Tibetan
ང་ཡང་དེ་ཀ་ཡིན་རྒྱུའི་ཁུལ་གྱིས་མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་དུ་སོང་བ་དེ་རང་གིས་ནི་མ་མནོས། གཞན་རྐྱེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཚན་ལྡན་གྱིས་ནི་མ་ཟིན། རིམ་གཉིས་དགེ་སྦྱོར་ནི་མ་ནུས། དམ་ཚིག་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྤང་བླངས་ནི་གུ་ཡང་སེ་བ་ཞིག་ལ། ཧམ་པ་ཕོ་བཟོ་མཐོ་ཙམ་ཞིག་བྱས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་གོ་ཆ་སྲ་བརྟན་རེ་བགོས་ནས་གཤིན་དཀོར་གསོན་གླུད་ལ་ལོངས་སྤྱད་དེ་མཐར་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་དགེ་འབྲས་ཅི་རིགས་པ་ཚེ་འདིར་རྫོགས་པས་ཐར་པའི་དཔྱང་ཐག་ཆད་ནས་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་ཀྱི་གཡང་སར་ལྷུང་ཚབས་ཆེན་པོར་སྤྱོད་པ་ལ་ཨ་ཙ་མ་ཡ་རེ་ང་། དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ནས་བཟུང་བླ་མེད་ཡང་དག་འཕགས་པའི་ས་མཆོག་དམ་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་སྐྱེ་བར་མིང་བཏགས་ནས་རང་དོན་ཚགས་སུ་མ་ཚུད་བཞིན་རྣམ་གཡེང་འཁོར་བའི་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟ་བུར་གཏན་ནས་མ་གྱུར་ཅིག དེ་ནས་དཀྱུས་སུ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། རི་བཀྲ་གནས་ནང་དུ་སྡོད་པའི་ལོ་དེའི་དབྱར་དུས་དེར་ཀཿཐོག་རྒྱལ་སྲས་བསོད་ནམས་ལྡེའུ་བཙན་དང་མཇལ་ནས་དབང་བཀའ་ལྗགས་ལུང་མང་དུ་ནོས་ནས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཞིག་ནི་གྱུར་འདུག སྟོན་ཁ་ཤར་ཙམ་ནས་གདན་དྲུང་རྗེ་དབོན་རིན་པོ་ཆེར་བཀའི་ཁྲོལ་ཆ་ཞུས་ནས་བླ་མ་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཞབས་པད་བསྙེན་པར་ལྕི་རོང་གི་དབེན་པར་སོང་སྟེ། དེ་ཡང་གདན་ས་ནས་ཚུར་འོང་སྐབས་སུ་ད་ལམ་ཆོས་གཤའ་མ་ཞིག་ཅིས་ཀྱང་བྱེད་དགོས་ལ། ལྷག་ཏུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གཞི་རྩ་ཡང་དག་པ་ནི་ལྟ་སྒོམ་རྟོགས་པའི་གདེང་དང་ལྡན་དགོས་ངེས་སུ་འདུག་པས། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྩ་བའི་བླ་མ་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ལ་རག་ལས་པས། རྩ་བའི་བླ་མ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཆེས་ཆེར་མཇལ་དཀའ་བ་ནི་ཨུ་དུམ་ཝ་རའི་མེ་ཏོག་ལས་ཀྱང་དཀོན་ཞིང་། གདུལ་བྱ་བསོད་ནམས་དམན་པས་ཡུན་དུ་བཞུགས་པར་ཡང་ཁ་ཚོན་མི་ཆོད་ཀྱི། ད་ལྟའི་སྐབས་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཉིན་མཚན་ཁ་སྦྱོར་དུ་བྱས་དགོས་སོ་ཞེས་བློར་བཏགས་ཏེ་འོང་ན་ཡང་། རང་གནས་སུ་སླེབས་སྐབས་རང་གི་རང་ལ་དཔའ་གདེངས་ཐེར་ཚུགས་ཀྱི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱེད་པའི་བློ་བརྟན་གླིང་ནི་ན་ཚོད་བྱིས་པར་སོང་ཞིང་སྐལ་བ་དམན་པས་འགྱངས་། གཞན་རྐྱེན་གྲོགས་ནི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱེད་དགོས་ཚུལ་གྱི་གཅུན་ཐག་བླང་མཁན་སུ་ཡང་མེད། དེས་ན་ཆོས་གཤའ་མ་ཞིག་བྱེད་པའི་བློ་བཞི་ཡོད་ཀྱང་ལག་ཐོག་འགེལ་ནུས་པའི་མཐུ་མ་ཐོབ་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡང་དག་ཅིག་སང་བགྱིད
Chinese
我也没料到自己会以“就是那样”的态度虚度一生。没有遇到殊胜的具相善知识的引导，没有能力进行次第二种的善行修持，对于誓言因果的取舍也只是敷衍了事。只是徒有虚张声势的傲慢，披着坚固的世间八法盔甲，享用着亡者的财物和活人的祭品，最终将前世的善果在今生耗尽，断绝了解脱的绳索，堕入无边轮回的悬崖深渊，真是太糟糕了！因此，我从今生开始，直到获得无上圆满正等觉的殊胜圣地之前，生生世世都不要再以“名为修行”的方式，在自己尚未成熟之前，就沉溺于散乱轮回的俗事之中。接下来进入正题，在那一年住在日扎（Ri bKra）圣地的时候，夏季见到了噶陀（Kaḥ thog）嘉色·索南德赞（bsod nams lde'u btsan），接受了许多灌顶、教诫和口传，获得了一种特别的加持。秋季刚开始的时候，向座前的杰翁仁波切（rje dbon rin po che）请求了许可，前往理塘（lCi rong）的寂静处，亲近了上师总集的自性金刚持大乐的莲足。而且，从寺庙返回的时候，心想这次无论如何也要做一次真正的修行，特别是为了使自他二利圆满具足，必须具备正确的见解、禅修和证悟的把握。而要做到这一点，取决于具相的根本上师。像这样的根本上师极其难遇，比优昙婆罗花还要稀有。由于所化众生福报浅薄，也无法确定他能长久住世。现在这个时候，必须日夜精进地禅修啊！虽然心里这样想着，但是回到自己的住处时，自己对自己有信心、有把握地进行禅修实修的坚定决心，却像小孩子一样幼稚，因为福报浅薄而耽搁了。而且，也没有其他道友来约束自己，督促自己如何进行禅修实修。因此，虽然有四种想要进行真正修行的想法，但是却没有能够付诸行动的力量，真正的实修被拖延了。
English
I never expected that I would waste my life with the attitude of "that's just how it is." I didn't have the guidance of a qualified virtuous friend, and I wasn't able to practice the two stages of virtue. My commitment to the cause and effect of vows was just perfunctory. I only had empty arrogance and wore the armor of the eight worldly concerns, enjoying the wealth of the dead and the offerings of the living. In the end, I exhausted the merits of my previous lives in this life, cut off the rope of liberation, and fell into the abyss of endless samsara. How terrible! Therefore, from this life onwards, until I attain the supreme and perfect noble state, may I never again engage in distracting samsaric activities under the guise of "practice" before I have matured. Now, let's get to the main point. During the summer of that year when I was staying in the sacred place of Ritrak (Ri bKra), I met Kathok Gyalsé Sonam Deutsen (bsod nams lde'u btsan) and received many empowerments, instructions, and oral transmissions, which resulted in a special blessing. As autumn began, I asked permission from Jedrung Rinpoche (rje dbon rin po che) in front of the throne and went to a secluded place in Lirong (lCi rong) to attend to the lotus feet of Vajradhara Great Bliss, the essence of Guru Kundü (kun 'dus). Moreover, when returning from the monastery, I thought that this time I must do a genuine practice. In particular, in order to fully accomplish the benefit of oneself and others, it is necessary to have confidence in the correct view, meditation, and realization. To achieve this, it depends on a qualified root guru. Such a root guru is extremely rare, even rarer than the Udumbara flower. Because the beings to be tamed have little merit, it is also uncertain whether he will remain for a long time. Now is the time to practice diligently day and night! Although I thought this way, when I returned to my residence, my firm determination to practice meditation with confidence and assurance became as childish as a child, and it was delayed due to lack of merit. Moreover, there was no other friend to restrain me and urge me on how to practice meditation. Therefore, although I had four thoughts of wanting to do a genuine practice, I did not have the power to put them into action, and the true practice was delayed.
Tibetan
་དོ་གནངས་བགྱིད་དོ་སྙམ་པའི་ངང་ལ་བྱས་པ་དོན་མེད་ཀྱི་རོ་སྲེགས་འཕོ་འདེབས་དབང་བསྐུར་གྱི་བྱ་བས་སངས་མེད་བདུད་ཀྱི་ཕྱེ་གཏོར་ལ་གཡེངས་ཏེ་ལོ་གཅིག་གཉིས་ངང་དུ་རྫོགས་ནས་རྒྱལ་བ་དགྱེས་ཤིང་འགྲོ་དོན་ནུས་པའི་གཞི་རྩ་རང་དོན་ཚགས་སུ་ཚུད་པའི་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ཀྱི་བླ་མའི་དགོངས་པ་མཉེས་པ་ཅིག་བྱེད་བསམ་པའི་ངང་དུ་མ་འགྲུབ་པ་འདི་ནི་ད་ལྟ་འགྱོད་པ་ཆེ་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཆེ་བས་མཆི་མ་འཁྲུག་ཅིང་ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་ཅེས་སྨྲེང་བ་ལགས་སོ། ། ཀྱེ་མ་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དོན་ལྡན་བསྒྲུབ་བསམ་ཀྱང་། །བདུད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་ཕྱི་བཤོལ་དུས་ཀྱིས་འགྱངས་། །མི་ཚེ་མདོ་ཤོར་དོན་མེད་ངང་དུ་འཁྱམས། །བསམ་ཞིང་སྙིང་རླུང་དེ་ལ་ཅིས་མི་ལྡང་། །དེས་ན་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ཕྱི་བཤོལ་མ་ཤོར་བར། །ཆེ་བཞག་ཆུང་བཤོལ་གནམ་ས་གོ་བཟློག་ཀྱང་། །རང་ཐག་རང་གཅད་ཕ་མ་གཉེན་ཚན་དང་། །གྲོགས་འཁོར་དབང་དུ་ནམ་ཡང་མི་གཏོང་བར། །རྩེ་གཅིག་དབེན་པར་ངེས་དོན་སྙིང་པོ་ལ། །ལེ་ལོ་མེད་པར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་ནན་ཏན་བརྩོན། །ཆོས་ཀྱི་སྲོག་ཤིང་བླ་མའི་དམ་ཚིག་སྟེ། །རང་སྲོག་ཆད་སླ་དེ་ཉིད་མི་ཉམས་བསྲུང་། ། ད་དུང་སྐབས་ཀྱི་འཕྲོས་སུ་བརྗོད་ན། དེ་ལྟར་བསྒོམ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེས་ཕྱིན་རང་ཉིད་ན་ཚོད་རྒན་རུང་གཞོན་རུང་ལྷག་བསམ་སྐྱེས་ཤིང་ཆོས་པའི་གྲལ་དུ་ཚུད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་བློ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཞེ་གདེངས་འཆའ་སྟེ་དེ་ལ་གཞན་རྐྱེན་སྟེང་ནས་རི་ཉིལ་འོག་ནས་མཚོ་རྡོལ་ཀྱང་རང་གི་ལྷག་བསམ་དེ་ཁོ་ནར་ཐེར་བཙུགས་ཏེ་དེ་ལ་ཕ་མ་གཉེན་ཚན་གྲོགས་འཁོར་གང་གི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་རབ་མི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བསྐྱལ་བ། འབྲིང་བཅུ་གཉིས་ལོ་སྐོར། ཐ་མ་ཡང་ལོ་སྐོར་ཕྱེད་དེ་དྲུག ཡང་མཐའ་ཡང་ལོ་གསུམ་ཕྱོགས་གསུམ་གྱིས་མཐའ་བརྟེན་པ་རེ་དམ་བཅས་ཤིང་། རང་ཉིད་འཆི་ཡང་མཚམས་ཁང་དུ་འཆི་ནུས་པ། ན་ཡང་མཚམས་ཁང་དུ་ན་ནུས་པ་སེམས་ལྷོང་སྡུག་བསྔལ་བློ་མི་བདེ་བ་ཅི་བྱུང་ཡང་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཞིང་ཉིན་མཚན་ཐུན་དྲུག་ཏུ་བགོས་ནས་རིམ་གཉིས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ལ་ལྟེམ་རྐྱང་ལེ་ལོ་ཡུད་ཙམ་ཡང་མ་ཤོར་བ་བྱ་དགོས་ཀྱི་ཕྱི་མཚམས་བསྒྲུབ་ཀྱི་ཁུལ་ལ་ནང་རེ་ཉལ་རྐང་བརྐྱངས་གཉིད་དང་སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་ཕྲེང་བ་བསྒྲང་ན་ཕྱི་བ་ཁུང་དུ་ཉལ་བའི་དཔེ་ཟླར་མ་ཡིན་པར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱས་པའི་རྗེས་ཡོད་ངེས་པ་རང་གི་ཡིད་རང་གིས་ཆེས་ཐག་ཆོད་ཅིག་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་ནས་བརྩོན་དགོས་པར་འདུག་གོ ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་བསྒྲུབ་བྱ་དགོས་
Chinese
想到要做些布施，火供，迁识，灌顶等无意义的丧葬仪轨，被无意义的魔食粉所迷惑，一两年就过去了，想着要做些让诸佛欢喜，能利益众生，自身有条不紊的修持，能让上师欢喜的事情，却没能做到，现在后悔莫及，泪如雨下，唉声叹气。唉！得到了闲暇圆满的人身，本想做些有意义的修行，却被魔的加持所阻碍，被时间所拖延，一生虚度，毫无意义，想到这些，内心怎能不烦闷？因此，不要拖延修行，即使要舍弃大的，保留小的，即使天翻地覆，也要自己下定决心，不要被父母亲戚朋友所左右，一心一意在寂静处，对究竟的精要，不懈怠地精进修持，要努力。佛法的命脉是上师的誓言，宁舍生命，也要守护不让它衰败。再说些题外话，如此生起了修行的念头后，无论自己年龄大小，只要生起了利他心，进入了修行人的行列，就要有绝不改变的决心，即使外在有山崩地裂，内在有海水倒灌，也要坚定自己的利他心，不要被父母亲戚朋友所左右，最好用一生来修行，中等用十二年，最少也要用六年，再不济也要用三年时间来闭关。即使自己要死了，也要能死在闭关房里，即使生病了，也要能病在闭关房里，无论心情好坏，痛苦与否，都要把它们转化为道用，日夜分为六个时段，对生圆次第的修法，不要有丝毫的懈怠，如果表面上在闭关修行，实际上却在睡觉，伸腿，数着妄念的念珠，那就和睡在旱獭洞里没什么区别，一定要让自己的内心确信，自己是在修行，并且要从小就努力。就这样，必须修行。
English
Thinking of doing meaningless funeral rituals such as giving, fire offerings, transference of consciousness, and empowerments, being distracted by the meaningless powder of demons, one or two years pass by. Thinking of doing things that please the Buddhas, benefit sentient beings, have one's own practice in order, and please the Guru, but failing to do so, I now regret it immensely, tears streaming down, sighing and lamenting. Alas! Having obtained a leisure and endowed human body, I wanted to do meaningful practice, but was hindered by the blessings of demons and delayed by time, wasting my life meaninglessly. How can my heart not be troubled when I think of these things? Therefore, do not delay practice. Even if you have to give up the big and keep the small, even if heaven and earth are turned upside down, you must make your own decision and not be swayed by parents, relatives, or friends. With one mind, in a quiet place, diligently practice the ultimate essence without laziness. The lifeblood of the Dharma is the Guru's vows, and one must protect them from decay, even at the cost of one's life. To say something more on the subject, once the thought of practice has arisen, regardless of one's age, as long as altruism has arisen and one has entered the ranks of practitioners, one must have the determination never to change. Even if there is a landslide outside and the sea pours in from below, one must firmly establish one's altruism and not be swayed by parents, relatives, or friends. It is best to spend one's whole life practicing, moderately twelve years, at least six years, and at the very least three years in retreat. Even if one is going to die, one must be able to die in the retreat room. Even if one is sick, one must be able to be sick in the retreat room. Whether one is in a good mood or not, whether one is suffering or not, one must transform them into the path. Divide the day and night into six sessions, and do not be lazy in the practice of the generation and completion stages. If one is outwardly in retreat but inwardly sleeping, stretching one's legs, and counting the beads of delusion, then one is no different from sleeping in a marmot's hole. One must make one's own heart believe that one is practicing, and one must strive from a young age. Thus, one must practice.