Tibetan
བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌བློ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས། རང་གི་སེམས་འདི་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། བསྙེངས་དང་བྲལ་ལ་མང་དུ་གསོལ་ཅི་འཚལ། །ཕན་པའི་གདམས་ངག་དོན་པོ་འདི་ལགས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐུགས་དུལ་མཛོད་ཅིག་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །སེམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ལེགས་པར་གསུངས། །ཞེས་དང༌། དཔལ་དགེ་རིན་པོ་ཆེས། བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་ཆར་བ་ཡང༌། །འབབས་ས་སེམས་ཀྱི་ཞིང་ས་འདི་ཁོ་ན། །ཞེས་དང༌། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས། སེམས་སྲུང་བརྟུལ་ཞུགས་མ་གཏོགས་པ། །བརྟུལ་ཞུགས་མང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དགེ་སྡིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་ཡིན་ལ་སེམས་འདི་ངན་རེངས་སུ་སོང་ནས། ལུས་དང་དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཕར་ཞོག་ཐར་བ་ཙམ་ཡང་མི་འཐོབ་པས། ཐོག་མར་འདི་ལྟར་ལུས་སོགས་ལ་གཅེས་པར་བཟུང་ན་ཡང༌ནམ་ཞིག་དབང་མེད་དུ་འབྲལ་ཞིང་འདོར་བ་སོགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་བསམ་ནས། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་གསུམ་གཞན་ལ་གཏོང་སེམས་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟ་གཏོང་སེམས་གོམས་པ་དགོས་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་དང་བརྗེ་བ་བསྒོམས་ནས་བློ་ལས་སུ་རུང་བ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་འདི་དུལ་བར་བྱས་ནས། དེ་རྗེས་སྲིད་རྩ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་ཀྱང༌སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་དགོས་པས། དེ་ཡང་ཐོག་མར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེའི་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་ཤེས་ནང་ནས་སྐྱེ་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ། འཇམ་མགོན་མི་ཕམ་པས། སྒོམ་པ་ངེས་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ་ཞིག་དགོས་ཞེས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྨོས་ན། སྤྱིར་ངའམ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས། ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བ་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ནས། །ཞེས་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །དེ་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་བས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར། བདག་ཡོད་པར་བཟུང་ན་བདག་ལ་སྲེད་པས། ཆགས་སྲེད་ཀྱི་དབང་གིས་བདག་བདེ་བ་དང་འཕྲད་པར་འདོད་ལ། འཇིག་སྲེད་ཀྱི་དབང་གིས་བདག་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ། རྨོངས་པའི་དབ
Chinese
忆念菩提心和修心的方式后，必须使自己的心变得堪能。如圣者龙树所说：“无需再三祈求远离怯懦，这有益的教诲至关重要，请您调伏自心，世尊曾善说，心是佛法的根本。”又如吉祥格热仁波切所说：“八万四千法门的雨，落下的地方唯有这心的田地。”又如圣子寂天所说：“除了守护自心之苦行外，众多的苦行又有何用？”如是所说，善恶一切的根本是心，如果这心变得顽固不化，执着于身体以及受用等为我所，莫说成佛，就连解脱也无法获得。首先，即使如此珍爱身体等，但总有一天会不由自主地分离和抛弃，思维这些道理后，对于执着为我的三处，要反复串习施舍之心。现在串习施舍之心，是因为具有殊胜的必要。之后，修习自他平等和交换，通过奢摩他的禅定使心调柔，然后，即使要连根拔起轮回之根，也必须修习作为二障对治法的无我空性。对此，首先要通过听闻和思维的智慧，确定其道理，必须从内心生起对无我之义的定解。如蒋贡麦彭巴所说：“修行必须与定解不分离。”因此，稍微讲述一下确定人无我和法无我的方式。总的来说，从执着我或自我的角度来看，产生一切贪恋等烦恼和一切痛苦。如《入行论》中所说：“所有烦恼罪恶，皆由我执所生，由我执所生之见，智者明见。”又如《释量论》中所说：“若有我则有他想，由我他生执着与嗔恨，由彼等与系缚，一切过患皆生起。”如是，如果执着有我，则贪恋我，因贪恋的缘故，希望我与安乐相遇，因怖畏的缘故，希望我与痛苦分离，因愚痴的缘
English
Having remembered the mind of enlightenment and the methods of mind training, one must make one's own mind workable. As the venerable Nagarjuna said, "What need is there to repeatedly beseech freedom from timidity? This beneficial instruction is of utmost importance. Please tame your mind, for the Blessed One has well said that the mind is the root of Dharma." And as the glorious Geshe Rinpoche said, "The rain of eighty-four thousand Dharmas falls only on this field of the mind." And as the son of the Victorious Ones, Shantideva, said, "What is the use of many ascetic practices other than guarding the mind?" As it is said, the root of all good and evil is the mind, and if this mind becomes stubborn and attached to the body and possessions as self, not to mention attaining Buddhahood, one will not even attain liberation. First, even if one cherishes the body and so on in this way, one will inevitably be separated from and abandon them someday. Thinking about these things, one should repeatedly familiarize oneself with the mind of giving away the three bases of attachment to others. It is necessary to familiarize oneself with the mind of giving now because it has supreme necessity. Then, having meditated on equality and exchange of self and others, and having tamed this mind with the samadhi of calm abiding, one must then meditate on selflessness and emptiness as the antidote to the two obscurations, even if it means uprooting the root of existence. To do this, one must first establish the way of it through the wisdom of hearing and thinking, and one must generate a certainty from within about the meaning of selflessness. As Jamgon Mipham said, "Meditation must not be separated from certainty." Therefore, to speak briefly about the way of establishing the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, in general, from the point of view of clinging to "I" or self, all afflictions such as attachment and all suffering arise. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, "All afflictions and faults arise from clinging to the aggregates. Those with wisdom see that it arises from the view of clinging to the aggregates." And as it says in the Commentary on Valid Cognition, "If there is a self, then there is the thought of other. From self and other arise attachment and hatred. From these and their connections, all faults arise." Thus, if one clings to a self, one is attached to the self. Because of attachment, one wishes the self to encounter happiness, and because of fear, one wishes the self to be separated from suffering, because of deluded
Tibetan
ང་གིས་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི། དེ་ལས། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས། །སེམས་ཅན་གཞན་གྱིས་བཀྲི་མིན་པར། །བདེ་སྡུག་དོར་ཐོབ་འདོད་པས་ན། །དམན་པའི་གནས་ནི་ཡོངས་སུ་ལེན། །ཞེས་པ་ལྟར། འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུངས་པ་ལྟར། རིགས་པས་ཀྱང་ལེགས་པར་གྲུབ་ལ། ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་བཞིན་དུ། བདག་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་འདི་ལ་ཡང་ངའམ་བདག་ཅིག་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གྲུབ་སྟེ། ཕྱི་ལུས་ལ་བསམ་ན་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སོ་དང་སྐྲ་སེན་བདག་མ་ཡིན། །སོགས་དང༌། ནང་བློ་ལ་བསམ་ན་ཡང༌། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བདག་མིན་ཏེ། དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འདས་དང་མ་འོངས་པའི་སེམས་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེ་སེམས་ད་ལྟ་བ་ཡང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་གིས་འགག་ཅིང་མི་རྟག་པ་དང༌མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པ་དེས་ན། བདག་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་འཛིན་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་རུང་ཞིབ་ཏུ་ན། རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས་པས་བདག་ཕུང་ལ་དཔྱད་པ་ཡང༌། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་བདག་མེད་ལ། ཕུང་པོ་དང་བདག་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། འཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་བརྟེན་པ་བཞིན་བདག་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མིན་ལ། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མིན་ནོ། །ལྷ་སྦྱིན་ནོར་དང་ལྡན་པའམ་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དང༌། གཅིག་ཏུ་ཡང་ལྡན་པ་མིན་ཏེ། བདག་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོའི་དབྱིབས་དང་ཚོགས་པ་ཡང་བདག་མིན་པས་ན། རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ན་བདག་མེད་པས་ན། ཐོ་ཡོར་ལ་མིར་འཛིན་པ་དང་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་བཞིན་དུ། བདག་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བློ་འཁྲུལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངའམ་བདག་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློ་དེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉེས་ཀུན་དང༌། །འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་དང༌། བདག་འཛིན་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བས་ན། བདག་མེད་དེ་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱས་ཏེ་མཐར་བདག་མེད་པའི་གནས་ལུགས་མངོན་དུ་
Chinese
我所执取的轮回的处所，从那里面，因为具有对我的贪执，所以不是被其他众生所牵引，而是因为想要舍弃痛苦获得安乐，所以完全取受低劣的处所。如是，如佛所说，轮回中出生的根本是我执，以理智也善为成立。如同将花绳执为蛇一般，将无我执为有我是完全的错乱，因为如同绳子上没有蛇一样，这个蕴聚上也是根本没有我或者自我的缘故。如此成立，即使思维外在的身体，如《入行论》中说：牙齿和毛发指甲不是我，等等。即使思维内在的意识，六识也不是我。如是所说，以及心所生起的事物也不是我，因为是众多和无常的自性之故。另外，过去和未来的心不是我，因为不存在的缘故。现在生起的心也不是我，因为刹那间坏灭并且无常和不稳固的缘故。因为无我的缘故，执着有我是完全的错乱，因此以证悟无我的智慧从根本上拔除我执。更进一步详细地说，以七相车的理智分析我与蕴聚，没有从蕴聚之外异体的我，蕴聚和我也不是一体，如同车轴依靠车轮一样，我不是依靠蕴聚，同样蕴聚也不是依靠我。如同天授具有财富或者具有容貌一般，也不是异体和一体的具有，因为没有找到我的缘故。蕴聚的形状和集合也不是我，因此以七种方式寻找也没有我，如同将木桩执为人的幻觉以及将花绳执为蛇一般，将无我执为有的心是完全的错乱。如是，在确定没有我或者自我的基础上，证悟无我的空性的智慧，如法称论师所说：因为空性见和与之相违的缘故，它的自性与一切过患，是极度相违的。如是所说，因为与一切烦恼的根本我执，以及我执所产生的所有的烦恼相违的缘故，因此对于无我反复串习最终现前无我的实相。
English
The place of rebirth that I grasp, from that, because of having attachment to self, it is not that other beings lead me, but because I want to abandon suffering and obtain happiness, I completely take the inferior place. Thus, as the Buddha said, the root of birth in samsara is self-grasping, which is well established by reason as well. Like grasping a flowered rope as a snake, grasping what is without self as having self is completely mistaken, because just as there is no snake on the rope, there is also absolutely no I or self on this aggregate. Thus it is established, even if we think about the external body, as it says in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "Teeth, hair, and nails are not self," etc. Even if we think about the inner mind, the six consciousnesses are also not self. As it is said, and also the things that arise from the mind are not self, because they are of the nature of being many and impermanent. Furthermore, the past and future minds are not self, because they do not exist. The present arising mind is also not self, because it ceases in an instant and is impermanent and unstable. Because there is no self, grasping that there is a self is completely mistaken, so the wisdom that realizes no-self uproots self-grasping from its foundation. To go into more detail, even when analyzing self and aggregates with the reasoning of the sevenfold chariot, there is no self that is different from the aggregates, and the aggregates and self are not one either. Just as a wheel hub relies on spokes, the self does not rely on the aggregates, and likewise the aggregates do not rely on the self. Just as Devadatta has wealth or has form, it is also not a possession of being different and one, because the self is not found. The shape and collection of the aggregates are also not self, so if we search in seven ways, there is no self. Like mistaking a stump for a person and mistaking a flowered rope for a snake, the mind that grasps what is without self as having self is completely mistaken. Thus, having determined that there is no I or self, the wisdom that realizes the emptiness of no-self, as Dharmakirti said: "Because the view of emptiness and what contradicts it, its own nature is completely established as being in opposition to all faults." As it is said, because it contradicts the root of all afflictions, self-grasping, and all the afflictions produced by self-grasping, therefore, by repeatedly familiarizing ourselves with no-self, we will eventually manifest the reality of no-self.