Tibetan
ཆེན་ཡིན་པ་སོགས་ཐུགས་བྲེལ་བའི་སྐབས་སུ་ཡང་ལོ་རྒྱུས་དང་བཅས་ཏེ་གནང་བ་ཞིག་གོ། གཞན་ཡང་ཡུལ་དེར་པཎྚི་ཏ་རྒན་གཞོན་གཉིས་མཆིས་པ་ལས། གཞོན་པ་དགུང་གྲངས་དྲུག་ཅུར་ཕེབས་པ་དེ་དང་དབྱིན་སྐད་ཀྱི་སྟེང་ནས་ཕན་ཚུན་བགྲོ་གླེང་མཛད་པ་ན། པཎྚི་ཏའི་ཞལ་ནས་ངེད་སིང་ག་ལའི་ཡུལ་འདིའི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པ་གཉིས་ཀ་དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ཡིན་གསུངས་འདུག་པས་ཡུལ་དེར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མེད་ཀྱང་། མདོ་ལང་གཤེགས་གསུང་བའི་གནས་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་འདུག གཞན་ཡང་པཎྚི་ཏའི་ཐུགས་བརྩེ་བས་གཞན་ལ་མི་སྟོན་པའི་རྒྱ་དཔེ་རྩ་ཆེའི་རིགས་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བཞུགས་པ་རྣམས་མཇལ་དུ་བཅུག་སྐབས། སྔོན་ཆད་སྲས་དར་མ་མདོ་སྡེས་ཁོང་གི་ཕ་ཇོ་ནས་གསེར་དུ་མ་ཁྱེར་ཏེ་རྒྱ་གར་ནས་པོ་ཏི་ཕྲ་ལ་རིང་བ་དུ་མ་སྣོམ་ཡོང་བ་ཞིག་ཡིན་པ་གསུངས་པ་ཡང་འདི་འདྲ་ལོས་ཡིན་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲོང་རྒྱུ་འདུག་ཅེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་པཎྚི་ཏའི་ཞལ་ནས། ང་ཆུང་དུས་བོད་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཆོས་འཕེལ་ལས། སྙན་ངག་ཅིག་ཐོབ་མྱོང་བར་མ་ཟད་ང་རང་ཡོད་སའི་སློབ་གྲྭ་དེར་ཁོང་གི་སྙན་རྩོམ་ཞིག་ཀྱང་སློབ་དེབ་ཏུ་ཡོད་གསུངས། ཡུལ་དེའི་མཚོ་ཁ་ཞིག་ན། དགེ་འདུན་ཆོས་འཕེལ་གྱི་འདྲ་སྐུ། བཞེང་སྐུ་སེར་སེང་ངེ་བ་ཞིག་དྲན་རྟེན་དུ་བཞེངས་འདུག །ཅེས་པ་ལ་སོགས་གསུང་འཕྲོས་དུ་མ་གནང་། དེ་ལྟར་འཛམ་གླིང་འཛིན་མའི་ཁྱོན་འདི་ཉིད་གཡས་སུ་བསྐོར་ནས་ཐར་འདོད་གྲངས་མེད་པ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་དཔལ་ལ་བཀོད་ཅིང་། མཐོང་ཐོས་དྲན་རེག་གི་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་མཆོག་གི་ས་བོན་ཅན་དུ་མཛད་པའོ། ། ༈ དེ་ནས་རབ་རྒྱན་ས་སྟག་ལོ་དགུང་གྲངས་དྲུག་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པར་ཕེབས་པའི་སྐབས། རྒྱ་བལ་སོགས་ནས་དམ་པ་དག་གིས་ཆོས་སྡེ་དུ་མའི་གདན་ས་ཕུལ་ཏེ་གཏན་བཞུགས་དང་། ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་པར་ནན་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་ཞལ་གྱིས་མ་བཞེས་པར། སླར་ཡང་གངས་ལྗོངས་བསྟན་འགྲོ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གདན་ས་ཆོས་སྡེ་ན་འཁོད་པའི་ལྟོས་བཅས་ཡོངས་ལ་ཐུགས་བརྩེས་རྗེས་སུ་དགོངས་ནས། ཁ་བའི་ལྗོངས་སུ་དགྱེས་ཞལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། ཧོར་ཟླ་གསུམ་པའི་ཡར་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱལ་བ་དང་པོར་གདན་ས་ངེས་དོན་བཤད་སྒྲུབ་ཆོས་གླིང་དུ་དཔོན་སློབ་ཞལ་འཛོམས་ཀྱི་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོའི་ཡོ་ལང་ཚེས་པ་སྟེ། གཞིར་བཞུགས་ཀྱི་བུ་སློབ་རྣམས་དང་། སྡེ་དགོན་ཡོངས་ནས་བསུ་བ་སེར་སྦྲེང་རྒྱས་སྤྲོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཉེ་བར་དྲངས་པ་ན། སེམས་དཔའ་ཆེ
Chinese
即使在事务繁忙的时候，也总是讲述着历史。此外，那个地方有两位班智达，一位年长，一位年轻。与那位六十岁的年轻班智达用英语互相讨论时，班智达说：‘我们僧伽罗的导师和教法都是神圣的律藏。’虽然那个地方没有大乘佛法，但他们承认《楞伽经》所说的地点就在那里。此外，由于班智达的慈悲，允许我参观了图书馆里珍藏的、不给别人看的珍贵汉文书籍。当时我想起以前达玛多德王子曾说，他从父亲那里拿了很多黄金，从印度带回了许多细长的经书，我想这些大概就是这样的吧。’同样，班智达说：‘我小时候从藏族的根敦群培那里得到了一首诗，而且我所在的学校里，他的一首诗也作为教材。’在那个地方的一个湖边，有一尊根敦群培的雕像，是一尊金色的站立像，作为纪念而建造。’等等，说了许多闲话。就这样，他右绕着这个地球，将无数渴望解脱的人安置于增上生和决定胜的荣耀之中，并将所有眼见、耳闻、心念、身触的众生都变成了具有殊胜解脱种子的人。 此后，在饶迥土虎年（不确定年份，饶迥历算法）六十八岁时，来自中国、尼泊尔等地的圣者们献上了许多寺院的法座，恳请他永久居住和长期驻锡，但他没有答应。再次，他以慈悲之心顾及整个雪域的佛法和众生，特别是那些居住在寺院中的僧众，于是面向雪域。在藏历三月八日，于根本决定讲修法轮洲，师徒相聚，举行了盛大的庆祝活动。当常住的弟子们和整个寺院以盛大隆重的欢迎仪式迎接他时，菩萨大
English
Even when busy with affairs, he would always tell stories along with the history. Furthermore, in that place, there were two Panditas, one old and one young. When discussing with the younger Pandita, who was sixty years old, in English, the Pandita said, 'Both the teacher and the teachings in our land of Sinhala are the sacred Vinaya.' Although there is no Mahayana Buddhism in that place, they acknowledge that the location mentioned in the Lankavatara Sutra is indeed there. In addition, due to the kindness of the Pandita, I was allowed to visit the precious Chinese books kept in the library that are not shown to others. At that time, I recalled that Prince Dharma-dodé had said that he took a lot of gold from his father and brought back many thin and long scriptures from India, and I thought that these were probably like that. Similarly, the Pandita said, 'When I was young, I received a poem from the Tibetan Gendun Chöpel, and one of his poems is also in the textbook at the school where I am.' By a lake in that place, there is a statue of Gendun Chöpel, a golden standing statue, built as a memorial.' And so on, he said many casual remarks. In this way, he circled this earth to the right, placing countless beings who desire liberation in the glory of higher realms and definite goodness, and transforming all beings who see, hear, think, and touch into those with the seed of supreme liberation. Thereafter, in the Earth-Tiger year of the Rabjung (uncertain year, Rabjung calendar calculation), when he was sixty-eight years old, holy beings from China, Nepal, and other places offered him the seats of many monasteries, earnestly requesting him to reside permanently and stay for a long time, but he did not accept. Again, with compassion, he considered the general welfare of the Dharma and beings of the snowy land, and especially those monks residing in monasteries, and thus turned his joyful face towards the snowy land. On the eighth day of the waxing moon of the third Tibetan month, at the Geden Ngedon Shedrub Chöling Monastery, teachers and students gathered, and a grand celebration took place. When the resident students and the entire monastery welcomed him with a grand and elaborate procession, the great Bodhisattva