Tibetan
འཛིན་པ་མ་དོར་ན། དེ་སྐབས་རྩོད་དོན་མེད་ཟེར་ན། དོན་སྒྲུབ་ལ་ཟེར་ན་འདོད་ཀྱང༌། ལེགས་ལྡན་གྱི་དེ་འདྲའི་རགས་འཛིན་དོར་བ་ལ། ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་མི་སྦྱར་བས་ཟླ་བས་དེ་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ན་རེ། ཐ་སྙད་ཙམ་ལ་རྩོད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཟེར་ན། འོ་ན་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་དེར་ཐལ་ལོ། །འཁོར་གསུམ། ༈ སེལ་བའི་སྐབས་ཁོ་ན་རེ། རྫས་དང་དངོས་པོ་དོན་གཅིག བཏགས་ཡོད་ཡིན་ན་དངོས་མེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བཏགས་ཡོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ། འདོད་ན། དཔེ་ཆ་དང་འགལ། མ་གྲུབ་ན་འཁོར་གསུམ། འཁོར་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། དངོས་པོ་སྒྲས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང་དབུ་ཚད་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ལས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གོང་དུ་མ་ཁྱབ་ན་དམ་བཅའ་བུད། ཡང་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྟོང་གཞི་ཡིན་ན་འདུས་བྱས་ཁོ་ན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་གཞི་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་དེ་སྟོང་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་སྐྱོན་མང་ངོ༌། །དེས་ན་རྫས་དང་དངོས་པོ་དོན་མི་གཅིག་པ་ཡོད་དེ། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་དངོས་པོ་ཡིན་ཀྱང་རྫས་མིན་ནོ། །བཏགས་ཡོད་ཡིན་ན་དངོས་མེད་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་པས་སོ། །བཏགས་ཡོད་དངོས་མེད་ནི་དོན་སེལ་ལྟ་བུའོ། །ཁོ་ན་རེ། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་དངོས་པོ་མིན་ཏེ། མངོན་སུམ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། བདེན་བཞིའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བའི་རྣལ་མངོན་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། གྲགས་རུང་གཏན་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཤིང་སེལ་ཤིང་ཁོ་ནའི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དེ་ལ་འདི་སྨྲ་སྟེ། ཡལ་ག་ལོ་འདབ་དང་ལྡན་པ་དེ་རང་མིན་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ལ། སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་སེལ་བ་དེ་ཡིན་པས་བརྡ་འདོགས་མཁན་པོས་དང་པོ་བརྡ་འདོགས་ཚེ་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཕྱིས་སུ་བུམ་མིན་ལས་ལྡོག་ཟེར་ཚེ། ཡལ་ག་ལོ་འདབ་དང་ལྡན་པ་མིན་པ་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྲོའོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མར་བརྡ་འདོགས་ཚེ་སེལ་བ་དེ་ལ་ཤིང་ཞེས་བརྗོད་པ་བློ་ངོར་འདྲིས་འབྲེལ་དུ་སོང་བས་ཕྱིས་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་གྲགས་བསལ་འབབ་བོ། །སེལ་བ་དོན་ལ་ཡོད་ཀྱང་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་དེ་ཡིན་ན་སྒྲ་རྣམས་དངོས་དབང་གིས་བཞག་པར་ཐལ་ཟེར་ན། སེལ་བ་དངོས་པོ་མིན་པས་སྐྱོན་དེ་ག་ལ་འཇུག དེས་ན་ལྡོག་པ་བློ་ཆོས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ལ། རྫས་ཆོས་རྫས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་བོ། ། ༈ ཡང་མདོ་སྡེ་པ་རང་གི་ལུགས་ལ། གཟུགས་ཀྱི་རང་མཚན་དེ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་དངོས་པོ་དང༌། མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པར་སྐྱེས་འདྲ་ངེས་པའི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་བོ། ། ༈ དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བ་ལྡེབ་༤༠སྲིབ་ན། དེས་ན་དབུ་མའི་མཐར་ཐུག་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དང་མཐུན་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལྟར་ངེས་ཀྱང༌། དེའི་རྗེས་ཐོབ་བདེན་གཉིས་ཚད་མའི་གནས་ཚུལ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་དེ་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཐལ་འགྱུར་རང་རྒྱུད་པའི་གྲལ་དུ་ཞབས་འདྲེན་བྱེད་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་རྗེས་ཐོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཞི་འཚོའི་ལུགས་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། གོང་དུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་ལུང་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཁྱབ་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གསང་མཐོན་པོས་སྨྲའོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་ཡིན་ན་ཞི་འཚོའི་བཤད་པ་དེ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ལུང་དེ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཞི་འཚོ་ལྟར་དགོས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་པ་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་མ་གྲུབ་ན། ཁྱབ་མེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཞན་ལ་མ་སྨྲས་ན་ལེགས། མ་ཁྱབ་ཟེར་ན། ཁྱབ་སྟེ་གོང་དུ་རྟགས་ལ་ལན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རེ་ཞིག་སོགས། ཡང་ཉོན་ཅིག རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དབུ་མ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ལ་ལན་མེད། མ་ཁྱབ་ན། དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྲངས་མི་ངེས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ། ཁོ་ན་རེ་དམ་བཅའ་སྔ་མ་དེ་རིགས་པས་བཅོམ་ཟིན་ཐལ། ཡང་འདི་ལྟར་སྨྲ་ཟེར། རང་རྒྱུད་སྤྱིའི་ལུགས་ལྟར་དུ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་དགོས་ཞེས་ཟེར། འོ་ན་ཟླ་གྲགས་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་ལེན་པ་ཡང་ཡིན་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། དེས་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཅེས་པ་མཉམ་བཞག་དེའི་ཞེས་པར་གོ་དགོས་ལ། འཕགས་པ་དེས་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ནི
Chinese
如果舍弃执着，那时说没有争论，如果说是为了成办意义也可以。但是对于舍弃乐善的这种粗略执着，不加上证悟法无我的名言，月称对此进行争论。对方说，仅仅是名言上的争论没有意义。那么，所有的名言成立都将变得没有意义，因为你这样认为。如果承认，那么以定义来成立所定义的一切都将变得没有意义。三转语。 进一步分析时，对方说，实体和事物意义相同，凡是假立的就一定是无实，这是周遍关系。五蕴，作为所立，你如果是，那么就不是事物，这不周遍，因为不相应行是蕴，凡是假立的缘故。理由的周遍关系由量成立。如果承认，就与经典相违背。如果不成立，就是三转语。成为轮转。吉祥月称说：“事物一词，简而言之，就是指五蕴。”以及，其他中观和量论的论典中也这样说过。如果上面不周遍，那么立宗就失败了。还有，有为法空性，作为所立，你的空性之所依如果是，那么就仅仅是有为法，这不周遍。事物空性的空性之所依如果是，那么就不是事物，因为不周遍。如果承认，那么二十空性就不是从空性之所依的角度来区分的了。此外还有很多过失。因此，实体和事物意义不相同，因为不相应行是事物，但不是实体。凡是假立的就一定不是事物，这不周遍，因为不相应行是假立的，但也是事物。假立的无实就像意义的遣除一样。对方说，不相应行不是事物，因为没有现量证知的智慧。那么，见到四谛自性的真实现量将会不存在。对方又说，可以表达的绝对不可能存在，因为树的遣除仅仅存在于树之上。对此我说，具有枝叶的树，存在于与自身不同的体性上，声音的对境遣除就是这样。因此，命名者最初命名时如果说瓶子，那么之后说不是瓶子时，不具有枝叶的树就成为理由。然而最初命名
English
If you don't abandon clinging, then saying there's no debate at that time, even if you want to say it's for accomplishing meaning. But for abandoning such coarse clinging of the virtuous one, not applying the term of realizing the selflessness of phenomena, Chandrakirti argues about that. The opponent says, arguing about mere terms is meaningless. Then, all establishment of terms will become meaningless, because you think so. If you admit, then all establishing the defined by definition will become meaningless. Three turns. Furthermore, during the analysis, the opponent says, substance and thing are the same meaning, whatever is imputed is necessarily unreal, that's pervasion. The five aggregates, as the subject, if you are, then it's not a thing, that's not pervasive, because non-associated formations are aggregates, because it's imputed. The pervasion of the reason is established by valid cognition. If you admit, it contradicts the scriptures. If it's not established, it's three turns. Becoming a cycle. Glorious Chandrakirti said, "The word 'thing', in short, refers to the five aggregates." And, other treatises on Madhyamaka and Pramana also say so. If it's not pervasive above, then the thesis is ruined. Also, conditioned emptiness, as the subject, if your basis of emptiness is, then it's only conditioned, that's not pervasive. If the basis of emptiness of the emptiness of things is, then it's not a thing, because it's not pervasive. If you admit, then the twenty emptinesses are not distinguished from the perspective of the basis of emptiness. Furthermore, there are many faults. Therefore, substance and thing are not the same meaning, because non-associated formations are things, but not substances. Whatever is imputed is necessarily not a thing, that's not pervasive, because non-associated formations are imputed, but also things. Imputed unreal is like the elimination of meaning. The opponent says, non-associated formations are not things, because there's no mind that directly cognizes them. Then, the direct realization of seeing the characteristics of the four truths will not exist. The opponent also says, what can be expressed is absolutely impossible, because the exclusion of a tree exists only on the tree. To that I say, the tree with branches and leaves, existing in a nature different from itself, the object of sound exclusion is like that. Therefore, if the namer initially says 'pot' when naming, then later when saying 'not pot', the tree without branches and leaves becomes the reason. However, initially naming
Chinese
如果将“消除”称作“树”已在心中熟悉，那么之后如果称作“瓶子”就会出现名声消除的情况。虽然“消除”在意义上存在，但如果声音的实际对象是它，那么所有声音都将因实际权力而成立，如果这样说，因为“消除”不是事物，所以那个过失怎么会适用呢？因此，反体是心识之法，所以不遍及，物质之法是物质，所以不遍及。 又，经部自宗认为，色法的自相是眼识所量的事物，并且是现量之自性，这可以通过生起相似确定的理证来证明。 《中观庄严论》的注释第40页背面说：因此，虽然中观的究竟等持智慧与随应派的宗义相符是确定的，但依靠其后得二谛量的情况是自续派的宗义，因此，一些将随应派和自续派混为一谈的人说：随应派的后得名言安立必须按照寂护的宗义来承认，因为上述刚刚说过的教证的缘故。这是以不遍及的理由秘密高声地说。对此，这样说：所知法，如果是自续派的论典，那么遍及于寂护的说法，因为你引用的教证是随应派的名言安立需要像寂护一样成立的缘故。如果因不成，那么这个不遍及的理由最好不要对别人说。如果不遍及，那么遍及，因为上面对因没有回答的缘故。如果承认，那么暂时等等。再听着，自续派的论典中观显现法，成为随应派的论典是必然的，因为你的理由有遍及关系的缘故。对因没有回答。如果不遍及，那么中观成为随应和自续两种数量不确定是必然的，因为不遍及的缘故。三转。他们认为之前的承诺已经被理证摧毁了。又说这样说，按照自续总的宗义，必须承认随应派宗义的名言安立。那么月称法，既是承认外境的，也是不承认外境的，这是必然的，因为已经承诺的缘故。因已承诺。因此，这样说，所谓的“其后得”必须理解为“等持的”。圣者认为后得的显现是
English
If calling "elimination" as "tree" has become familiar in the mind, then later if it is called "vase," the reputation will be eliminated. Although "elimination" exists in meaning, if the actual object of the sound is it, then all sounds will be established by actual power. If it is said like this, since "elimination" is not a thing, how can that fault apply? Therefore, the opposite is a mental dharma, so it is not pervasive, and the dharma of substance is substance, so it is not pervasive. Furthermore, the Sautrāntika school itself believes that the self-characteristic of form is an object measurable by eye consciousness and is the nature of direct perception, which can be proven by reasoning that generates similar certainty. On page 40 verso of the commentary on the Ornament of the Middle Way, it says: Therefore, although it is certain that the ultimate equipoise wisdom of the Middle Way is in accordance with the Prasangika school, the situation of the two truths of subsequent attainment is the Svatantrika school. Therefore, some who confuse the Prasangika and Svatantrika schools say: The nominal establishment of the subsequent attainment of the Prasangika school must be admitted according to the system of Śāntarakṣita, because of the reason of the scripture just mentioned above. This is said in a secret and loud voice with a non-pervasive reason. To this, I say this: Knowable phenomena, if it is a Svatantrika treatise, then it is pervasive with the teachings of Śāntarakṣita, because the scripture you quoted is the reason why the nominal establishment of the Prasangika school needs to be established like Śāntarakṣita. If the reason is not established, then it is best not to tell others this non-pervasive reason. If it is not pervasive, then it is pervasive, because there was no answer to the reason above. If you admit it, then for a while, etc. Listen again, the Svatantrika treatise Madhyamaka Appearance Dharma, it is necessary to become a Prasangika treatise, because your reason has a pervasive relationship. There is no answer to the reason. If it is not pervasive, then it is necessary for the Middle Way to become uncertain in the number of two, Prasangika and Svatantrika, because it is not pervasive. Three turns. They think that the previous commitment has been destroyed by reasoning. Again, it is said like this, according to the general system of Svatantrika, it is necessary to admit the nominal establishment of the Prasangika system. Then Candrakīrti Dharma, it is necessary that he both admits and does not admit external objects, because of the commitment. The reason is commitment. Therefore, I say this, the so-called "its subsequent attainment" must be understood as "of equipoise." The noble one thinks that the appearance of subsequent attainment is