Tibetan
་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ཡིན། དེ་ལྟར་སྲིད་པ་མ་སྟོང་བར་དུ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སྙམ་ན་སྡུག་བསྔལ་མེད་དེ། ཞི་བ་ལྷས། བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅི་སྟེ་སྐྱོ། །ཞེས་པས། སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་སུ་རྒྱལ་རིགས་ཤིང་སཱ་ལ་ལྟ་བུ་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་གི་རིགས་སཱ་ལ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་རིགས་མཐོ་བ་དཔལ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ནས་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་དོན་དམ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་འཆི་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་རང་མཚན་པ་མེད་པས་གཞན་དོན་དུ་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་སྐྱོ་བའི་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད། སྦྱོར་པའི་བརྩོན་འགྲུས་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་རྟོགས་བྱ་གོང་མ་གོང་མ་རྟོགས་རྒྱུ་ཡོད། སྤང་བྱ་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་སྤང་རྒྱུ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་བསླབ་དགོས། དེ་ལྟར་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀས་ཉིན་མི་དལ། མཚན་མི་ཉལ་བར་སྒོ་གསུམ་ཆོས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་ལུས་པར་རྟག་པར་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་དགོས། གུས་སྦྱོར་ལ་ཕྱིའི་ཡོངས་འཛིན་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་། དེའི་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་། རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གུས་པ་དང་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དགོས། སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་མི་འབྲལ་བའི་ཚིག་ཡིན། དེ་ཡང་ཆོས་བཤད་པའི་ཚེ་སྐྱོ་བ་བྱུང་ན། གུས་པའི་དཔུང་དང་། བརྟན་པའི་དཔུང་དང་། དགའ་བའི་དཔུང་དང་། དོར་བའི་དཔུང་བཞི་ལས། དོར་བའི་དཔུང་བསྐྱེད་དགོས། དོར་བ་དེ་ལ་རེ་ཞིག་དོར་བ་དང་། གཏན་དུ་དོར་བ་གཉིས་ལས། རེ་ཞིག་དོར་བ་ཡིན། གཏན་དུ་དོར་བ་རེ་ཞིག་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་ཟིན་པ་ཞིག་སྟེ་ཆོས་བཤད་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལ་བླ་མ་སློབ་མ་གཉིས་བླ་མས་ཆོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། སློབ་མས་ནི་མིན་ཏེ་བཤད་པ་བཞིན་ད་གཟོད་བསྒྲུབ་དགོས་པས་སོ། །ཆོག་ཤེས་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། སྦྱིན་སོགས་ལ་ཆོག་ཤེས་སུ་མི་འཛིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་ལ་སྤང་བྱ་སྤང་རིམ་དང་། ཡོན་ཏན་སྐྱེ་རིམ་རྣམས་ཡོད་པས་དེའི་བར་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་རིང་ལ་ཤུག ས་དྲག་པ་བསྐྱེད་དགོས། ལྔ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ། བསམ་གཏན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུ་ཚོགས་དབེན་པ་གཉིས་བསྟེན་དགོས། དེ་གཉིས་གང་ཡིན་ན་ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན། སེམས་རྣམ་རྟོག་ལས་དབེན་པ་གཉིས་བསྟེན་དགོས། དང་པོ་ནི་ལུས་ཀྱི་དབེན་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིའི་བྱ་བཞག་ཐམས་ཅད་ཆེ་བཞག་ཆུང་བསྐྱུར་བྱས་ནས་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལིང་གིས་བློས་བཏང་། སེམས་རྣམ་རྟོག་ལས་དབེན་པ་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདི་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་སྤང་ནས། བསམ་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་པ། དྲན་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་པ། བྱེད་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་པ། སྒྲུབ་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཉག་མ་གཅིག་པོ་ལས་བསམ་རྒྱུ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན། དེ་གཉིས་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་དབེན་པ་ཡིན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་ལས་དབེན་པ་ཡིན། རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པས་མ་དབེན་ན། སྡུད་པ་ལས། ཇི་ལྟར་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པའི་རི་ཡི་སུལ། །སྦྲུལ་གྱི་གང་བར་ལོ་མང་བྱེ་བར་གནས་བྱེད་ན། །དབེན་པ་འདི་མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་རྙེད་ནས་འདྲེ་བར་གནས་པ་ཡིན། །ད་ལུས་དབེན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལུས་འདུ་འཛི། སེམས་རྣམ་རྟོག་སོགས་ལས། དང་པོ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྤང་བ་དང་རྣམ་རྟོག་དོར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་འཇིག་རྟེན་ལ་གཉིས་ཡོད། ཕྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཆགས་པ་དང་ནང་སེམས་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་སྤང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཕྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་དྲན་དགོས། ཉེས་དམིགས་ཇི་ལྟར་དྲན་ན་བསགས་སྲུང་སྤེལ་གསུམ་མམ་བརླག་གསུམ་གྱི་ཉེས་དམིགས་དྲན་དགོས། དང་པོ་བསགས་ལུགས་ལ་ཆོས་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་ལ། དབྱར་ཇག་པ། དགུན་རྐུན་མ་ལ་སོགས་སྡུག་སྡིག་པ་གཉིས་ལས་བསྒྲུབས། ཆོས་ཀྱི་ལུགས་ལ་དང་པོ་ཀ་ཁ་སློབ་དུས་ནས་ཡི་གེ་ཤེས་ན་རང་གི་ཁ་སོས་འགྲོ་ཟེར་ནས་ཀུན་སློང་ཚེ་འདིར་གཏད་ནས་བླ་མ་དང་གྲྭ་བ་རང་གི་ཚོད་ཀྱིས་ཆོས་དང་དམར་ཟུང་བརྗེས་ནས་འཇིག་རྟེན་བསྒྲུབས་པ་ཡིན། དེ་ནས་སྲུང་བ་ལ་ཉིན་གྱི་མི། མཚན་གྱི་ཁྱི་བྱས་ནས་དགྲ་རྐུན་གཅན་གཟན་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྲུང་དགོས། སྤེལ་བ་ནི་གཅིག་བཅུ་ཐོག་ཏུ་ཨེ་འགྲོ་བལྟ་བ་དང་། བཅུ་བརྒྱ་ཐོག་ཏུ་ཨེ་འགྲོ་དང་། བརྒྱ་སྟོང་ཐོག་ཏུ་ཨེ་འགྲོ་བལྟ་དགོས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སོགས་དྲན་དགོས། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཐབས་ལ་རྒྱས་པར་བྱེད་ན་བློ་ལྡོག་རྣམ་པ་བཞི། བསྡུ་ན་མི་རྟག་མཐའ་བཞི་
Chinese
这就是欲望的想法。如果认为在轮回未空之前无法成办，那就没有痛苦。寂天菩萨说：善业使身体安乐，智慧使内心安乐，为了他人的利益即使住在轮回中，慈悲者为何忧伤？因此，凭借有相的福德资粮，暂时获得如同国王种姓或娑罗树，婆罗门和居士的种姓如同娑罗树等，高贵的种姓，获得具有权势和享受的高位，身体没有痛苦，并且获得使痛苦转为安乐的等持。通过证悟无我的智慧，了知三有在胜义中远离戏论，在世俗中如幻的自性，见到一切生老病死苦，内心没有自相的痛苦，因此为了他人的利益即使住在轮回中，也不会生起忧伤的想法。在究竟获得佛果之前，修行的精进，有越来越高的所证悟之法。有越来越高的所断之法需要断除，因此必须修学六度。这样，通过思想和行为两者，日不懈怠，夜不贪睡，三门不离正法，刹那也不空过，恒常行持善法。在恭敬的修行中，对外要恭敬依止上师善知识，以及他的教法大乘，对自相续的菩提心生起恭敬和欢喜。修行是指不分离。也就是说，在讲法的时候，如果生起厌倦，就要生起四种力量，即恭敬的力量、坚定的力量、欢喜的力量和舍弃的力量。其中，要生起舍弃的力量。舍弃又分为暂时舍弃和永久舍弃两种。这里是暂时舍弃。永久舍弃是指暂时要做的法已经完成，比如讲法结束。对于这种情况，上师和弟子两人，上师就像法已经完成一样。弟子则不是，因为还需要按照所讲的去修持。无有满足的精进是指，对于布施等不满足，在未获得佛果之前，有需要断除的所断次第，以及功德生起的次第，因此在此期间要生起持久且强烈的精进。
English
That is the thought of desire. If one thinks that it is impossible to accomplish until samsara is empty, then there is no suffering. Shantideva said: "Merit makes the body happy, wisdom makes the mind happy, even if one remains in samsara for the sake of others, why should the compassionate be sad?" Therefore, with the accumulation of merit with appearances, temporarily obtaining a noble birth like the royal caste or the Sala tree, the Brahmin and householder castes like the Sala tree, etc., obtaining a high position with power and enjoyment, the body has no suffering, and one obtains the samadhi that transforms suffering into happiness. Through the wisdom of realizing selflessness, one knows that the three realms are free from elaboration in the ultimate sense, and in the relative sense, they are like illusions. Seeing all birth, old age, sickness, and death, there is no inherent suffering in the mind. Therefore, even if one remains in samsara for the sake of others, one does not generate the thought of sadness. The diligence of practice, until the ultimate attainment of Buddhahood, has higher and higher things to be realized. There are higher and higher things to be abandoned, so one must study the six perfections. Thus, through both thought and action, one should not be idle during the day or sleep at night, and one should not let a single moment pass without the three doors being engaged in Dharma, and one should always engage in virtue. In respectful practice, one should outwardly respect and rely on the guru, the virtuous friend, and the Dharma of his teachings, the Mahayana, and generate respect and joy in the mind of enlightenment in one's own mindstream. Practice means not separating. That is to say, when teaching the Dharma, if boredom arises, one should generate four forces: the force of respect, the force of stability, the force of joy, and the force of abandonment. Among them, one should generate the force of abandonment. Abandonment is divided into temporary abandonment and permanent abandonment. Here, it is temporary abandonment. Permanent abandonment means that the Dharma that needs to be done temporarily has been completed, such as the end of teaching the Dharma. In this case, for the guru and the disciple, the guru is like the Dharma has been completed. The disciple is not, because he still needs to practice according to what has been taught. Diligence without contentment means that one is not content with generosity, etc. Until one attains Buddhahood, there are stages of abandonment that need to be abandoned, and stages of qualities that arise. Therefore, during this time, one should generate continuous and strong diligence.
Chinese
哦。第五个是禅定的波罗蜜多。为了修习禅定，首先必须依止禅定的因缘——两种寂静。这两种寂静是什么呢？就是依止身体远离喧嚣，心远离分别念。首先是身体的寂静：将世间今生的所有事务，大的放下，小的舍弃，今生的所有事情都彻底放下。心远离分别念：舍弃修习世间今生的所有思虑，心中除了佛法没有其他可想的，念中除了佛法没有其他可念的，行中除了佛法没有其他可做的，修习中除了佛法没有其他可修的，也就是说，心中除了佛法之外，没有其他可想的。这两种是共同乘的寂静。不共同的是，菩萨们远离随己意念的思虑。如果不远离随己意念的思虑，如《摄颂》中所说：犹如五百由旬的山谷，蛇在其中居住了无数年。不了解这种寂静的菩萨，生起增上慢，如同鬼一般存在。现在为了使身体寂静，要远离身体的喧嚣，心的分别念等等。首先，远离世间和舍弃分别念两种。首先，世间有两种：外在对财物的贪执和内在对众生的贪执。首先，要忆念外在财物的过患。如何忆念过患呢？要忆念积攒、守护、增长三种，或者说毁灭三种的过患。首先，积攒的方式有两种，佛法和世间法。在世间法方面：夏天做强盗，冬天做小偷等等，从痛苦和罪恶中积攒。在佛法方面，最初学习字母时，就说如果认识字，自己的嘴巴就能养活自己，于是发心是为了今生，喇嘛和僧人按照自己的能力，用佛法和红肉进行交换，从而成就世间的事情。然后是守护，白天做人，晚上做狗，必须防范敌人、盗贼、野兽等等。增长就是看一个是否能变成十个，十个是否能变成一百个，一百个是否能变成一千个等等，要忆念这些痛苦。对于内在的众生，断除贪执的方法，如果广说，就是四种转心之法，如果简略地说，就是四种无常。
English
Oṃ. Fifth is the perfection of meditation. To practice meditation, one must first rely on the two isolations that are the cause and condition of meditation. What are these two? They are relying on the body being isolated from busyness and the mind being isolated from discursive thoughts. The first is the isolation of the body: abandoning all worldly affairs of this life, putting aside the big and discarding the small, completely abandoning all the affairs of this life. The isolation of the mind from discursive thoughts: abandoning all thoughts of achieving this worldly life, there is nothing to think about except Dharma, nothing to remember except Dharma, nothing to do except Dharma, nothing to practice except Dharma, that is, there is nothing to think about except the single Dharma. These two are the isolations of the common vehicle. Uncommon is that bodhisattvas are isolated from thoughts of self-desire. If one is not isolated from thoughts of self-desire, as it says in the Compendium: Just as in a mountain valley of five hundred yojanas, snakes dwell for many eons. A bodhisattva who does not understand this isolation, having gained excessive pride, dwells like a ghost. Now, to make the body isolated, one must be isolated from the busyness of the body, the discursive thoughts of the mind, etc. First, there are two: abandoning the world and abandoning discursive thoughts. First, there are two aspects to the world: attachment to external objects and attachment to internal sentient beings. First, one must remember the faults of external objects. How should one remember the faults? One must remember the faults of accumulating, guarding, and increasing, or the three faults of destruction. First, there are two ways of accumulating: Dharma and worldly ways. In worldly ways: summer robbers, winter thieves, etc., are accumulated from suffering and sin. In the Dharma way, from the time of learning the alphabet, it is said that if one knows how to read, one's own mouth can feed oneself, so the motivation is directed towards this life, and lamas and monks exchange Dharma and meat according to their abilities, thereby accomplishing worldly affairs. Then there is guarding, being a person by day and a dog by night, one must guard against enemies, thieves, wild animals, etc. Increasing is looking to see if one can become ten, ten can become a hundred, a hundred can become a thousand, etc., one must remember these sufferings. For internal sentient beings, the method of abandoning attachment, if explained extensively, is the four thoughts that turn the mind, if summarized, it is the four impermanences.