Tibetan
ཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན། དེ་ནས་དོན་རབ་འབྱེད་པ་དེའི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་རིགས་པས་དཔྱད་དེ་སྟོང་པ་ཞི་གནས་ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་བཞིན་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གོམས་པ་ཡིན། དེ་ཡང་བློའི་འཛིན་སྟངས་ནི་ཁ་སྤོར་འགྲོ་བས་སྔ་མའི་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཞེན་པ་མི་འོངས་ཀྱང་། སྟོང་འཛིན་གཉེན་པོའི་བློ་འདོར་དུ་མི་བཏུབ་པས། སྔ་མ་ནི་ཚོགས་ལམ་དང་། འདི་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གཙོ་ཆེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ནི༑ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་ཆ་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཐོང་ལམ་པའི་དུས་སུ། ཞི་ལྷག་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་དངོས་འཛིན་དང་། སྟོང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་ནས་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་གཤིས་སུ་ཕེབས་ཏེ་སྤྲོས་པའི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ཡིན། ཆོས་ཞེས་པ་མང་ཚིག་ཡིན་པས། གང་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་ཆོས་འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་པོ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ༑ འཕགས་པ་ཀླུས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་འདུ། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པ་འོ། །ཞེས་པས། དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ཙམ་ལྡོག་ལ། དབྱེ་ངོ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཡིན། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པ་དང་། ཀུན་གཤོབ་ཅེས་པ་དང་། ཀུན་རྫུན་ཞེས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། དེ་སུའི་ངོར་བདེན་ན་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པའི་བདེན་པ་ཞེས་པ་རྣམས་ཡིན། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཨ་བུའི་ཞལ་ནས། བློ་འཁྲུལ་བ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རམ། བླ་མ་མི་ཕམ་ལྟར་ན། ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། ཅེས་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱར་རུང་། ངག་གིས་བརྗོད་དུ་རུང་བ། ལུས་ཀྱིས་ལས་སུ་འཇུག་རྒྱུ་ཡོད་པ་རྣམས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གསར་མའི་བཞེད་པ་ལྟར་ན། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་དཔྱད་པའི་རྙེད་ནོར་གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བཞེད། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། དོན་དམ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སམ་ཡིན་ལུགས། ཡང་དག་པའི་མཐའ། སྟོང་པ་ཉིད། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོག
Chinese
获得神通等是禅定的功德。之后，在辨别意义的基础上，以理分析人我与法我，习惯于空性寂止如水乳交融般的双运。而且，心的执持方式是转移的，所以不会产生对先前安乐等的执着。但是，作为空性对治的智慧不能舍弃。因此，前者是资粮道，后者是加行道时期的主要修习。同样，如来善的禅定，与如来的禅定相似。那是在见道时，止观成为一体，脱离了实执与空执，安住于事物本来的实性，远离一切戏论的承诺。智慧的体性是善于辨别法。法是多数词，如果问是什么，那就是包含在所知法轮回涅槃三道中的一切。为了确定这些，圣者龙树说：诸佛所说的法，完全依赖于两个真谛：世俗谛和胜义谛。因此，分类的基础仅仅是所知，分类的类别分为两个真谛。首先，世俗、权宜和虚假都是同义词。那么，这对谁来说是真实的呢？对于孩子和普通人迷惑的意识来说，这似乎是真的，所以它们都是事物，因果不虚的真理。它的定义是：阿布说：迷惑的意识及其对象是世俗谛的定义。或者，按照米庞仁波切的说法：成为知、说、行三者的对象是世俗谛的定义。也就是说，可以被意识所知，可以用语言表达，可以用身体来行动的，都是自宗的世俗谛的定义。按照新派的观点，通过名言衡量标准的衡量所获得的任何发现都是世俗谛的定义。胜义谛是：胜义、法界、真如、事物的实相或本性、真实的边际、空性、如是等等。
English
Obtaining supernormal powers and the like are the merits of meditative concentration. Then, based on the discernment of meaning, analyzing the self of the person and the self of phenomena with reason, one becomes accustomed to the union of emptiness and quiescence, like water and milk mixed together. Moreover, the way the mind holds is shifting, so attachment to previous bliss and the like does not arise. However, the wisdom that is the antidote to the grasping of emptiness cannot be abandoned. Therefore, the former is the path of accumulation, and the latter is the main practice during the path of preparation. Similarly, the Tathagata's virtuous meditative concentration is similar to the Tathagata's meditative concentration. That is, at the time of the path of seeing, quiescence and insight become one taste, and having separated from the grasping of reality and the grasping of emptiness, one abides in the nature of things as they are, free from all commitments of elaboration. The nature of wisdom is the excellent discernment of phenomena. "Phenomena" is a plural word. If asked what it is, it is all that is included in the three paths of knowable phenomena, samsara, and nirvana. To ascertain these, the noble Nagarjuna said: "The Dharma taught by the Buddhas relies entirely on two truths: the conventional truth and the ultimate truth." Therefore, the basis of classification is merely the knowable, and the categories of classification are divided into two truths. First, "conventional," "expedient," and "false" are all synonyms. So, to whom is this true? To the deluded consciousness of children and ordinary people, it seems to be true, so they are all things, the truth of infallible cause and effect. Its definition is: Abu said, "Deluded consciousness and its objects are the definition of conventional truth." Or, according to Mipham Rinpoche: "Becoming the object of knowing, speaking, and acting is the definition of conventional truth." That is, what can be known by consciousness, can be expressed by speech, and can be acted upon by the body are all the definition of conventional truth according to one's own system. According to the new school's view, any discovery obtained through the measurement of conventional standards is considered the definition of conventional truth. The ultimate truth is: the ultimate, the element of phenomena, suchness, the reality or nature of things, the true limit, emptiness, thusness, and so on.