Tibetan
བོད་ཀྱི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ལས་རྒྱ་གར་དུ་མ་གྲགས། དེས་ན་གཞུང་སྤྱི་མོའི་དབུ་མ་ནི། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡུམ་སྲས་བཅུ་བདུན་པོའི་དགོངས་པ་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ལྟར་དུ་བཀྲལ་བ་འཕགས་པ་ཀླུའི་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཡིན། སྦས་དོན་ལམ་གྱི་མངོན་རྟོགས་ལྟར་བཀྲལ་བ་རྒྱལ་ཚབ་མ་ཕམ་པའི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་རྣམས་ཡིན་ཅིང་། གཙོ་བོ་འཕགས་པའི་རིགས་ཚོགས་དང་ཨཪྱ་དེ་བའི་དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྣམས་ཐལ་རང་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཐེན་རྩོད་བྱེད་རྒྱུ་མེད་དེ་དང་པོ་དབུ་མ་ཞེས་ཐལ་རང་གི་ཕུགས་གཏུགས་ས་གཞུང་སྤྱི་མོ་ཞེས་དགོངས་པ་གང་ལ་ལེན་པའི་གཞི་ཡིན། བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་རྩ་བའི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀྲལ་ནས་རང་བཞིན་དང་བདེན་པའི་ཐ་སྙད་མ་སྦྱར་བ་ལ། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དེའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལྟར་དུ་བཀྲལ་ཏེ་རང་བཞིན་དང་བདེན་པའི་སྒྲ་མ་སྦྱར་ན་མི་འཐད་དེ་མིག་ཡོད་བཞིན་དུ་མེད་ཅེས་སྨྲ་དགོས་པས། མིག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད། བདེན་པར་མེད། དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་བཞེད། རང་རྒྱུད་པ་ལ་ནང་གསེས་གོང་མ་དང་འོག་མ་གཉིས་ལས་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ལ་སོགས་པས། དོན་དམ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རིགས་པས་གྲུབ་པར་བཞེད། གོང་མ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཞི་བ་འཚོ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སྟེ་རང་རྒྱུད་ཤར་གསུམ་མཁན་པོ་ཞེས་གྲགས་པས་རང་རེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་དགོས། དེའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དང་། །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པས། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་བློ་ལ་མི་བསླུ་སྟེ། མེས་ཚ་བསྲེགས་དང་། ཆུས་ངོམ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་བསླུ་བ་སོགས་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་མི་བསླུ་བ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་དང་རི་མོར་བྲིས་པའི་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞེད། དོན་དམ་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་གཟུགས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་སྣང་བས་ཡོད་མཐའ་སེལ་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་སྟོང་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་ཡི
Chinese
这些是藏族上师们所著，在印度并不出名。因此，共同宗义的中观是：将佛陀的教言、佛母（般若波罗蜜多）以及十七位尊者的意趣，如实地阐释为空性，即是圣者龙树的中观理聚论。将隐义，即道之现观，如实地阐释出来，则是弥勒菩萨的《现观庄严论》。主要的是，圣者的理聚论和圣天（提婆）的《中观四百论》，不应被拉扯争论为归属于应成派或自续派的任何一方，因为最初的中观，作为应成派和自续派的根本依据，是共同宗义，是理解任何意趣的基础。婆罗门种姓的论师佛护，将根本的意趣阐释为应成派，没有使用自性和真实的词语。而刹帝利种姓的论师清辨，则将佛护的意趣阐释为自续派，认为如果不使用自性和真实的词语，那就不合理，就像明明有眼睛却说没有一样。因此，他认为眼睛自性上不存在，真实中不存在，胜义中不存在。自续派又分为上下两类，其中论师吉祥秘密等认为，胜义谛如同幻象，也需要通过如幻般的理证来成立。上位是静命、寂护、莲花戒，即被称为自续派东方三位堪布，我们应当追随他们的观点。按照他们的观点，二谛是：如《二谛论》中所说：“显现虽相似，然由作用与，具力与无力，是故立世俗。” 也就是说，世俗谛从境自身相的层面来说，不会欺骗心识，比如火能燃烧，水能滋润等作用不会欺骗，因此从境自身不欺骗，具有作用能力的一切自相事物都是真实世俗，而显现却不能起作用的，比如二月、画中的灯等，都是不能起作用的虚妄世俗。胜义谛中，名言上的胜义是，从色法到一切种智之间的所有法，都远离了一和多的自性，因此色即是空。通过显现遣除了有边，空性即是色，空性什么也不是。
English
These were composed by Tibetan lamas and are not well-known in India. Therefore, the common Madhyamaka teachings are: The meaning of the Buddha's teachings, the Prajnaparamita (Mother of Buddhas), and the seventeen great scholars, which is explained as emptiness, is the collection of treatises on reasoning of the Madhyamaka of the noble Nagarjuna. The hidden meaning, which is explained as the realization of the path, is the Ornament of Realization of Maitreya. Primarily, the collections of treatises of the noble one and the Four Hundred Verses of Aryadeva should not be drawn into disputes as belonging to either Prasangika or Svatantrika, because the original Madhyamaka, as the fundamental basis of Prasangika and Svatantrika, is a common ground, the basis for understanding any meaning. The Brahmin scholar Buddhapalita explained the fundamental meaning as Prasangika, without using the terms "svabhava" (own-nature) and "truth." However, the Kshatriya scholar Bhavaviveka explained Buddhapalita's meaning as Svatantrika, arguing that it is unreasonable not to use the terms "svabhava" and "truth," as it would be like saying one has eyes but claims not to see. Therefore, he asserted that the eye does not exist by its own nature, does not exist in truth, and does not exist ultimately. Svatantrika is further divided into higher and lower categories. Scholars such as Acharya Shri Gupta and others assert that even the ultimate truth, which is like an illusion, is established through reasoning as if it were an illusion. The higher ones are Shantarakshita, Shantideva, and Kamalashila, known as the three eastern abbots of Svatantrika. We should follow their views. According to their system, the two truths are: As stated in the Two Truths: "Although appearances are similar, due to function and, the power and the lack of power, thus the distinction of conventional is made." That is to say, conventional truth, from the perspective of the characteristics of the object itself, does not deceive the mind. For example, the action of fire burning and water moistening is not deceptive. Therefore, from the perspective of the object itself, not deceiving, all self-characterized things that have the ability to function are valid conventional truths. Those that appear but cannot function, such as the appearance of two moons and a lamp drawn in a picture, are false conventional truths that cannot function. In ultimate truth, the nominal ultimate truth is that all phenomena from form to omniscient wisdom are devoid of the nature of one and many, therefore form is emptiness. By appearance, it eliminates the extreme of existence, and emptiness is form, emptiness is nothing at all.