Chinese
必须分开解释，因为已经承诺了。如果承认，那就简单了。
English
It necessarily follows that it must be explained separately. Because of that commitment. If you accept, it's easy.
Tibetan
་པོ་བསྟན་པ་རྣམ་དག་ཏུ་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། བཏགས་འཛིན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ། དངོས་སུ་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སོ་སྐྱེ་ལ་བཏགས་འཛིན་མངོན་གྱུར་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་སོ་སྐྱེ་ལ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་ཡོད་མོད། འོན་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་འདིར་བཏགས་འཛིན་མངོན་གྱུར་སོ་སྐྱེ་ལ་མི་འདོད་དེ། དེ་འཇོག་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ༈ དབུ་མའི་ལུགས་ལ་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ཆོས་ཅན། ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྤངས་པ་ལ་བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཟླ་བས། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་སོགས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ༈ སྡུད་པ་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་ལོགས་སུ་བགྲངས་པ་མི་འཐད་དེ། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་ལེའུ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ཁྱོད་ལོགས་སུ་བགྲངས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་པོ་ཚང་བར་གོ་རིམ་བཞིན་སྟོན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། འབུམ་ལས་ཉི་ཁྲི་ལོགས་སུ་བགྲང་བ་མི་རིགས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ༈ གང་ཟག་རྫས་འཛིན་གྱི་ནང་ཚན་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འཛིན་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པར་ཐལ། འཁོར་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇུག་པའི་ནང༌། ཟ་བོ་རྟག་དངོས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་ཤེས་སྒྲིབ་བམ་ཆོས་བདག་སྟོན་བྱེད་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཚད་མ། ཁྱབ་པ་ཁས་སོགས་བསྒྲེ། ༈ སྤྱོད་འཇུག་ཤེར་ལེའུ་དང་འཇུག་པའི་ས་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐབས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོངས་གནད་གཅིག་ཡིན་ཏེ། སྔ་མར་སྲེད་འདི་ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱིས་སྤངས་པ་མཐར་ཐུག་རྫོགས་དགོས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དང༌། ཕྱི་མར་གང་ཕྱིར་འདི་ན་དེ་ཉིད་སོགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ༈ ཡང་མ་དག་ས་བདུན་དུ་གཙོ་བོར་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་ཀུན་བརྩི་རུང་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དག་ས་གསུམ་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་ཀུན་བརྩི་རུང་སྟེ། དེ་ལ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་སོགས་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མངོན་མཛོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་མཐོང་ལམ་ལ། རྗེས་ཐོབ་མེད་དེ། བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་རིམ་བཞིན་བར་མ་ཆད་དུ་འབྱུ
Chinese
因为经中说，要完全清净地弘扬佛法。如果承认，那么，这个法，就成了现量执着。因为实际上是通过分别念进行分析后才确立的。如果承认，那么，凡夫就应该有现量执着了。因此，凡夫虽然有现量执着的分别念，但在般若经的这个场合，并不认为凡夫有现量执着，因为没有成立它的依据。这是成立的，因为没有如实作意。 按照中观的观点，入定的障碍，不是烦恼障和所知障。因为你断除之后，不需要修两种无我。这是周遍的，月称菩萨说：“此无我即是众生等”。 如果说，将《八千颂》从《十万颂》中单独列出是不合理的，因为它只是《十万颂》中的一个章节。这是不周遍的，因为你单独列出是有必要的，因为你完整地、按顺序地展示了八个现观。如果不周遍，那么，从《十万颂》中单独列出《二万五千颂》是不合理的。因为不周遍。 如果说，在人我执的范畴内，将执着境为享受者，是所知障，因为这是执着三轮的分别念。那么，《入中论》中，关于“食者常物”等的论述，应该是所知障或者法我执的显示。因为显示了境为享受者。这是正确的推理。周遍等需要进行类比。 《入菩萨行论·智慧品》和《入中论》第十一章中，最终确立一乘的意趣是一致的，因为前者通过显示贪欲等烦恼的断除必须最终圆满，后者通过“何以此处即是彼”等显示证悟必须最终圆满，从而确立一乘。 此外，在七个不清净地中，可以认为主要由烦恼障的种子所摄持的苦是存在的，因为它没有断除一切烦恼的习气。在三个清净地中，可以认为由所知障所摄持的苦是存在的，因为它有无明习气的地等四种。按照《俱舍论》的观点，在见道中，没有后得智，因为十六刹那的忍智依次无间断地产生。
English
Because the sutra says to propagate the Dharma purely and completely. If you accept that, then, that dharma becomes manifest clinging. Because it is actually established after being analyzed by conceptual thought. If you accept that, then ordinary beings should have manifest clinging. Therefore, although ordinary beings have manifest clinging conceptual thought, in this context of the Perfection of Wisdom, manifest clinging is not accepted in ordinary beings, because there is no basis for establishing it. This is established, because there is no true mindfulness. According to the Madhyamaka view, the obscuration of meditative absorption is not the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge. Because you do not need to meditate on the two selflessnesses after abandoning it. This is pervasive, as Chandrakirti said, "This selflessness is beings, etc." If you say that it is unreasonable to enumerate the Eight Thousand Verse Sutra separately from the Hundred Thousand Verse Sutra, because it is a chapter of the Hundred Thousand Verse Sutra. This is not pervasive, because you have a need to enumerate it separately, because you completely and sequentially show the eight realizations. If it is not pervasive, then it is unreasonable to enumerate the Twenty-five Thousand Verse Sutra separately from the Hundred Thousand Verse Sutra. Because it is not pervasive. If you say that, within the category of the clinging to the substance of a person, clinging to the object as the enjoyer is the obscuration of knowledge, because it is the conceptual thought of clinging to the three spheres. Then, in the Entering the Middle Way, the discourse on "the eater is permanent" etc. should be the obscuration of knowledge or the display of the self of phenomena. Because it shows the object as the enjoyer. This is a valid reason. Pervasion etc. need to be compared. The intention of ultimately establishing the One Vehicle in the chapter on wisdom in the Bodhisattvacharyavatara and in the eleventh ground of the Entering the Middle Way is the same, because the former shows that the abandonment of afflictions such as craving must be ultimately perfected, and the latter establishes the One Vehicle by showing that realization must be ultimately perfected through "Why is it that here is that itself" etc. Furthermore, in the seven impure grounds, it is permissible to consider the suffering mainly gathered by the seeds of the obscuration of afflictions, because it has not abandoned all the habitual tendencies of afflictions. In the three pure grounds, it is permissible to consider the suffering gathered by the obscuration of knowledge, because it has four such as the ground of the habitual tendencies of ignorance. According to the Abhidharmakosha, in the path of seeing, there is no subsequent attainment, because the sixteen moments of forbearance and knowledge arise sequentially without interruption.
Tibetan
ང་བ་གང་ཞིག སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་པ་ཁོ་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་ལ་མཐོང་ལམ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཡོད་དེ། མཐོང་ལམ་མཉམ་བཞག་ལས་ལྡང་ནས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལུགས་མཐུན་དང༌། །ལུགས་མི་མཐུན་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། སྒོམ་ལམ་ལ་ས་དགུར་གྲངས་མི་ངེས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། མཐོང་ལམ་མཉམ་བཞག་ལས་ལྡང་ནས་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྒོམ་ལམ་གྱི་ས་གཉིས་པའི་མཉམ་རྗེས་གང་རུང་ཡིན་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ས་གཉིས་པའི་མཉམ་བཞག་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མིན་པ་གང་ཞིག དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཏིང་འཛིན་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔ་མ་ལ་དོགས་པ་མེད་ཀྱང༌། ཕྱི་མ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། ས་དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་ན་ས་དེའི་མཉམ་བཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྱུང་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཆོས་ཅན། སྦྱོར་ལམ་ན་ཡོད་པར་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ། དེས་ན་མཐོང་ལམ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ས་གཉིས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། འོ་ན་དེ་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་གཉིས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། མཐོང་ལམ་ཡིན་པར་ཐལ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་འགྲིགས། ༈ འཇུག་པའི་ས་དྲུག་པའི་སྐབས་ཆོས་ཅན། རང་ངོར་ཁས་ལེན་མེད་པའི་སྐབས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་འཐད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇུག་པའི་ས་དྲུག་པའི་སྐབས་ན་ཆོས་ཅན། བདག་སྐྱེ་ཁས་ལེན་པར་ཐལ། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གི་བུ་འདི་བསྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་རང་གིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་སྔ་མ་ལ་ཡང་མ་ཁྱབ། དེས་ན་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱི་དེ་སྐབས་ཀུན་གཞི་སོགས་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་རང་གིས་ཁས་བླངས་ནས་འདོད་ཟེར་བ་མིན་ནོ། ། ༈ ཡང་ཁོ་ན་རེ། ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་ན་རིང་བའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན་ཉེ་བའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་རང་གི་དམ
Chinese
因为任何第十六个刹那都是修道，所以在在乘的宗义里，见道有后得，因为从见道等持中起身之后，有修习缘起流转还灭之故。成立，因为说“通达缘起顺逆理，以及不顺理。”如果不遍及，那么修道有九地，数量不确定。因为那个不遍及。如果不遍及，那么从见道等持中起身之后修习缘起，那个法，应是修道第二地的等持和后得中的任何一个。因为那个不遍及。如果承认，那么应不是。你不是第二地的等持无间道和解脱道中的任何一个，也不是在那之后获得的等持之故。虽然对前面的理由没有怀疑，但后面的也成立，因为如果是那地的后得，就遍及在那地的等持之后产生。如果不成立，那么第一地的后得法，应在加行道中。因为不成立。三转。因此见道有后得，而且那也是第二地的加行。对此有人说，那么那应是修道，因为是第二地的加行。如果这样说，加行道法，应是见道，因为是见道的加行。周遍成立。 进入（中观论）第六地的时候，法，因为仅仅是没有自方承认的时候，所以不周遍。如果说，为了显示没有阿赖耶识，业果的安立也合理。进入（中观论）第六地的时候，法，应承认我生。因为“犹如世间唯植种，即便说此生我子。”所说的，是追随世俗世间的，这是尊者月称自己说的。如果不周遍，那么对前面也不周遍。因此进入等的时候，那时是为了显示对阿赖耶识等的损害而说的，并不是自己承认后想要这样说。 又有人说，如果是小乘的证悟种类，就遍及是久远的基识。如果这样说，大乘的见道等持法，你如果是，就遍及是近取的基识，不周遍。因为是三乘的证悟种类齐全。如果不周遍，那么自己的对境
English
Because any sixteenth moment is the path of meditation, in the tenets of the Mahāyāna, the path of seeing has subsequent attainment, because after rising from the equipoise of the path of seeing, there is meditation on the arising and ceasing of dependent origination. Established, because it is said, "Understands the concordant and discordant principles of dependent origination." If not pervasive, then the path of meditation has nine grounds, and the number is uncertain. Because of that non-pervasiveness. If not pervasive, then the dharma of meditating on dependent origination after rising from the equipoise of the path of seeing should be either the equipoise or subsequent attainment of the second ground of the path of meditation. Because of that non-pervasiveness. If you accept, then it should not be. You are not any of the uninterrupted path and the path of liberation of the second ground's equipoise, nor are you the samādhi attained after that. Although there is no doubt about the former reason, the latter is also established, because if it is the subsequent attainment of that ground, it is pervasive that it arises after the equipoise of that ground. If not established, then the dharma of the subsequent attainment of the first ground should be in the path of joining. Because it is not established. Three turns. Therefore, the path of seeing has subsequent attainment, and that is also the joining of the second ground. To this, someone says, then that should be the path of meditation, because it is the joining of the second ground. If you say so, the dharma of the path of joining should be the path of seeing, because it is the joining of the path of seeing. The pervasion is established. When entering the sixth ground (of the Madhyamakāvatāra), the dharma, because it is only a time when there is no acceptance from one's own side, it is not pervasive. If you say that it is to show that even without the ālaya-vijñāna, the establishment of karma and its results is reasonable, then when entering the sixth ground (of the Madhyamakāvatāra), the dharma should accept the birth of self. Because "Just as in the world, only a seed is planted, and then one says, 'This is my son.'" What is said is following the conventional world, which was said by the venerable Candrakīrti himself. If not pervasive, then it is also not pervasive for the former. Therefore, entering etc., at that time, it is said to show the harm to the ālaya-vijñāna etc., and it is not that one accepts it oneself and wants to say it. Again, someone says, if it is a type of realization of the Hīnayāna, it is pervasive that it is a distant basis consciousness. If you say so, the dharma of the Mahāyāna's path of seeing equipoise, if you are, it is pervasive that it is a proximate basis consciousness, which is not pervasive. Because it is complete with the types of realization of the three vehicles. If not pervasive, then one's own object