞེས་པའི་སྙན་ཅིང་སྐྱོ་བའི་སྒྲ་གཅིག་རྟག་ཏུ་ཡོང་ལ། ལྷག་པར་ལོ་དེ་སྐབས་སུ་ཆེར་སོང་ནས་བུད་མེད་དབྱངས་སྙན་པོ་ཡིས་གླུ་དབྱངས་པའི་ངག་རྟ་འདྲ་བ་ཞིག་ཇེ་གསལ་ཇེ་གསལ་སོང་སྟེ་ཚིག་ལ་ལ་ནི་སྐྱོར་དུ་ཡང་རུང་བ་དེ་ཐོས་པས་འཆི་བ་དབང་མེད་དུ་དྲན་ཅིང་བསྒོམ་བསྒྲུབ་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་རབ་ཏུ་ངལ་ཞིང་ཚེ་འདི་སྣང་གི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་སྙིང་མི་འདོད་པར་བཙན་ཐབས་སུ་བློ་ལོག་ནུས་པ་ཞིག་ལོ་དེ་ནས་བཟུང་ལོ་གསུམ་བཞི་ཙམ་གསལ་པོ་དང་ཐོ་རེ་བ་ལོ་ལྔ་དྲུག་བར་ཙམ་བྱུང་ལ། དེ་ནས་བར་སྐབས་ཤིག་ནས་ཇེ་ཡལ་དུ་སོང་མཐར་ལོ་ཁ་ཤས་ནས་མེད་སོང་། དུས་ཕྱིས་ས་བྱ་ལོ་ལ་སྔར་ལྟར་མི་གསལ་ཡང་ཝང་ཙམ་པ་རེ་བྱུང་ལ། ད་ལྟ་ཡང་སྐབས་སྐབས་ཡོང་འདུག དེ་དུས་ལྷ་འདྲེ་མོ་རྒྱུད་ཞིག་གནོད་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ཡང་དེང་སང་བརྟག་ན་མི་དགེ་བ་ཞིག་མིན་པ་འདྲ། གང་ལྟར་འདིར་སྣང་ཞེན་པ་བཟློག་ཅིང་ཆོས་ལ་བསྐུལ་འདེབས་ནི་ཆེ་བ་རང་བྱུང་བས་བཀའ་དྲིན་ཆེའོ། །དེ་འདྲ་ཞིག་མ་བྱུང་ན་འདིར་སྣང་ལ་ཞེན་པ་ཆེན་པོ་ཞུགས་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ངེས་སུ་གདའ། ཚེ་རབས་དུ་མ་རུ་བསྒྲུབ་པ་ལྷག་པའི་ལྷ། །དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཡི་ངོ་བོ་ནཱ་དའི་སྐུ། །ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ཡི་མགྲིན་ནས་གླུ་རུ་ཐོན། །སྐལ་ལྡན་ཐར་ལམ་དུ་འགུགས་འདི་མི་མཚར་རམ། །དེ་ནས་མྱོས་བྱེད་ཀྱི་ལོ་ཤར་ཙམ་སྐབས་གནས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་ལོད་མཇལ་བར་ཕྱིན། ལོ་ག
Chinese
对此极力努力是重要的。之后那一年的春天，虽然做了夏安居的准备，但对内在的善行精进却没有增加，因此本尊的念诵修持也没有成就。对于圆满次第也没有抓住要点，只是悠闲地睡觉，没有任何用处。那时，在类似梦境的觉受中，多次见到根本上师，赐予教诲和随赐教诲，甚至承诺摄受直至大菩提心，然而自己被自私的念头束缚，无法真正见到，心中的悲伤无法消除。那年夏秋之际，接到甘丹寺（དགའ་ལྡན་，1409年宗喀巴大师建立的格鲁派主寺，位于拉萨附近）哲蚌寺（འབྲས་སྤུངས་，格鲁派三大寺之一，位于拉萨西郊）杰尊·格桑仁波切的来信，于是前往甘丹寺，侍奉上师。那时，自己也为自己唱了很多劝勉修法的歌。特别是做了十二条建议和誓言。总的来说，自己从小时候起，耳朵里就经常听到一种微弱而悲伤的声音，像“嗡嗡”的声音。特别是那一年，声音越来越大，像一位美妙的女声在唱歌，声音越来越清晰，有些词语甚至可以背诵，听到这些声音，不由自主地想起死亡，因为没有完成修行而感到非常疲惫，不想参与今生的俗事，从那一年开始，大约三四年时间里，声音非常清晰，断断续续地持续了五六年。之后，有一段时间声音逐渐消失，最终几年后就消失了。后来，在土鸡年（藏历，具体年份待考证），虽然不像以前那么清晰，但偶尔还会听到“嗡”的声音。现在也偶尔会听到。那时，我以为是某种妖魔鬼怪在作祟，但现在看来，似乎不是什么坏事。无论如何，它自然而然地阻止了我对世俗的执着，并鼓励我修行佛法，真是太感谢了。如果没有这样的事情发生，我肯定会深深地执着于世俗，并在轮回中漂泊。生生世世修持的殊胜之神。 具德上师的本体是那达之身。 从智慧空行母的喉咙里发出歌声。 引导有缘者走向解脱之路，这难道不神奇吗？ 之后，在迷醉年开始的时候，我前往朝拜圣地多吉卓洛（རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་ལོད）。年
English
It is important to put great effort into this. Then, in the spring of that year, although preparations were made for the summer retreat, there was no increase in diligence in inner virtuous practices, so the recitation and practice of the yidam deity were not accomplished. There was also no grasping of the essential points of the completion stage; there was only leisurely sleeping, without any benefit or effectiveness. At that time, in a dream-like experience, the root guru himself was seen many times, bestowing teachings and subsequent teachings, and even promising to take care of me until the great bodhicitta, but because I was bound by selfish thoughts, I could not truly meet him, and the sadness in my heart could not be dispelled. In the summer and autumn of that year, a messenger arrived from Gaden Drung Je Tson Kalsang Zhabs, so I went to Gaden Monastery (དགའ་ལྡན་, Gaden Namgyal Ling, founded by Je Tsongkhapa in 1409, the main monastery of the Gelug school, located near Lhasa) and served the guru. At that time, I also sang many songs of encouragement for myself to practice the Dharma. In particular, I made twelve suggestions and vows. In general, from the time I was young, I always heard a faint and sad sound in my ears, like a "buzzing" sound. Especially in that year, the sound became louder, like a beautiful female voice singing, the sound became clearer and clearer, and some of the words could even be recited. Hearing these sounds, I involuntarily thought of death, and I felt very tired because I had not completed my practice. I did not want to engage in worldly affairs, and from that year on, for about three or four years, the sound was very clear, and it continued intermittently for about five or six years. Then, for a while, the sound gradually disappeared, and finally it disappeared after a few years. Later, in the Earth Bird year (Tibetan calendar, specific year to be determined), although it was not as clear as before, I occasionally heard a "buzzing" sound. Even now, I occasionally hear it. At that time, I thought it was some kind of demon or ghost causing harm, but now it seems that it is not something bad. In any case, it naturally prevented me from clinging to worldly things and encouraged me to practice the Dharma, so I am very grateful. If such a thing had not happened, I would surely have been deeply attached to worldly things and would have wandered in samsara. The supreme deity practiced in many lifetimes. The essence of the glorious guru is the Nada body. The song comes from the throat of the wisdom dakini. Isn't it wonderful that it guides the fortunate ones to the path of liberation? Then, at the beginning of the Intoxicating Year, I went to visit the sacred site of Dorje Trolod.