Tibetan
་བདག་བས་གཞན་གཅེས་བ སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ནས་འོང་བ་ཡོད་དེ་བླ་མ་བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། དེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བློ་འབྱོངས་སྟོབས་ཀྱིས་འོང་བ་དང་། བདག་བས་གཞན་གཅེས་མཚན་ཉིད་པ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་དང་དུས་མཉམ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་བཞིའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་བདག་དང་གཞན་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས། བདག་དང་སངས་རྒྱས་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་དེའི་དུས་སུ་གཞན་དོན་དངོས་སུ་སྒྲུབ་ནུས་པའི་མགོ་ལ་སླེབས་པ་ཡིན་ཏེ། མགོ་བཅད་དེ་ཁྱེར་སོང་ན་ས་རྡོ་བོང་བ་ལྟ་བའི་འདུ་ཤེས་ལས་མེད་པས་དེའི་དུས་བདག་བས་གཞན་གཅེས་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ཡིན། ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་འདི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བློ་སྦྱོང་ནས་བདག་བས་གཞན་གཅེས་བསྒྲུབ་དགོས། བདག་འཛིན་བཅད་བའི་ཐབས་ལ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས། དེ་ལ་དང་པོ་ཐབས་ཀྱིས་བཅད་དགོས་ཏེ། བདག་གཞན་མཉམ་པ་དང་། བརྗེ་བ་དང་། བདག་བས་གཞན་གཅེས་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དང་པོ་ཐབས་ཀྱིས་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་དེ་བཅད། དེ་ནས་ཐབས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐབས་བྱུང་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དྲུང་ནས་འབྱིན་ཏེ་བཅད། དེ་ལ་དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྒོམ་ཞིང་གཏན་ལ་ཕབ་ཏེ། དེ་ནས་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གཙོ་བོར་སྦྱང་དགོས། རང་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་སྔ་མས་མགོ་ནོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྤང། ཕྱི་མས་དྲུང་འབྱིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྤང་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་མི་ཞིག་གི་ཚེ་གཅིག་གི་ཉམས་ལེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ཡིས་ཆོག་པ་ཞིག་དགོས་པས་སྐྱིད་སྡུག་གང་བྱུང་འདིའི་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཤེས་པ་དགོས། དེ་ཡང་མི་ཞིག་ལ་སྐྱིད་རྟག་པ་དང་སྡུག་རྟག་པ་ཞིག་ནི་མི་འོང་བས་རེ་འགའ་སྐྱིད། རེ་འགའ་སྡུག་ཞིག་སྟེ་གཉིས་ཀ་རེས་མོས་བྱས་ནས་འོང་བས་སྐྱིད་སྡུག་གཉིས་བྱུང་ན་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་འགྲོ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལམ་གྱི་བར་ཆད་དུ་མ་སོང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན། དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་ལ་སྐྱིད་འོང་ན་དེ་ལ་མི་དགའ་བར་བལྟ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་བདེ་བའི་རྒྱུ་དད་ངེས་འབྱུང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་བྱུང་ན་འདི་འཛིན་འདུག་མི་ཉན། ཡང་ངས་ཁོང་ཁྲོ་ཞིག་བྱས་ནས་ཚིག་འགྲོ་བས་འདི་མ་ཚིག་གོང་དུ་སེམས་ཅན་ལ་སྦྱིན་ད
Chinese
必须修持珍爱他人胜过自己的，这也要从各自的凡夫阶段开始，比如像上师慈氏瑜伽士那样。这是通过在世俗菩提心上训练有素的力量而产生的。珍爱他人胜过自己的有相者，在证悟见道的智慧的同时，四种平等性的意义也得以显现，即证悟自己与他人究竟在离戏中平等。证悟世俗如幻般平等。证悟佛与众生平等。证悟自己与佛平等。在那时，才能真正开始能够成办他利，就像砍下头颅拿走，也只有视如土石木块的认知一样，那时才能修持珍爱他人胜过自己。最初的修行者，要通过在世俗菩提心上修心，来修持珍爱他人胜过自己。断除我执的方法有二：方便和智慧。首先要通过方便来断除，即通过自他平等、交换、珍爱他人胜过自己这三种方式，首先通过方便来断除自利的想法和分别念。然后依靠那个方便，产生证悟胜义的智慧，从根拔除而断除。对此，首先要反复修习和确定世俗菩提心，然后主要修习胜义菩提心。自利的想法，前者以压制的方式舍弃，后者以连根拔起的方式舍弃。因此，一个人一生的修行，有这个菩提心就足够了，所以无论发生快乐还是痛苦，都要知道将其带入这条道路。而且，一个人不可能总是快乐或总是痛苦，有时快乐，有时痛苦，两者交替而来，所以如果发生快乐和痛苦，就成为菩提道的自性，如果没有成为痛苦道的障碍，那就是精通方便的菩萨。因此，菩萨如果自己感到快乐，就不要贪恋。如果自己的相续中生起安乐之因的信心、出离心、珍贵的菩提心等，就不能执着停留。还有，我如果发怒说出恶语，那就在未说出口之前布施给众生。
English
One must practice cherishing others more than oneself. This also starts from the stage of individual ordinary beings, like the yogi of Lama Maitreya. This comes from the power of being well-trained in relative Bodhicitta. The characteristic of cherishing others more than oneself, at the same time as realizing the wisdom of the path of seeing, the meaning of the four equalities is manifested, that is, realizing that oneself and others are equal in the ultimate freedom from elaboration. Realizing that the relative is equal as mere illusion. Realizing that Buddhas and sentient beings are equal. Realizing that oneself and Buddhas are equal. At that time, one can truly begin to be able to accomplish the benefit of others. Just like cutting off a head and taking it away, one only has the perception of seeing it as earth, stone, or a clod of wood. At that time, one can practice cherishing others more than oneself. The initial practitioner must cultivate the mind in relative Bodhicitta and practice cherishing others more than oneself. The methods for cutting off self-grasping are two: skillful means and wisdom. First, one must cut off through skillful means, that is, through the three aspects of equality of self and others, exchange, and cherishing others more than oneself. First, one cuts off the thought and conceptualization of self-interest through skillful means. Then, relying on that skillful means, the wisdom that realizes the ultimate truth arises, and one cuts it off by uprooting it. For this, one must first repeatedly meditate on and ascertain relative Bodhicitta, and then mainly train in ultimate Bodhicitta. The thought of self-interest is abandoned by the former in the manner of suppressing it, and by the latter in the manner of uprooting it. Therefore, one person's lifetime practice is sufficient with this Bodhicitta, so one must know how to bring whatever happiness or suffering arises into this path. Moreover, it is impossible for a person to always be happy or always be suffering. Sometimes there is happiness, sometimes there is suffering, and the two come alternately. So if happiness and suffering arise, they become the nature of the Bodhi path, and if they do not become obstacles to the path of suffering, then one is a Bodhisattva skilled in skillful means. Therefore, if a Bodhisattva feels happiness, he should not be attached to it. If faith, renunciation, and precious Bodhicitta, which are the causes of happiness, arise in one's mindstream, one must not cling to them and remain there. Also, if I get angry and say bad words, then before saying them, give them to sentient beings.