Tibetan
་སྔ་ཕྱིའི་ཁོངས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཡང་བདེན་ཞེན་མེད་པ་དངོས་དང་རྨི་ལམ་དབྱེ་བསལ་མི་བཏུབ་པ་འལ་མ་འོལ་ཞིག་ཤར། དེ་དུས་ངོ་སྤྲོད་ཞིག་ཐོབ་ན་རྩལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་ཡོང་རྒྱུར་འདུག་སྟེ་མ་བྱུང་། ཞེས་གསུངས། འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་མནལ་ལམ་དུ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་།མི་མ་ཡིན་གཞི་བདག་ལྷ་འདྲེ་དྲེགས་ལྡན་མང་པོས་གུས་པར་བཏུད་ཅིང་བརྡའ་སྟོན་སྣ་ཚོགས་དང་། ཁྱད་པར་སྐབས་ཤིག་མཚན་སྣང་དུ་རྔ་བོ་ཆེ་གཅིག་ལ་བཅིབས་ནས་ནམ་མཁའི་ལམ་དུ་གཤེགས་པ་ན། ལྷ་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་པ་གཞི་ཁོད་སྙོམས་བདེ་ཞིང་། གསལ་དྭངས་བསིལ་དྲོད་རན་པ་བདེ་གསལ་གྱི་ཉམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་ཉམས་དགའ་བའི་ཚལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་གི་དབུས་སུ། རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་བཀོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་དགེ་སློང་ཞི་ཞིང་དུལ་བའི་སྐུ་མཚན་དཔེའི་དཔལ་འབར་བ་ཞིག་དང་། དེའི་གཡོན་དུ་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་ཡིན་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་ཆས་ཅན་འཁོར་གྱི་དཔུང་ཚོགས་བཅས་འདུག་པས་དྲི་རྨེད་མཛད། དགེ་སློང་གི་སྐུ་ལུས་ལས་ཞལ་རས་མི་གསལ་བ་ལས་སྒྲིབ་ཀྱིས་སྒྲིབ་པས་སྐྱོན་དང་། དགེ་སློང་གི་ངོ་བོ་བྱམས་མགོན་ཡིན་ནམ་ཞེས་གསུངས། ཡང་ལན་ཅིག་ཉ་གུ་ཞེས་པར་བཞུགས་སྐབས་སུ། མཚན་སྣང་ཉམས་ཀྱི་ངོར་མདུན་གྱི་མཁའ་དབྱིངས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོད་མའི་མགོན་པོ་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཉིད་སྐུའི་མཚན་མ་གཟུང་དུ་མེད་པ་ཅིག་ལྷང་ངེ་ལྷམ་མེར་ཤར་བའི་གསུང་གི་རང་སྒྲ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། ཀུན་བཟང་གཞན་མིན་རང་རིག་སྣང་ལ་སྟོང་། །འཁོར་འདས་སོ་སོར་མ་འཛིན་རང་གི་སེམས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ངང་ཉམས་ལས་སད་ཅིང་། ནུབ་གཅིག་ཟངས་མདོག་དཔལ་རི་ཡིན་ཞེས་པའི་རི་རྩེ་ན་བུན་གྱིས་གཡོགས་པ་དམར་ཟང་ངེ་བ་ཞིག་ཏུ་བྱོན་པ་ན། གུ་རུ་རིན་པོ་ཆེ་མཇལ་དུ་འབྱོན་དགོས་དགོངས་ཚེ་རི་དེའི་མཐའ་མ་ཆུ་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་བསྐོར་བས་མ་ཐར་བ་དེ་མ་ཐག་སྤྲིན་གྱི་གསེབ་ནས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དང་། མཚོ་རྒྱལ་ཡིན་ཞེས་པ་གཉིས་བྱོན་ནས་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཅིང་བརྡའ་ཐབས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་མཛད་པ་ཞིག་ཀྱང་བྱུང་གསུང་ངོ་། ། དགུང་ལོ་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐབས། རི་ཐང་སྨན་མཆོག་ལས། ལོ་བཅུ་གཅིག་པར་རྗེ་བཙུན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་བླ་མ་དམ་པ་ཀུན་རིན་པས་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཞུ་གནང་མཛད་པ་ཐོས་པས་སེམས་ཀྱི་འཇོག་ཕྱོགས་ཆ་ཤས་བསྒོམ་པས་གནས་ཉམས་ཅི་རིགས་པ་སྐྱེས། དགུང་ལོ་བཅུ་གསུམ་པའི་སྐབས། ལོ་བཅུ་གསུམ་ལོན་པ་རྒྱལ་བའི་དུས་ཆེན་ས་ག་ཟླ་བའི་ཚེས་བཟང་པོ
Chinese
說：「在先後之中顯現的這些，也是沒有真實執著，真實現象和夢境無法區分，模模糊糊的一種顯現。那時如果得到一個認識，本領會變得非常大，但是沒有得到。」這樣說。這些時候在夢中，空行母和非人地神、厲鬼、傲慢者很多都恭敬地敬獻，顯示各種徵兆，特別是有一次在夢境中騎在一面大鼓上，在天空的道路上行走時，說是天界，地基平坦安樂，清澈明亮，清涼溫暖適中，安樂明亮的覺受自然而生，非常賞心悅目的花園中央，在一座珍寶嚴飾、佈置圓滿的寶座上，有一位寂靜調柔、身相具足妙相莊嚴的光輝比丘，他的左邊有一位說是天界之主、身穿國王服飾、帶領眷屬隊伍的人，向他提問。比丘的身體只有臉不清楚，因為有遮蔽而造成的過失，請問比丘的本質是不是慈氏怙主。又一次在名叫雅古的地方居住的時候，在夢境覺受中，面前的虛空中，薄伽梵原始怙主吉祥普賢王如來，以無可捉摸的身相，清晰明亮地顯現，從他的語音自聲中說出：唉瑪霍！（藏文：ཨེ་མ་ཧོ།，梵文天城体：एमाहो，梵文罗马拟音：emaho，汉语字面意思：稀有啊！）普賢非他，自明於空性。（藏文：ཀུན་བཟང་གཞན་མིན་རང་རིག་སྣང་ལ་སྟོང་།，梵文天城体：समन्तभद्रोऽन्यो न स्वज्ञानं दृश्यते शून्यम्，梵文罗马拟音：samantabhadro 'nyo na svajñānaṃ dṛśyate śūnyam，汉语字面意思：普贤非他，自明于空性。）輪涅不分，本自之心性。（藏文：འཁོར་འདས་སོ་སོར་མ་འཛིན་རང་གི་སེམས།，梵文天城体：संसारनिर्वाणयोः पृथक् न गृह्णाति स्वचित्तम्，梵文罗马拟音：saṃsāranirvāṇayoḥ pṛthak na gṛhṇāti svacittam，汉语字面意思：轮回涅槃不分，本自之心性。）在這樣的狀態覺受中醒來。有一天晚上，去到一個說是銅色吉祥山的山頂，那裡被霧氣籠罩，呈現一片紅銅色。當他想去拜見蓮花生大士時，發現山的邊緣被一條大河環繞，無法通過。就在那時，從雲層中出現了蓮花生大士和說是措嘉的兩位，給予加持並做了徵兆方式的緣起。他這樣說。十一歲的時候，從日塘曼覺（Ri Thang Menchok）寺，十一歲時，聽說至尊金剛持向喇嘛丹巴昆仁（Künrin）匯報了修證的狀況，因此稍微修習了心之安住方式，生起了各種覺受。十三歲的時候，十三歲時，在吉祥的薩嘎達瓦月
English
He said, "These appearances within the realm of before and after also lack true clinging; the distinction between reality and dreams cannot be made, and a vague, indistinct experience arises. At that time, if I had received an introduction, my abilities would have become very great, but it did not happen." At these times, in dreams, many dakinis and non-human earth lords, spirits, and arrogant beings respectfully prostrated and showed various signs. In particular, once in a dream, he rode on a large drum and traveled on the path of the sky. It was said to be a heavenly realm, with a level and comfortable ground, clear and bright, cool and warm, and a naturally arising experience of bliss and clarity. In the center of a very delightful garden, on a precious throne adorned with perfect arrangements, was a monk with a peaceful and gentle demeanor, whose body shone with the splendor of auspicious marks. To his left was someone said to be the lord of the gods, dressed in royal attire and leading a retinue of attendants, who asked him questions. Only the face of the monk was unclear, due to the fault of being obscured. He asked if the essence of the monk was Maitreya. Another time, when residing in a place called Nyagu, in the experience of a dream, in the space in front of him, the Bhagavan, the primordial protector, glorious Samantabhadra himself, appeared clearly and distinctly in an intangible form, and from the self-sound of his speech came forth: Emaho! (Tibetan: ཨེ་མ་ཧོ།, Sanskrit Devanagari: एमाहो, Sanskrit Romanization: emaho, Literal Chinese meaning: How rare!) Samantabhadra is not other, self-awareness is empty in appearance. (Tibetan: ཀུན་བཟང་གཞན་མིན་རང་རིག་སྣང་ལ་སྟོང་།, Sanskrit Devanagari: समन्तभद्रोऽन्यो न स्वज्ञानं दृश्यते शून्यम्, Sanskrit Romanization: samantabhadro 'nyo na svajñānaṃ dṛśyate śūnyam, Literal Chinese meaning: Samantabhadra is not other, self-awareness is empty in appearance.) Samsara and nirvana are not separate, it is one's own mind. (Tibetan: འཁོར་འདས་སོ་སོར་མ་འཛིན་རང་གི་སེམས།, Sanskrit Devanagari: संसारनिर्वाणयोः पृथक् न गृह्णाति स्वचित्तम्, Sanskrit Romanization: saṃsāranirvāṇayoḥ pṛthak na gṛhṇāti svacittam, Literal Chinese meaning: Samsara and nirvana are not separate, it is one's own mind.) Awakening from the state of such experience. One night, he went to the summit of a mountain said to be the Copper-Colored Glorious Mountain, which was covered in mist and appeared reddish-copper. When he thought of going to meet Guru Rinpoche, he found that the edge of the mountain was surrounded by a large river, making it impossible to pass. Immediately, from the clouds appeared the great teacher Padmasambhava and one said to be Tsoyal, who gave blessings and made auspicious connections through signs. He said this. At the age of eleven, from Ri Thang Menchok, at the age of eleven, upon hearing that Jetsun Dorje Chang had reported the state of his realization to Lama Dampa Künrin, he practiced a partial contemplation of the way of settling the mind, and various experiences arose. At the age of thirteen, at the age of thirteen, on the auspicious day of the Saga Dawa month, the great festival of the Victorious Ones,